untitled

Ανάμεικτα συναισθήματα μου προκάλεσε η πρόσφατη παρουσίαση των κρασιών της Ένωσης των Οινοπαραγωγών της Πελοποννήσου (ΕΝΟΑΠ).

Δεν λέω, ο σημαντικότατος αμπελώνας της Πελοποννήσου συνεχίζει να προσφέρει πολλά εξαιρετικά κρασιά, ωστόσο η γενική αίσθηση που αποκόμισα από την δοκιμή όλων των κρασιών –με εξαίρεση αυτών της  Αιγιαλείας στα οποία έχω αναφερθεί προσφάτως – ήταν  αδιάφορη.

Επιπρόσθετα οι ιδιαίτερα χαμηλές πτήσεις εμβληματικών οινοποιείων έγειραν την πλάστιγγα προς την μετριότητα, ενώ ο υπερβολικός κόσμος δεν δημιούργησε ιδανικές συνθήκες για δοκιμές, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη για την διήμερη διάρκεια μελλοντικών εκθέσεων.

Τα κρασιά παραγωγών προηγούμενων posts δεν περιλαμβάνονται εδώ ξανά, κατά τα άλλα όμως οι καλύτερες στιγμές αλλά και οι απογοητεύσεις της έκθεσης είναι οι ακόλουθες.

Λευκά Κρασιά.

Cavino, Sauvignon Blanc 2014: Μαθήματα τυπικότητας και εξαιρετικού value από τα ορεινά της Αιγιαλείας. Ελαφρύ παιχνιδιάρικο στόμα, αρώματα άγουρου πράσινου σμέουρου, δροσερή επίγευση και ικανότητα για 2ετη παλαίωση. ( ***)

Ρεπάνη, Ροδίτης Αλεπού 2015: Αν δεν είστε οινολόγοι και τα αρώματα ρευστής κόλας δεν αποτελούν για εσάς μειονέκτημα, τότε αυτό το κρασί θα σας χαρίσει αρκετό πάχος, γευστικό μάκρος και έντονο flavor αχλαδιού. Best Buy. ( *** )

Τρουπή, Μαντινεία 2014: Η πρόταση του οινοποιείου Τρούπη είναι και πάλι ανάμεσα στις καλύτερες. Διαθέτει άρωμα πράσινων μήλων Granny Smith, ορυκτό χαρακτήρα και αρχική γλύκα που οδηγεί σε κατάξηρο τελείωμα. +2-3 χρόνια (***)

Αμπελώνες Ζαχαριά, Κυδωνίτσα 2014: Αν και προερχόμενη εκτός Λακωνίας, αυτή η Κυδωνίτσα είναι πανέμορφη! Παλαιώστε την για 2-3 χρόνια για να χαρείτε εντονότερα λεμονάτα και ορυκτά αρώματα αλλά και χωνεμένη οξύτητα. ( ***)

Γκιούλη, Sauvignon Blanc 2015: Ένταση, ελαφράδα και ότι άλλο αναζητά κανείς σε μια υπέροχη inox εκδοχή της ποικιλίας. Μια γουλιά και το τραγανό πάρτι της πράσινης πιπεριάς και του gooseberry αρχίζει! + 2-3 χρόνια ( *** ½ )

Αντωνόπουλος, Μαλαγουζιά 2014: Δεν αγαπώ Μαλαγουζιά, ωστόσο ετούτη εδώ είναι μοναδική! Η μπαρουτοκαπνισμένη μύτη θυμίζει Pouilly Fume, ενώ το στόμα διαθέτει  δύναμη, οξύτητα και  μάκρος. Από το 2017. ( *** ½ )

Οινοποιητική Μονεμβασιάς, Κυδωνίτσα 2014: Ακόμα κλειστή αυτή η εξαιρετική Κυδωνίτσα, εξ ου και οι ντροπαλότατες ορυκτές νότες. Ατού το στόμα, με όγκο, φοβερό νεύρο και μεγάλη επίγευση, Απαραίτητη η 4χρονη παλαίωση. (*** ½ )

Παρπαρούσης, Κάβα 2010: Έχοντας αποτάξει τον πρότερο rustic χαρακτήρα, αυτό το blend Ασύρτικου και Αθηριού έχει εξελιχθεί σε ένα λίαν σοφιστικέ κρασί. Νότες αχλαδιού, μάκρος, ιδανική  ισορροπία και ωραίο πέρασμα βαρελιού.         (*** ½ )

Ροζέ κρασιά.

Rira, 2 Roses 2014: Με πολύ Grenache και λίγο Syrah δεν μπορεί να κάνεις λάθος σε ένα ροζέ. Όμως το 2 Roses προσφέρει περισσότερα, αφού διαθέτει καρπούζι και φραγκοστάφυλο στη μύτη, μέτριο σώμα και γλυκόξινη γεύση.  (***)

Τρουπή, Φτέρη 2014: Στη θεωρία το blend Αγιωργίτικο και Μοσχοφίλερου δεν με τρελαίνει, στην πράξη ωστόσο η ορυκτή Φτέρη με τουμπάρει με τον μοναδικό τρόπο που συνδυάζει όγκο και φρεσκάδα. (*** ½ )

Παρπαρούσης, Petit Fleur 2014: 100% Σιδερίτης για ένα εκ των κορυφαίων ροζέ της χώρας. Αποξηραμένα λουλούδια και φρούτα, ελαφρύ σώμα, τόνοι ευγένειας και αριστοκρατικότητας. Τρέμε Προβηγκία! ( **** )

Ερυθρά κρασιά.

Παπαϊωάννου, Αμπελώνες Αγιωργίτικο 2014: Το καλύτερο φρέσκο  Αγιωργίτικο της έκθεσης διέθετε σοκολατένια ισορροπία και στρόγγυλες τανίνες. Αυτό που το έκανε να ξεχωρίζει πάντως ήταν η αξιόλογη για το είδος του συμπύκνωση. (** ½ )

Αχαιών Οινοποιητική, Laura Nera 2014: Ένταση και αγριάδα για αυτή την υπέροχη Μαυροδάφνη δεξαμενής. Φρέσκια δάφνη και βύσσινο κυριαρχούν στη μύτη, ενώ το στόμα διαθέτει μέτριο σώμα και τανικό, μακρύ τελείωμα. +2 χρόνια (***)

Ολύμπια Γη, Pheidias 2012: Άκρως ενδιαφέρον blend Αγιωργίτικου και Merlot με ιδιαίτερη μύτη μπανάνας, κερασιού και φουντουκιού. Το στόμα διαθέτει υπόσταση, μέτριο σώμα και λίγο άγριες τανίνες που χρειάζονται 2-3 χρόνια στη φιάλη. ( ***)

Κτήμα Γκόφα, Νεμέα 2013: Όλα τα ερυθρά του κτήματος είναι αρκετά βελτιωμένα, όμως το ωραίο παιχνίδι μαλακότητας- στιβαρότητας αλλά και οι βελούδινες τανίνες ανακήρυξαν την βασική Νεμέα νικήτρια στις προτιμήσεις μου. (***)

Κτήμα Θεοδωρακάκου, Μαυρούδι 2010: Συνήθως είμαι μαλωμένος με τα κόκκινα του κτήματος, όμως το Μαυρούδι ήταν το δικό μου “ερυθρό της έκθεσης”. Αιμάτινη ένταση, μπαχαρένια πυκνότητα  και τσαμπουκάς κορυφαίας Μανδηλαριάς σε μια φιάλη! +3 χρόνια. (*** ½ )

Κτήμα Μερκούρη, Daphne Nera 2012: Ιδιαίτερα αυστηρό αυτό το κλασάτο κρασί από την Ηλεία. Κλειστό στη μύτη με ορυκτότητα και φραγκοστάφυλο και ασύνδετο στο στόμα, διαθέτει φοβερό μάκρος και διάρκεια. Κελάρι έως το 2025! (*** ½ )

Παναγιωτόπουλος, Cabernet Sauvignon 2006: Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μάθημα τυπικότητας αυτό το παλαιωμένο Cabernet. Ζωική, μανιταρένια μύτη και flavor κέδρου συμπληρώνονται από καλή οξύτητα και ζωντανές τανίνες (*** ½ )

Ρεπάνης, Cuvee Argyro 2009: Σύνθετη και πολύπλοκη premium Νεμέα με μαυροπίπερο, βύσσινο και ξερά μυριστικά στη μύτη. Γλυκό φρούτο ντύνει τις στιβαρές τανίνες ενώ το σώμα είναι πλούσιο και η επίγευση γήινη. (*** ½ )

Κτήμα Τσέλεπου, Δρυόπη Νεμέα Reserve 2012: Σκληρή πλην εντυπωσιακή επιλεγμένη Νεμέα, γεμάτη με βότανα, βατόμουρα και νότες κακάο. Το σώμα είναι πλούσιο, οι τανίνες ρίχνουν μπουνιές και η διάρκεια εγγυάται 10ετή παλαίωση (****)

Γλυκά κρασιά.

Κτήμα Μερκούρη, Belvedere 2012: Αρμπαρόριζα μέσα σε πολύτιμη αλκοόλη το Belvedere! Μια Malvasia- ποίημα με φοβερά χαρακτηριστική γεύση, ξεμυαλιστική οξύτητα και μεθυστική επίγευση. ( **** )

Οινοποιητική Μονεμβασιάς, Malvasia 2010: H νέα ΠΟΠ Μονεμβασιά- Malvasia “εγκαινιάζεται” με ένα σπουδαίο κρασί! Πανδαισία αποξηραμένου βερίκοκου, μελιού και χουρμά στη μύτη, βελούδινη πολυπλοκότητα στο στόμα. Ουάου! ( **** )

Τα “κάτω” της έκθεσης. 

Ποτέ δεν συμπαθούσα τα ερυθρά των Αμπελώνων Αντωνόπουλου, αφού οι απάνθρωπες τανίνες τους δεν μαλάκωναν ποτέ. Όμως πλέον στα αρνητικά πρέπει να προστεθεί και ο ιδιαίτερα υδαρής χαρακτήρας τους…

Δύσκολα τα πράγματα και για τα ερυθρά της Γαίας που μου δίνουν την αίσθηση ότι σιγά- σιγά διολισθαίνουν σε ποιότητα. Εξαίρεση δεν αποτέλεσαν ούτε και τα αγαπημένα μου Νότιος και S. Μακάρι να έφταιγε το στόμα μου…

Απογοητευτικά και πάλι τα ερυθρά του Κτήματος Γκιούλη. Μακάρι να μιμηθούν τις επιδόσεις των λευκών του που κινήθηκαν σε ένα πολύ αξιόλογο επίπεδο, με το Sauvignon Blanc του μάλιστα να περιλαμβάνεται στην παραπάνω λίστα.

Τέλος,  η Επιλεγμένη Νεμέα του Παρπαρούση ήταν και πάλι ο αδύνατος κρίκος του οινοποιείου. Ενώ όλη η γκάμα του γίνεται κάθε χρόνο όλο και καλύτερη, το πάλε ποτέ εμβληματικό του κρασί συνεχίζει να προβληματίζει…


I left the recent wine show of Peloponnese Wine Producers’ Union (ENOAP) with mixed feelings.

There is no doubt that one of Greece’s most important vineyard continues to offer numerous excellent wines, but the general impression I have after the tasting of all the wines of the show –except those of Aigialeia’s producers that I have mentioned in a recent post– is mediocre.

The poor performance of some flagship wineries contributes to the above, as well as the crowdie and packed conditions in tasting room, that make the prolonging of next events a compelling need.

In the following list you will not find the producers whose wines have been tasted in others wine fairs and have been included in previous posts.

White Wines.

Cavino, Sauvignon Blanc 2014: Typicity lessons and excellent value from the high altitude vineyards of Aigialeia. Light body, fruity character, gooseberry aromas and 2 years ageing potential. ( ***)

Repanis, Roditis Alepou 2015: If you don’t mind the liquid glue nose (oenologists usually do mind!) this wine will reward you with impressive (for Roditis) body, lengthy palate and persistent pear flavor. Best Buy.         ( *** )

Troupis Winery, Mantinia 2014: For another time Troupi’s Mantinia is among appellation’s best. The dominant Granny Smith aroma is backed up by minerality, and the initial sweet impression is followed by bone dry finish. +2-3 years. (***)

Zaharias Vineyards, Kidonitsa 2014: Although this Kidonitsa is not sourced from its native land of Laconia, it manages to impress. Just give it a couple of years ageing to amplify the lemon and mineral aromas and allow the acidity to merge. ( ***)

Domaine Gioulis, Sauvignon Blanc 2015: A wonderfully piquant inox example of this popular variety. Just take a sip and let the party started with light body and green pepper crispiness. +2-3 years ( *** ½ )

Antonopoulos Vineyards, Malagouzia 2014: I am not a fun of Malagouzia grape, but I have to admit that this one is unique! The flinty nose reminds me of Pouilly Fume, while the palate is forceful, long and steely. Best from 2017. ( *** ½ )

Monemvasia Winery, Kidonitsa 2014: Still underdeveloped and taut, this seducing Kidonitsa offers muted mineral notes. The strongest aspect though is the nervous, medium- bodied, racy palate. It demands a 4 years cellaring. (*** ½ )

Parparoussis Estate, Cava 2010: Getting rid of the previous years’ rustic character, this Assyrtiko- Athiri blend has been developed in a highly sophisticated wine, full of pear flavor, perfect balance and a very fine tough of oak. (*** ½ )

Rose Wines.

Rira, 2 Roses 2014: It is difficult to get it wrong using Grenache and Syrah for a rose. But 2 Roses offers a lot more, as it is fully packed with watermelon and redcurrant aromas, has medium body and sweet-sour taste.  (***)

Troupis Winery, Fteri 2014: Fteri is a blend of Agiorgitiko and Moschofilero, a combination that I don’t usually like. But in the glass this wine makes me change my mind because of the unique way that combines fullness and freshness. (*** ½ )

Parparoussis, Petit Fleur 2014: One of country’s best roses, made solely from the rare Sideritis grape. A light bodied wine with a pot pourri bouquet and tones of gentleness and breed. A real challenge for Provence! ( **** )

Red Wines.

Papaioannou, Agiorgitiko Vineyards 2014: This inox -made Agiorgitiko is characterized by chocolaty balance and mellow tannins. But what it sets it head and shoulders above the rest is the remarkable (for the style) concentration. (** ½ )

Acheon Winery, Laura Nera 2014: An aromatic, backward dry Mavrodaphni, entirely vinified in stainless steel. Fresh bay leaves and sour cheery set the flavor pace, and the long finish leaves a bitter and tannic footprint.  Uncork after 2018. (***)

Olympia Gi, Pheidias 2012: A really interesting blend of Agiorgitiko and Merlot, displaying an uncommon bouquet of banana, cherry and hazelnut. On the palate Pheidias is firm but a little rough, begging for 2-3 years cellaring.  ( ***)

Domaine Gofas, Nemea 2013: The whole red range of Gofas is hugely improved, but I decided to include his Nemea in this list because of its velvet tannins and the correct doses of smoothness and solidity. (***)

Theodorakakos Estate, Mavroudi 2010: I don’t like Theodorakakos reds at all, but this wine obliged me to vote it “best red of the Show”. Raw meatiness, spicy concentration and a Mandilaria- reminiscent astringency all combined in a bottle! +3 years. (*** ½ )

Mercouri Estate, Daphne Nera 2012: This distinguished wine from Ilea is still very austere. It offers a muted nose of mineral and redcurrants nuances, lengthy (yet disintegrated) palate and solid structure. Lay it down till 2025! (*** ½ )

Panagiotopoulos, Cabernet Sauvignon 2006: This wine would have been used in wine seminars about typicity of matured Cabernet. The animal, mushroom and cedar dominated nose are complimented by good acidity and tannins (*** ½ )

Repanis, Cuvee Argyro 2009: This premium Nemea has ccomplex, classy nose of black pepper, sour cherry and dried herbs. The sweetness of the fruit is supported by powerful tannins and the body is medium- full with earthy aftertaste. (*** ½ )

Tselepos Estate, Driopi Nemea Reserve 2012: Aggressive yet impressive is this selected Agiorgitiko, and fully packed with herbs, raspberries and cocoa aromas. The body is full and the lengthy, manly palate guaranties 10 years ageing potencial. (****)

Sweet Wines.

Mercouri Estate, Belvedere 2012: Bervedere can be described as “pelargonium infused in precious alcohol”! This poetic dessert wine made from Malvasia grapes has an unforgettable flavor, seducing acidity and long, scented aftertaste. ( **** )

Monemvasia Winery, Malvasia 2010: The new Monemvasia- Malvasia appellation is inaugurated by a great wine! An olfactory thunderstorm of dried apricot, honey and και date, that ends in a velvety complexity. A dream… ( **** )

The poor performings  of the show. 

I was never a fun of Antonopoulos Vineyard’s reds, as I found their tannins extremely harsh and never- melted. But after my recent tastings, I have to add the diluted character and lack of fruit to that weakness…

Not a show in favor of Gaia Estate either, as the Agiorgitiko- based wines of the range give me the impression of a slow, quality slippage. Even my beloved Notios and S labels were no exceptions. Wish it was just my taste…

Domaine Gioulis red offerings were disappointed. It’s a pity, as this estate whites were so remarkable that earned the inclusion of Sauvignon Blanc in the above list.

Finally, the Parparoussi’s Nemea Reserve is the weak link in an impressive collection. All the other wines of this top-notch winery go from strength to strength, but its flagship wine continues to underperform.

Advertisements