Αναζήτηση

simosgeorgopoulosblog

Πάθος για το κρασί, τον καφέ, τη γεύση και τα αποστάγματα

Κατηγορία

Ποτά/ Drinks

Remy Martin Louis XIII, Ferrari ή Παρθενώνας;

cognac-louis-xiii-rémy-martin

Βαθμολογία: * * * * *

Η αλλαγές που έφερε η είσοδος πολλών εκατομμυρίων ζάπλουτων ανθρώπων στις αγορές πολυτελών προϊόντων δεν θα μπορούσε να μην έχει τον αντίκτυπο της και στην αγορά των σπουδαίων αποσταγμάτων. Έτσι παλαιότερα, ένα ξεχασμένο 60χρονο βαρελάκι στην καλύτερη περίπτωση ήταν η εσάνς για να αρωματίσεις μια από τις premium ετικέτες σου. Σήμερα φτιάχνεις καμιά 50αριά καράφες με μπριγιάντια, βάζεις το περιεχόμενο μέσα, βρίσκεις και μια αφορμή για να γιορτάσεις κάτι και την ίδια στιγμή ο κάθε νεόπλουτος Κινέζος, Ινδός ή Ρώσος είναι διατεθειμένος να καταβάλει με ευκολία 6ψήφια νούμερα προκειμένου να στολίσει τον μπουφέ του.

Σε όρους αυτοκινήτου τα παραπάνω θα θύμιζαν άλλο ένα άγνωστο χειροποίητο υπεραυτοκίνητο των 1000 ίππων, που θέλει 2,674” για να κάνει το 0-100. Από την άλλη όμως υπάρχει και η Ferrari. Μακραίωνη ιστορία, αμέτρητοι αγώνες, οδηγοί –μύθοι πίσω από το βολάν  και απαράμιλλη παράδοση έχουν σμιλεύσει κύρος, λατρεία και απολύτου επιπέδου διαχρονική αξία.

Το Louis XIII είναι η Ferrari του  Cognac, με την ιστορία του να ξεκινά το 1874 στα γεμάτα κιμωλία εδάφη της Grande Champagne, της κορυφαίας περιοχής για την καλλιέργεια της ποικιλίας  Ugni Blanc. Από αυτό το Grand Cru του Cognac και μόνον προέρχεται το κρασί βάσης, κάθε 10 λίτρα του οποίου αποστάζονται για να δώσουν 1 λίτρο αποστάγματος. Αυτή όμως είναι η αρχή μιας θεϊκής φύρας, αφού η παλαίωση σε βαρέλια Limousin για 40-100 χρόνια θα εξατμίσει το περισσότερο από αυτό, οδηγώντας στο μπουκάλι λίγες μόνο σταγόνες ασύγκριτου πλούτου και πολυπλοκότητας.

Μοναδικός βέβαια και ο περιέκτης που θα τις φιλοξενήσει, αφού η κρυστάλλινη χειροποίητη (και φυσικά αριθμημένη) καράφα είναι αποτέλεσμα της απαράμιλλης τέχνης και του απόλυτου συγχρονισμού 11 τεχνιτών που έχουν το δύσκολο έργο  να ολοκληρώσουν την κατασκευή της και να ντύσουν το λαιμό της με χρυσό 20 καρατίων  όσο το κρύσταλλο βρίσκεται ακόμα στις κατάλληλες θερμοκρασίες.

Δεν πιστεύω ότι κανείς θα βρεθεί με 2 “κομμάτια” σπίτι του ώστε να διαπιστώσει ότι το πώμα της μίας κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ταιριάξει στην άλλη, όμως η απόλυτα χειροποίητη κατασκευή της εμπνευσμένης από ένα φλασκί που βρέθηκε στο πεδίο μάχης του Jarnac τον 17ο αιώνα καράφας, υπογραμμίζει την μοναδικότητα και τον exclusive χαρακτήρα του προϊόντος.

Φυσικά υπάρχουν αμέτρητα γεγονότα για να αποδείξουν το τελευταίο, όπως η προμήθεια μιας φιάλης από τον στρατηγό ντε Γκολ προκειμένου να γιορτάσει με το επιτελείο του τα πρώτα ελεύθερα Χριστούγεννα της Γαλλίας το 1945, ή την αντίστοιχη επιλογή του Τσόρτσιλ για να πανηγυρίσει την νίκη του στις εκλογές του 1951.

 Όμως δεν χρειαζόταν κανείς να είναι ο βασιλιάς της Σουηδίας ή ο πρίγκιπας της Ουαλίας, ούτε καν ο ιδιοκτήτης του Tour d’ Argent που γιορτάζει τα 400 χρόνια του μυθικού εστιατορίου του προκειμένου να νιώσει την μαγεία του Louis XIII.  Ακόμα και ένας κοινός θνητός μπορούσε να αποθηκεύσει στην μνήμη του το αξέχαστο άρωμα του,  αφού το 1937 σε ένα διάσημο club του Σικάγο  μπορούσε να μυρίσει τον φελλό του έναντι του ποσού του 1$!!

Φυσικά το Louis XIII απολαμβάνει όλα τα προνόμια των προϊόντων που ανήκουν στην ultra end κατηγορία όπως τον δικό του ιστότοπο, τους διάσημους μουσικούς που εμπνέονται από τις χάρες του,  το δικό του τελετουργικό του σερβιρίσματος το οποίο είχα την τύχη να απολαύσω δια …χειρός του προέδρου της ένωσης οινοχόων Αντρέα Ματθίδη  και τα δικά του κρυστάλλινα (φυσικά…) ποτήρια τα οποία με το τσούγκρισμα τους  δημιουργούν ήχους που θα ζήλευε ακόμα και το καμπαναριό του Κρεμλίνου του Ροστόφ!

Αν και οι περισσότεροι θα είχαν “φτιαχτεί”  πριν καν το πολύτιμο απόσταγμα πέσει στο ποτήρι, οι λίγοι περίεργοι και κακόπιστοι σαν και του λόγου μου μάλλον θα είχαν ήδη αφαιρέσει βαθμούς από το σκορ του. Και ίσως και να χαμογελούσαν ειρωνικά, αφού τα πρώτα 1-2 λεπτά δεν είναι κολακευτικά για τον θησαυρό της Remy Martin.

 Όμως το μόνο που χρειάζεται το Louis XIII είναι λίγο οξυγόνο. Μέχρι λοιπόν  κανείς  να παρατηρήσει το ιδιαίτερα ζωντανό για την ηλικία του κεχριμπαρένιο χρώμα, το σπουδαίο Cognac φορτώνει το turbo και ξεκινά ένα ανελέητο γρονθοκόπημα  με το μους πορτοκάλι, τα γλυκά μπαχάρια, το αποξηραμένο σύκο, το φρέσκο βερίκοκο, την μπανάνα το αχλάδι και το σανταλόξυλο να συνθέτουν μια απρόσμενη ζωντανή παρουσία. Μόνον όταν το ποτήρι αδειάσει το Louis XIII θα αποκαλύψει την πατίνα του χρόνου, φέρνοντας ένα εκρηκτικό μπουκέτο σταφίδας, δέρματος, βρεγμένου δάσους και καραμελωμένου ανανά.

Η περίπτωση του τραγικού Johnny Walker Blue Label -που όχι μόνο αμαύρωσε  μια εκπληκτική σειρά αλλά και πρωτοστάτησε στην τάση των premium αποσταγμάτων χωρίς ένδειξη ηλικίας- με έκανε προς στιγμή να σκεφτώ ότι το Louis XIII με την φρεσκάδα του δεν μπορεί να είναι τόσο παλαιό όσο ισχυρίζεται. Όμως και εδώ έδωσε μια αποστομωτική απάντηση, αφού πλάι σε αυτή την αναπάντεχη φρεσκάδα βάζει το μοναδικό αποξηραμένα βελούδινο  flavor της παλαίωσης που είναι γνωστό ως rancio. Μάλιστα το τελευταίο έρχεται με σοφές δόσεις λεμονάτης οξύτητας και απίθανης γήινης τανικότητας που δεν επιτρέπουν τις νότες γιασεμιού και σοκολάτας γάλακτος  να το ντύσουν  με την φορεσιά της δημαγωγικής γλυκερής στρογγυλάδας.

Το Remy Martin Louis XIII κοστίζει περίπου 2500€, τιμή που ακούγεται τουλάχιστον προκλητική για 70cl αποστάγματος.  Όμως με τον παραλογισμό των τιμών που την  τελευταία 10ετία επικρατεί  σε όλο τον κόσμο της υπερυψηλής πολυτέλειας, ίσως να τολμούσε κανείς –καταφέρνοντας μάλιστα να αποφύγει το λυντσάρισμα – να το θεωρήσει ως την απόλυτη ευκαιρία του  ultra end. Και αυτό όχι  επειδή πλέον  πολλά άλλα αποστάγματα κοστίζουν πολλά περισσότερα και προσφέρουν πολλά λιγότερα, αλλά γιατί το αριστούργημα της Remy Martin είναι το σπουδαιότερο μνημείο τέχνης, της παγκόσμιας αποσταγματοποιίας.

Ferrari ή Παρθενώνας είναι λοιπόν το Louis XIII; “Το πρώτο” είναι  η απάντηση, αλλά μόνο και μόνο επειδή  ο δεύτερος (προς το παρόν) δεν πωλείται!

Ο οίκος Remy Μartin εισάγεται από την W.S Karoulias, 214 6876200

Cognac Hine, όπως λέμε κρασί…

hine

250 χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Thomas Hine πήρε των ομματιών του και άφησε το Dorset για να βρει την τύχη του στην Γαλλία. Νομίζω ότι και αυτός και εμείς σταθήκαμε τυχεροί, αφού αυτή η επιλογή του ήταν η αφετηρία για την δημιουργία του ομώνυμου οίκου, ενός εκ των πλέον καταξιωμένων στο Cognac.

Αν μάλιστα κανείς πιάσει τον τομέα ‘’pedigree’ o Hine μπορεί να καυχιέται ότι εδώ και μισό αιώνα είναι ο μοναδικός επίσημος προμηθευτής της Βρετανικής βασιλικής οικογένειας.  Όμως και στην συνείδηση των spirit afficionados -οι οποίοι δεν συγκινούνται από τα γαλαζοαίματα γούστα αλλά από την ποιότητα στην φιάλη- το όνομα Hine είναι ταυτισμένο με κάποια από τα σπουδαιότερα αποστάγματα της φημισμένης περιοχής και άρα του κόσμου.

Ο Hine έχει χτίσει την φήμη του γύρω από την σπάνια κατηγορία των χρονολογημένων Cognac που προέρχονται από τις περιοχές Grande και Petite Champagne, τα σπουδαία Grand Cru της ζώνης με τα γεμάτα κιμωλία εδάφη. Έχει όμως αρτύσει αυτήν την φήμη και με την παλαίωση ενός μέρους της παραγωγής στην Αγγλία, που με τις διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες της προσφέρει μια ιδιαίτερη πολυπλοκότητα στα πολύτιμα αποστάγματα.

Η πρόσφατη επαφή μου με τα προϊόντα του οίκου μπορεί να μην περιλάμβανε τα Vintage Cognac του, όμως τα 3 blend του δεν αφήνουν κανένα ασυγκίνητο ούτε με την προσοχή στην λεπτομέρεια αλλά ούτε και με τις διόλου ευκαταφρόνητες τιμές τους.

Το H by Hine Fine Champagne ( * * * ½ ) μπορεί να είναι η βασική ετικέτα της γκάμας ωστόσο και αυτή προέρχεται από τις δύο σπουδαίες υποπεριοχές που προαναφέρθηκαν, γεγονός αξιοθαύμαστο για την κατηγορία. Αυτό το VSOP που παλαιώνει για πάνω από 4 χρόνια σε βαρέλια βάζει πορτοκάλι και καραμέλα στην μύτη, ενώ παράλληλα διαθέτει λίγο επιθετική παρουσία που τονίζεται από τανίνες βαρελιού στο τελείωμα.

Tο Rare Fine Champagne ( * * * * ) μπορεί επίσης να φέρει την διάκριση παλαίωσης VSOP – που θέλει κατ’ ελάχιστον 4 χρόνια παλαίωσης- όμως είναι ένα εντελώς διαφορετικό «ζώο» αφού μαζί με τα  νεαρά αποστάγματα το blend περιέχει και 12χρονα, γεγονός που φέρνει τον μέσο όρο στα 8 χρόνια. Μια ηλικία που είναι πάνω από την ελάχιστη ακόμα και για την  κατηγορία XO και που μπολιάζει το Rare με τον χαρακτήρα της γλυκιάς πορτοκαλόφλουδας και του rancio. Το ξεκίνημα είναι γλυκό, όμως η συνέχεια είναι κατάξηρη, μακρύτατη και υπογραμμισμένη με εκπληκτικές τανίνες.

 Η ικανότητα του Cognac να ταιριάξει με πούρο είναι μοναδική, όμως ο Hine αποφάσισε να δημιουργήσει μια ετικέτα που θα διεύρυνε το εύρος αυτής της μοναδικότητας ακόμα και με τα πιο βαριά και σκουρόχρωμα Maduro’ s. Για το λόγο αυτό κυκλοφόρησε το Cigar Reserve XO, ένα 15χρονο δυναμίτη που περιλαμβάνει και μια μικρή ποσότητα αποσταγμάτων της  Fins Bois, υποπεριοχής που φημίζεται για την γευστική της δύναμη και τον ώριμο χαρακτήρα της. Και αυτά ακριβώς τα στοιχεία χαρακτηρίζουν το Cigar που γεμίζει το ποτήρι με γλυκό καρυδάκι, καφέ και αποξηραμένα φρούτα. Το στόμα είναι ισορροπημένο και επίμονο, χαρακτηριστικό που ενισχύεται από μια τζούρα τανινών.

Οι άνθρωποι του Hine πρεσβεύουν ότι ένα σπουδαίο Cognac είναι πρώτα από όλα ένα σπουδαίο κρασί. Και καταφέρνουν εξαιρετικά να μετουσιώνουν αυτό το πνεύμα σε υπέροχο οινο…πνεύμα, κάνοντας αυτήν τους την πεποίθηση  να μην φαντάζει διόλου φανφάρα!

Ο οίκος Hine εισάγεται από την εταιρεία Οινόκοσμος (210 9212205).

Για…υγρό ρύζι με τον Πρέσβη!

L1020618

Το να είσαι ο ιάπωνας πρέσβης ακούγεται cool, όμως το να είσαι παράλληλα Sake (αλλά και Wine) Master ανεβάζει τα επίπεδα της ίντριγκας στο …ρύζι!

Έτσι δεν θα ήταν δυνατόν να χάσει κανείς την παρουσίαση του  κου Yasuhiro Shimizu στην κατοικία του, με θέμα το Sake αλλά και την δοκιμή εξαιρετικά επιλεγμένων ετικετών ενός προϊόντος η ιστορία του οποίου χάνεται πίσω στον 7ο π.Χ αιώνα.

Η παρασκευή του Sake ξεκινά από την λείανση των κόκκων του ρυζιού· μια διαδικασία ανάλογη των στρεμματικών αποδόσεων σε ένα κρασί, αφού όσο περισσότερο από το εξωτερικό του αφαιρείται, τόσο εκλεκτότερο, και φυσικά ακριβότερο, γίνεται το Sake.

Αφού το ρύζι ατμιστεί αναμειγνύεται με νερό και κόκκους ρυζιού koji –ενός ρυζιού που έχει προκύψει από την επίδραση του ομώνυμου μύκητα-και κατόπιν ζυμώνεται ανεβάζοντας τον οινοπνευματικό βαθμό στο 16%. Αφού η ζύμωση ολοκληρωθεί ο λευκός χυλός συμπιέζεται, φιλτράρεται και αφού παλαιώσει σε ανοξείδωτες δεξαμενές εμφιαλώνεται.

Φυσικά ο κύριος πρέσβης δεν έμεινε στα λόγια αλλά παρουσίασε και 6 εκλεκτά Sake, κάποια εκ των οποίων ήρθαν από την Ιαπωνία ειδικά για την εκδήλωση!

Είχαμε έτσι την τύχη να ξεκινήσουμε την γευσιγνωσία με το Tombo Sparkling Bihappo Junmai Nigori, ένα αφιλτράριστο, ημιαφρώδες Sake γεμάτο με έντονα αρώματα αχλαδιού που μάλλον ήταν το Sake- ανάλογο ενός Prosecco! Αντίθετα το Kubota Senju Ginjo (στο οποίο έχει προστεθεί και αλκοόλη) ήταν ελαφρύ και καθαρό σαν βότκα, με όμορφο λεμονάτο τελείωμα.

Οι επόμενες 2 προτάσεις από τον Asahi Shuzo είναι από τις πλέον ακριβοθώρητες αλλά και δυσεύρετες, ακόμα και στην Ιαπωνία. Το Dassai 50 Junmai Daiginjo δεν έχει υποστεί προσθήκη αλκοόλης (εξ ου και ο χαρακτηρισμός Junmai) ενώ ταυτόχρονα έχει χάσει το 50% του βάρους του ρυζιού κατά την λείανση! Το αποτέλεσμα έχει χρώμα λευκού κρασιού, πολυπλοκότητα λουλουδιών και χαμομηλιού και πολύ έντονο flavor στο σχεδόν βανιλάτο τελείωμα.

Το Dassai 23 Junmai Daiginjo από την άλλη, πάει την υπόθεση ραφινάρισμα ένα επίπεδο πάνω έχοντας απαλλαγεί από το 77% του φλοιού του! Έτσι το πανάκριβο αυτό Άγιο Δισκοπότηρο του Sake αποκτά μια ντελικατέτσα πράσινου μήλου αλλά και βελούδινη αίσθηση στο ελαφρύ σώμα του.

Το ultra παραδοσιακό (κατά τον πρέσβη) Hakushika Tokubetsu Honjoko αποδείχθηκε πολύ του γούστου μου: φίνο, γεμάτο νύξεις ρυζιού, πεπονιού και τσουκνίδας είναι ελαφρύ και ταυτόχρονα μαλακό χωρίς όμως να θυσιάζει στάλα εκζήτησης. Τέλος, το Dewazakura Ouka Ginjo –ενισχυμένο και αυτό όπως και το προηγούμενο- έφερε αρώματα κριθαριού, ρυζιού, φυκιού και βρεγμένου μαλλιού στο ποτήρι, αλλά και μακρύ ελάχιστα καπνιστό flavor.

Πάντως οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν αφού μια ποικιλία από Ελληνικά κλασικά μεζεδάκια ανέλαβε να καταδείξει την ικανότητα του Sake να συνοδεύσει σε ένα Ελληνικό τραπέζι. Και πράγματι μερικοί συνδυασμοί –όπως το τζατζίκι με το Kubota Ginjo-εντυπωσίασαν, ενώ το τελευταίο Sake της δοκιμής (το Dewazakura Ouka Ginjo) κατέπληξε με την ευελιξία του που του επέτρεψε να σταθεί τέλεια δίπλα σε έναν μπουφέ που περιελάμβανε από ταραμοσαλάτα και αυγοτάραχο μέχρι σουβλάκι και παϊδάκια!

Πέρα από την σπουδαιότητα που του προσδίδει η μακραίωνη ιστορία του το Sake είναι μια από τις πλέον καυτές τάσεις παγκοσμίως. Συνεπώς όσοι επιθυμούν να βρίσκονται στον αφρό των εξελίξεων αλλά και να φέρουν κάτι μοναδικό στο τραπέζι τους δεν θα πρέπει να αφήσουν την δυσκολία των ονομάτων αλλά και των τύπων του Sake να τους αποθαρρύνει. Άλλωστε είμαι σίγουρος ότι ο κύριος Yasuhiro Shimizu θα είναι στην διάθεσή τους για όποια διευκρίνηση χρειαστούν! Ευχαριστούμε αξιότιμε κύριε πρέσβη!

 

Οινο…πνευματική ανάτασις/ Spiritual Exaltation

l1010453

For English text stroll down…

Ιδιαίτερα επιτυχημένη η έκθεση “Ελληνικό Απόσταγμα 2017” που διοργάνωσε η Vinetum με την συμμετοχή των περισσοτέρων εκ των κορυφαίων αποσταγματοποιείων της χώρας. Μια επιτυχία που ενισχύθηκε από την συμμετοχή 6 καταξιωμένων εστιατορίων/μεζεδοπωλείων της Αθήνας (Αιόλου 68, Κόλλιας, Τα Καραμανλίδικα του Φάνη, Ε/Γ Ταξιδεύοντας, Ψαράδες και Ψάριστον) που με τους γευστικούς μεζέδες σε έβαζαν σε “τσιπουράδικο” mood.

Το επίπεδο των προϊόντων ήταν εξαιρετικό και πραγματικά δεν μπόρεσα να βρω ούτε ένα κακό απόσταγμα παρόλο που δοκίμασα σχεδόν όλες τις ετικέτες της έκθεσης. Μόνη λαβή για κριτική η έντονα αρωματική διάσταση των τσίπουρων και η έλλειψη πολυπλοκότητας στις περισσότερες παλαιωμένες σε βαρέλι προτάσεις.

Η πρώτη αφαιρεί πολλούς πόντους από την ικανότητα του τσίπουρου να σταθεί στην φυσική “Ελληνική” του θέση δίπλα σε έντονους μεζέδες -περιορίζοντάς το ουσιαστικά στο ρόλο του digestif- ενώ η δεύτερη αποδεικνύει ότι η χρήση του βαρελιού απαιτεί εμπειρία αλλά και υπομονή.

Σε κάθε περίπτωση πάντως οι εντυπώσεις ήταν άριστες και οι επιλογές αρκετές.

Σιγάλας, Απόσταγμα Φραγκόσυκο: Ένα από τα πολλά αναξιοποίητα διαμάντια, που το μόνο που χρειάζονται είναι τόλμη και πάθος από αυτόν που θα τα κατεργαστεί. Το κορυφαίο απόσταγμα της έκθεσης το αποδεικνύει με εκρηκτικό flavor λίτσι και φραγκόσυκου, ραφινάτη δύναμη και ατελείωτη επίγευση. ( * * * * ½ )

Παρπαρούσης, Πνεύμα Σιδερίτης: Ελαφρύ παρά τους 42 βαθμούς, ωστόσο έντονο και επίμονο σε μύτη και στόμα. Η σπάνια Αχαϊκή ποικιλία Σιδερίτης το μπολιάζει με ορυκτά αρώματα, τσουκνίδα στο στόμα και πικάντικο τελείωμα που θυμίζει καλή, λευκή τεκίλα ( * * * * )

Σιγάλας, Τσίπουρο: Ο εμβληματικός παραγωγός της Σαντορίνης τα καταφέρνει εξίσου καλά και στον άμβυκα, εκμεταλλευόμενος μάλιστα την δύναμη των Σαντορινιών σταφυλιών. Μελένιο άρωμα σε μύτη και στόμα, άγρια όξινη παρουσία και μακριά, πιπεράτη επίγευση. ( * * * * )

Καρδάσης, Τσίπουρο Τυρνάβου: Μπορεί να διαθέτει τραγικό packaging και ανυπαρξία αρώματος ( παρόλη την εκ Τυρνάβου προέλευσή του) ωστόσο το στόμα “τα σπάει” αφού η διακριτική είσοδος σε αυτό καταλήξει σε εκρηκτικό flavor και απίθανο μάκρος. ( * * * ½ )

Τσιλιλή, Τσίπουρο Θεσσαλίας 2015: Το βασικό προϊόν του σπεσιαλίστα Θεσσαλού παραγωγού μού είναι και το πλέον γοητευτικό. Το Μοσχάτο βάζει την υπογραφή του με τριαντάφυλλα και λευκόσαρκα φρούτα όμως το στόμα θυμίζει καλή grappa, διαθέτοντας ισορροπία, μάκρος και ξηρό, πιπεράτο τελείωμα. ( * * * ½ )

Αβάντες Τσίπουρο: Το αποστακτήριο Αβάντες δεν έχει σχέση με το σπουδαίο οινοποιείο Αβαντίς πλην της εξ Ευβοίας καταγωγής. Προσφέρει ωστόσο μια αξιόλογη γκάμα από την οποία ξεχώρισα το γεμάτο νότες αχλαδιού και ιωδίου τσίπουρο με την ελαφριά, επίμονη γεύση και το flavor πράσινου μήλου ( * * * )

Οινοποιητικός Συνεταιρισμός Τυρνάβου, Τσίπουρο: Ελαφρύ, ντελικάτο απόσταγμα με άγγιγμα λίτσι και ροδόνερου που μαρτυρούν την κυριαρχία του Μοσχάτου. Δεν δρέπει δάφνες γευστικού μάκρους σε σχέση με τα κορυφαία, ωστόσο θα αποτελέσει ένα ιδανικό digestif. ( * * ½  )

Παρπαρούσης, Απόσταγμα Οίνου Παλαιόθεν: Ένας πιο ”Bourbon” προσανατολισμός έχει δοθεί στο πιο ιστορικό, ποιοτικό Brandy της χώρας, που πλέον παλαιώνει για 12 χρόνια σε βαρέλι. Αχλάδι και βανίλια δίνουν τον ρυθμό στην μύτη ενώ η γλύκα στο στόμα. Εν τούτοις το τελείωμα προσφέρει άφθονα guts. ( * * * ½ )

Καρδάσης, Παλαιωμένο Τσίπουρο: Τα 2 χρόνια στο βαρέλι χτίζουν μια έντονη μύτη γεμάτη με ξηρούς καρπούς και καραμέλα. Στο στόμα το απαλό πλην παντοδύναμο ξεκίνημα θυμίζει το 12αρι Single Malt Aultmore, όμως το βανιλάτο τελείωμα σε μεταφέρει σε Kentucky μεριά… ( * * * ½ )

Mavrakis, Τσίπουρο Δείγμα 412: Μακάρι αυτό το παλαιωμένο για 9 μήνες σε βαρέλια Brandy τσίπουρο να κυκλοφορήσει στην αγορά με την πειραματική του ετικέτα και το όνομα που ιντριγκάρουν. Και αυτό γιατί το ίδιο κάνει η γεύση, με περάσματα αχλαδιού και αλμυρής καραμέλας αλλά και  επίμονο τελείωμα. ( * * * ½ )

Φι Liquer: Το Φι επαναπροσδιορίζει τη Φατουράδα παραδίδοντας μαθήματα ισορροπιών, άγλυκης- γλύκας και αρωματικής πολυπλοκότητας. Το πορτοκάλι, το περγαμόντο, η κανέλα και το κάρδαμο απλώς αγγίζουν, οι 21 βαθμοί “ακούγονται” ιδανικά και η φινέτσα χτυπά κόκκινο… ( * * * * )

Καρδάση, Λικέρ Μαστίχας: Αν και διόλου δεν συμπαθώ τα λικέρ μαστίχας η πρόταση αυτή με κέρδισε με την απίστευτη καθαρότητα της μαστίχας στη μύτη, και την ιδανική αίσθηση της γλύκας. Μόνη λαβή για παράπονα η μικρή πίκρα που αφήνει στο τελείωμα. ( * * * )


The fair “Greek distillate 2017” –organized by Vinetum- was a great  success as it brought together the majority of Greece’s best distilleries and thousands of visitors. This success reinforced by the participation of 6 famous fish/meze taverns (Aiolou 68, Kollias, Ta Karamanlidika tou Fani, Taxidevontas, Psarades and Psariston) that put every single spirit lover in “Tsipouro mode” with their delicious tapas.

The quality level was excellent and the most palpable proof for that is that it was impossible to find a single bad product. On the other hand the highly aromatic dimension offered by the majority of Tsipouro and the lack of complexity of the cask aged versions are reasons for complains.

The former doesn’t allow Tsipouro to find its natural place next to salty or aggressive –taste mezes, limiting its role to that of a digestif, while the latter proves that the correct use of oak demands both patience and experience.

In any case the impressions are excellent and the recommended labels more that enough.

Sigalas, Prickly Pear Spirit: There are a lot of hidden gems in Greece seeking only for passion and audacity to reach world-class level. The fair’s best spirit proves just that by exhibiting explosive lychee and prickly pear flavor, gentle power and endless aftertaste. ( * * * * ½ )

Parparoussis, Pnevma Sideritis: Despite the 42% of alcohol this distillate is light bodied and persistent on nose and flavor. Made from Achaia’s indigenous grape Sideritis is full of mineral and nettle nuances and a peppery finish that resembles a fine, Tequila Blanco.   ( * * * * )

Sigalas, Tsipouro: The iconic wine producer of Santorini seems to be equally potent on the pot still, taking advantage of island’s unique grapes. The honeyed character is contrasting by an aggressive, lemony palate while the finish is long and piquant. ( * * * * )

Kardasis, Tsipouro of Tirnavos: The label may be uninspiring and the aroma muted (despite the black Muscat dominance) yet the palate more than compensates with its mind- blowing flavor and long lasting aftertaste. ( * * * ½ )

Tsililis, Tsipouro of Thessalia 2015: The basic product of Thessaly’s renowned distillery is the most seducing in its range. The Muscat of Tirnavos grape may leaves a rose pedal and white- fleshed peach aromatic footprint yet the palate is reminiscent of a good grappa because of the perfect balance and the dry, peppery finish. ( * * * ½ )

Avantes, Tsipouro: Although both located in Evia, the distillery Avantes and the winery Avantis must not be confused. In any case the former offers a noteworthy range, from where I selected the pear and iodine- dominated Tsipouro with the light body and Granny Smith apple finish. ( * * * )

Wine Coop of Tirnavos, Tsipouro: A very light, delicate distillate with unmistakable lychee and rose-water aroma derived from black Muscat grape. It may not has the long aftertaste of the best, yet it will be served as a perfect digestif. ( * * ½  )

Parparoussis, Distillate Palaiothen: Greece’s most historic and qualitative Brandy from Sideritis grape, that has been  mature for 12 years in barrel. The ageing imparts a  ”Bourbon” character  with vanilla and pear nuances, alongside a lengthy palate that is full of guts. ( * * * ½ )

Kardasis, Aged Tsipouro: A 2 years maturation is responsible for the caramel and dried nuts bouquet. The first impression on the palate is supple but powerful- resembling the 12 Years Old Single Malt Aultmor- while the vanilla aftertaste has been borrowed from a Kentucky whiskey! ( * * * ½ )

Mavrakis, Tsipouro Sample 412: I wish that both the intriguing name and  label will remain unchanged when this Brandy cask matured Tsipouro officially bottled. So as to match the intriguing taste that offers salt caramel, pear flavor and nice length. ( * * * ½ )

Fi Liqueur: Fi redefines the Fatourada liqueur from Kithira, with its balance, unsweetened-sweetness and complexity of flavor. Orange, bergamot, cinnamon and cardamom are subtly present and the finesse is at a sky high level… ( * * * * )

Kardasis, Mastic Liqueur: Although I am not at all fan of Mastic Liqueurs, Kardasis offering manages to impress me with the terrific purity of the resin and the ideal dose of sugar. The only reason for complains is the slightly bitter finish. ( * * * )

 

Ζυθογνωσία 2016 (μέρος 2ο): Οι καλύτερες Ελληνικές μπύρες/ Zythognosia 2016 (part 2): The best Greek beers.

l1010316

For English text stroll down…

Με τις περισσότερες ποιοτικές Ελληνικές ζυθοποιίες παρούσες, η έκθεση Ζυθογνωσία 2016 μου έδωσε μια ευκαιρία να εκτιμήσω όλο το εύρος και τον δυναμισμό του κλάδου. Και φυσικά να δοκιμάσω  εξαιρετικές μπύρες όλων των ειδών που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τις περισσότερες σπουδαίες εισαγόμενες. Η επιλογή των πλέον ιδιαίτερων ήταν δύσκολη,  ωστόσο οδήγησε στην παρακάτω λίστα. 

Septem, Lava Imperial Indian Red Ale: Μια παλαιωμένη Βουργουνδία στο ποτήρι σας. Άλλωστε ούτε το αλκοόλ (9%) απέχει πολύ, ούτε τα αρώματα σέλας, μανιταριών και δέρματος σε φόντο αλμυρής καραμέλας. Γλυκιά στο ξεκίνημα, με 80 πίκρα που κρύβεται τέλεια κάτω ένα πέπλο χουρμά. ( * * * * * )

Septem, W Day Wheat Indian Pale Ale: Τροπικές ομοβροντίες από φρούτα του πάθους και μάνγκο σε κάθε άνοιγμα του καπακιού αυτής της ιδιαίτερης κατά 40% σταρένιας IPA. Τρομακτικές οξύτητες και 50αρα πίκρα εκτοξεύουν επίγευση και μεγαλείο! ( * * * * ½ )

Donkey, Crazy: Αυτή η Crazy “drives you crazy”! Υπέροχη IPA σε φιάλη 750ml με βερίκοκα, καραμέλες και λουλούδια στη μύτη. Το στόμα  είναι εξαιρετικά ισορροπημένο, όμως η έντονη πίκρα (50 IBU) τουρμπίζει την επίγευση. ( * * * * )

Marea, Double Malt Ale: 5 είδη δημητριακών προσδίδουν σε αυτή την διπλοζύμωτη μπύρα πολύπλοκες νότες μελιού, ξηρών καρπών, μοσχοκάρυδου και ζαμπόν. Η γεύση είναι μεστή και μακριά, με ιδανική οξύτητα και τονισμένη πίκρα ( * * * * )

Donkey, Yellow: 5 μόλις οι βαθμοί, εξαιρετική όμως η δύναμη αυτής της μέσου βάρους Lagered Ale. Λεμονάτη αίσθηση -ξυράφι σε μύτη και στόμα, απαλό τελείωμα και ανάλαφρη αίσθηση που ενισχύεται από κριθαρένιο flavor. ( * * * ½ )

Ζυθοποιία Ηπείρου, Στάλα  Pale Ale: Ποιο ντροπαλή από άλλες Pale Ale στην μύτη η Στάλα, η οποία προσφέρει μια …στάλα από αρώματα μελιού και κριθαριού. Ήπια και στη γεύση, η οποία θυσιάζει τον εντυπωσιασμό προς όφελος της ουσιαστικής ισορροπίας. ( * * * ½ )

Ora, Dion IPA: Ώρα για μια εξαιρετική μπύρα φωνάζει αυτή η 7,5αρα IPA με το μπουκέτο των μανιταριών και των spiced κυδωνιών! Το ξεκίνημα είναι δροσερό, το flavor γεμάτο φρούτα του πάθος και η γενική εντύπωση γλυκόπιοτη. ( * * * ½ )

Mary Rose, Ale: Κόκκινη η φορεσιά της Mary Rose, στολισμένη με νότες μοσχοκάρυδου και βερίκοκο κομφί. Οι 4,5 βαθμοί προσδίδουν ελαφρύ σώμα, ωστόσο το flavor φράουλας είναι έντονο και η οξύτητα δροσιστικότατη. ( * * * ½ )

Voreia, India Pale Ale: Η IPA της Voreia βασίζεται σε Αμερικάνικό Λυκίσκο για να χαρίσει εκρήξεις πορτοκαλιού κομφί και κίτρινων φρούτων. Η γεύση του διαθέτει ισορροπία- αλφάδι, γευστικό μάκρος και ωραία πίκρα στο τελείωμα. ( * * * ½ )

Septem Monday’s Pilsner: Μπροστά στα όλα εντυπωσιακά διαμάντια της Septem η Monday’s φαντάζει αδιάφορη. Όμως τα συμπυκνωμένα αρώματα βύνης και λουλουδιών, η δροσιστική οξύτητα και η μακριά διάρκειά την καθιστούν  μια απίστευτη, παγκόσμιας κλάσης Pilsner. ( * * * )

Voreia, Pils: Ένας από τους καλύτερους εκφραστές του είδους, η 5βαθμη Pils χαρίζει λεμονάτο και κριθαρένιο άρωμα, ελαφρύ σώμα και βυνώδη αίσθηση. Εντυπωσιακή  επίσης και στο flavor αυτή η Σερραϊκή μπύρα… ( * * * )

Ηλειακή Ζυθοποιία, Olympica Magna Pale Ale: Επαναζυμωμένη στη φιάλη αυτή η 8αρα Pale Ale με κρεάτινα, μελένια και βυνώδη αρώματα να φτιάχνουν ένα ενδιαφέρον μπουκέτο. Όμως με λιγότερο αλκοόλ το καλό θα γινόταν εξαιρετικό… ( * * * )

Καλύτερη Ελληνική Ζυθοποιία της έκθεσης.

Septem: Αν και προτιμώ μικρές, σταθερές γκάμες η συνεχής διεύρυνση του αριθμού των ετικετών της Ευβοϊκής ζυθοποιίας συνοδεύεται από συναρπαστικές, υψηλού επιπέδου προτάσεις που δεν αφήνουν περιθώρια για γκρίνιες.

Ο Σοφοκλής Παναγιώτου βρίσκεται σε ένα δικό του επίπεδο στην Ελληνική σκηνή της μπύρας και με δεδομένο ότι η Septem του προσφέρει μια μπύρα για κάθε μέρα της εβδομάδας, θέλεις αυτή  να κρατάει όχι 7 αλλά 107 μέρες!


Most Greek breweries were present at the Zythognosia 2016, so this beer show gave me the opportunity to fully appreciate the full potencial of Greek beer industry as well as to taste a lot of excellent beers. My impression is that the best of them are in par with most of the renown imported beers, a fact that made the selection for the following “my best list” very difficult.

 Septem, Lava Imperial Indian Red Ale: Lava is actually an aged red Burgundy in a beer glass, as neither the alcohol level (9%) nor the sweaty saddle, mushrooms, leather and salted caramel bouquet is very different. The first sip gives the impression of sweetness, yet the 80 IBU of bitterness (nicely hidden under a Dares background) is in charge of a perfect balance. ( * * * * * )

Septem, W Day Wheat Indian Pale Ale: Open the cup of this Wheat –by 40%- IPA, and you will face a tropical thunderstorm of mangos and passion fruits. The tremendous acidity and the 50 units of bitterness are boosting both aftertaste and greatness. ( * * * * ½ )

Donkey, Crazy: The Donkey Crazy “drives you crazy”! A mind blowing IPA in a 750ml bottle full of apricot, caramel and flowers nuances. The taste is very well- balanced with 50 units of bitterness attenuating the long finish. ( * * * * )

Marea, Double Malt Ale: 5 different kinds of cereals contribute in the honey, hazelnut, nutmeg and smoked ham complexity of this double fermented beer. The taste is strong and persisting, featuring perfect acidity and lifted bitterness ( * * * * )

Donkey, Yellow: Extremely strong (despite the 5% alcohol) is this medium bodied Lagered Ale. A razor –sharp acidity provides lemony sensation and lightness, the latter amplified by malty flavor. ( * * * ½ )

Epirus Brewery, Stala Pale Ale: Stala is a little shy on the nose, with hints of honey and malted aromas. The taste is mild too, sacrificing impressiveness  in the interests of perfect balance. ( * * * ½ )

Patraiki Brewery, Ora Dion IPA: This 7,5% IPA shouts “Time (Ora) for an excellent beer”! Although the nose is full of mushrooms and spiced quinces, the flavor is more tropical and refreshing and the finish on the sweetish side. ( * * * ½ )

Mary Rose, Ale: Mary Rose is dressed in red, with nutmeg and apricot compote accessories! The 4,5% of alcohol ensures lightness, yet the strawberry flavor is very intense and the acidity refreshing. ( * * * ½ )

Voreia, India Pale Ale: The American hop is responsible for the explosive orange comfit and peach bouquet of Voreia IPA. The balance is fantastic and the length on the palate noteworthy, with a nice bitterness underlining the finish. ( * * * ½ )

Septem Mondays Pilsner: In comparison with the other mind- blowing offerings from Septem, Monday’s may seem bland. But the dense malty and floral flavor, the lemony acidity and the length on the palate make apparent that it is a world-class Pilsner. ( * * * )

Voreia, Pils: One of the best representative of the Pils style this 5% beer offers lemony and barley nuances, light bodied and malty sensation. The icing on the cake of this Serrian label is the surprisingly impressive flavor. ( * * * )

Elis Brewery, Olympica Magna Pale Ale: A double fermented 8% Pale Ale that is full of meaty, honeyed and malty aromas. A very good beer that could have reach the “excellent” level if it had less alcohol… ( * * * )

Best Greek Brewery of the Show.

Septem: Although I appreciated the small and permanent ranges the continuously increasing collection of the  Evia-based  Septem results in astonishing beers of the highest level that give no room for complains.

The brewery of Sofoklis Panagioutou is in its own league among Greek breweries and makes you wish –taking in to account that he offers one different beer for each day of the week- that the latter will not last 7 but 107 days!

 

 

Ζυθογνωσία 2016, ο οργασμός του λυκίσκου! (μέρος 1ο)/ Zythognosia 2016, hop orgasm! (part 1)

l1010318
Wychwood: My best brewery of the Show

For English text srtoll down…

Άφρισε το Ζάππειο κατά τη διάρκεια της Ζυθογνωσίας, της  διήμερης έκθεσης μπύρας που διοργανώθηκε από την Vinetum. Σπουδαίες ζυθοποιίες του εξωτερικού αλλά και σχεδόν όλοι οι ποιοτικοί εκπρόσωποι της δυναμικότατης εγχώριας σκηνής πρόσφεραν μια απίστευτη ποικιλία χρωμάτων, αρωμάτων και γεύσεων ξεδιπλώνοντας όλα τα στυλ και την μαγεία της μπύρας.

Ο μεγάλος αριθμός των επιλογών με αναγκάζει σε 2 posts, το πρώτο εκ των οποίων περιλαμβάνει τις εισαγόμενες προτιμήσεις μου.

 Weihenstephan, Vitus: Το απόλυτο απόσταγμα γνώσης της σχεδόν 1000χρονης ζυθοποιίας, η Vitus είναι μια σταρένια οπτασία 7,7 βαθμών. Λεμόνια, κριθάρια  και μοσχοκάρφια συνθέτουν ένα ξεμυαλιστικό μπουκέτο ενώ το ελαφρύ στόμα σε συνδυασμό με την επίμονη γλυκόξινη αίσθηση θυμίζουν ένα κορυφαίο ομοεθνή Riesling Spatlese. Απερίγραπτο flavor… ( * * * * * )

Corsendonk, Gold Tripel: Τα κίτρινα φρούτα, ο ανανάς και το γιασεμί απαιτούν μαχαιροπίρουνο μιας και η συμπύκνωση με την οποία τα προσφέρει αυτή η αριστουργηματική μπύρα αγγίζει τα όριο του στερεού! Ασύλληπτο πάντως και το στόμα, με την οξύτητα να κοντράρει τον απίστευτο όγκο και την γλύκα των 10 βαθμών. ( * * * * * )

Herdog Jan, Grand Prestige 2016: Χρονολογημένη, 10βαθμη και άτονη αρωματικά, πλην βαρυφορτωμένη με κάστανα, κακάο και σταφίδες. Όλα τα λεφτά πάντως είναι το στόμα που διαθέτει απίστευτο σώμα και γλύκα που γεμίζει σιγά- σιγά το μυαλό! ( * * * * ½ )

Anchor, Indian Pale Ale: Όσο τεράστιος είναι ο ελέφαντας της ετικέτας τόσο τεράστιο είναι και το άρωμα των spiced κίτρινων φρούτων αυτής της Καλιφορνέζικης IPA. Παρ’ όλους τους 6,7 βαθμούς το σώμα δίνει μια ελαφριά, αέρινη αίσθηση συνεπικουρούμενη από flavor φρούτων του πάθους και ατελείωτη επίγευση ( * * * * ½ )

La Trappe, Dubbel: Μια υπέρπυκνη, αυθεντική Trappist, της οποίας το άρωμα Ροκφόρ, μανιταριών και μαρμελάδας θυμίζει 3αστερο πιάτο! Η επίγευση είναι τόσο γλυκιά όσο και η μύτη όμως η εξαιρετική οξύτητα την καθιστά πιο ξηρή από όσο θα ανέμενε κανείς. ( * * * * ½ )

Wychwood, Hobgoblin Gold: Το απίστευτο περιεχόμενο αυτής της Αγγλικής Ale φιάλης σε εμποδίζει να μιλήσεις για την απίστευτη ετικέτα! Μπουκέτο λάιμ και ανανά και φίνο, ντελικάτο στόμα με ιδανική οξύτητα και πικρούτσικο τελείωμα. Υ-πέ-ρο-χη  ( * * * * )

Anchor, Liberty Ale: Μια μοναδική dry hopping και single hop IPA που κατακλύζει με ζαχαρωμένα κίτρινα και εξωτικά φρούτα το ποτήρι. Ο εξωτισμός συνεχίζεται και στο γεμάτο στόμα που βάζει  κάρυ και  garam masala πλάι στη φινέτσα του. ( * * * * )

Affligem, Blonde: Ένα ξανθό Βέλγικο Abbey style διαμάντι με συμπυκνωμένα εξωτικά φρούτα και αχλάδι στη μύτη και δροσερό ξεκίνημα στο στόμα. Το τελείωμα πάντως είναι απαλό και απόλυτα ουσιαστικό. ( * * * * )

Fullers, Indian Pale Ale: Εκρηκτική, εξωτική και γεμάτη κομπόστες και μέλια είναι αυτή η Αγγλική IPA. Το βάρος της είναι μέσο, η οξύτητα υπέροχη, η πίκρα πικάντικη και η γευστική διάρκεια πέραν πάσης κριτικής. Υπέροχη! ( * * * * )

Brewdog, Punk India Pale Ale: Κολασμένη Σκωτσέζικη draft με εκρηκτικά αρώματα θυμαριού. Στόμα τόσο δραματικό όσο και ένα τοπίο του τόπου προέλευσής της, με flavor βερίκοκου που μπλοκάρει τον εγκέφαλο. ( * * * * )

Wychwood, Black Wych: Συνήθως βρίσκω τις Porter βαριές, μονοδιάστατες και ανισόρροπες. Όμως η Μαύρη Μάγισσα μαγεύει με καπνό, σοκολάτα και μελάσα στη μύτη και εξαιρετική εξέλιξη στο στόμα. Ιδανικά πικρή επίσης… ( * * * ½ )

Staropramen, Lager: Ως φανατικός οινόφιλος δεν συμπαθώ διόλου της βαθυζύμωτες μπύρες, αφήστε που προτιμώ να ξεδιψώ με νερό! Εντούτοις αυτή η Τσέχικη πρόταση με κέρδισε με την λεμονάτη ελαφράδα, την δροσιά  και την πικάντικη πίκρα της. ( * * ½ )

Warsteiner, Pilsner: Πολύ ιδιαίτερη αυτή διάσημη Γερμανική μπύρα, μιας και τα ψωμένια αρώματα της θυμίζουν Σαμπάνια! Τυπική Pilsner ελαφράδα, έντονο flavor φρυγανιάς και λεμονιού και συμπαθητική διάρκεια ολοκληρώνουν το προφίλ της. ( * * ½ )

Καλύτερη ξένη ζυθοποιία της έκθεσης.

 Wychwood Brewery: Η κόντρα της Αγγλικής ζυθοποιίας με την Anchor κρίθηκε στα σημεία και αυτά δεν ήταν άλλα από τον εξαιρετικό μέσο όρο της γκάμας και τις φοβερές επιδόσεις σε κατηγορίες που δύσκολα με κερδίζουν, όπως αυτή των Porter και Stout. Κερασάκι στην τούρτα ο ξεμυαλιστής εξωτισμός αρωμάτων και flavor.


Zappeion Hall was …foaming during Zithognosia, the 2-days beer show organized by Vinetum. A lot of great breweries from abroad as well as most of Greece’s dynamic beer crafters offered a wide spectrum of colors, aromas and tastes that great beers are capable of.

The extended list of my preferences obliges me to 2 posts, the first one containing  the imported labels that caught my attention.

 Weihenstephan, Vitus: Vitus is a wheat vision, the absolute essence of a nearly 1000 years’ beer-crafting experience. Its mind-blowing bouquet consists of lime, barley and cloves while the sweet’n’sour light body (despite the 7,7%) is reminiscent of a top-notch Riesling Spatlese. Icing on the cake is the indescribable flavor. ( * * * * * )

Corsendonk, Gold Tripel: You need fork and knife to enjoy this masterwork, as the stone fruits, pineapple and jasmine have a near “solid” concentration. The palate is breathtaking too, with razor sharp acidity cutting through the incredible body and sweetness that 10% alcohol is imparting. ( * * * * * )

Herdog Jan, Grand Prestige 2016: A vintage monster with 10% alcohol and a muted nose of chestnuts, cocoa and raisins. It most impressive aspect though is the palate, that provides sheer power and mind- blocking sweetness! ( * * * * ½ )

Anchor, Indian Pale Ale: The spiced apricot and peach bouquet is as “big” as the elephant that decorates the label of this Californian IPA. Despite the 6,7 % alcohol the sensation is light and  airy, enriched with passion fruit flavor and endless aftertaste. ( * * * * ½ )

La Trappe, Dubbel: An ultra-dense authentic Trappist beer, the Roquefort, mushroom and marmalade bouquet of which reminds a 3-stars dish! Both nose and aftertaste maybe sweet,  yet the crisp acidity contributes to a dry final impression. ( * * * * ½ )

Wychwood, Hobgoblin Gold: The incredible content of this British Ale bottle doesn’t permit you to comment on the incredible label! This exotic perfume is full of lime, juzu and pineapple while the palate is delicate and complex, with vibrancy and terrific bitter finish.  Astonishing!  ( * * * * )

Anchor, Liberty Ale: A unique single hop, dry hopping IPA with penetrating candied yellow and tropical fruits. Although curry and garam masala season the tropicality of the big palate, this fine Ale never losses its breed. ( * * * * )

Affligem, Blonde: The tasting of this blond Belgian Abbey-style jewel reveals exotic fruits and pear aromas and a refreshing first impression. Yet the final impression is both supple and serious. ( * * * * )

Fullers, Indian Pale Ale: Explosive, exotic and fully packed with honeyed compotes is this British IPA. Medium body, terrific acidity, piquant bitterness and long finish are the ingredients for a “haut cuisine” recipe! ( * * * * )

Brewdog, Punk India Pale Ale: This Scottish draft offers a highway to hell, sprinkled with explosive thyme aromas! Its taste is as dramatic as a landscape in its homeland, aided by a mind –blowing apricot flavor. A draft par excellence! ( * * * * )

Wychwood, Black Wych: I am not a fun of Porters, finding the majority of them heavy, one-dimensional and unbalanced. But this Black Wych place a spell on me made from smoke, chocolate, molasses, ideal dosage of bitterness and lengthy palate. ( * * * ½ )

Staropramen, Lager: As a wine lover I don’t like lagers at all, let alone the fact that I prefer to slake my thirsty with water! Yet, this Czech offering convinces me with its lemony lightness, freshness and pleasing bitterness. ( * * ½ )

Warsteiner, Pilsner: The famous German brand has a very distinguished biscuit aroma that bringing to mind a Champagne! Typical Pilsner lightness, strong toasty flavor and above average length for the style outline its profile. ( * * ½ )

Best foreign Brewery of the Show.

 Wychwood Brewery: The struggle between Wychwood and Anchor for “My best foreign Brewery of the Show” is almost even, the British brewery finally won the match in points. The decisive factors are the excellent average score of the range, the terrific performance in styles that I don’t usually like (like Porter) and the seducing exotic flavor of most of Wychwood labels.

 

 

Νέα Υόρκη-Αθήνα- Σαγκάη με ένα Chivas/ New York- Athens-Shanghai with a Chivas

Master_Chivas_Bottle_Tin_White_v4

 

Τριπλό check in έπρεπε να έχει το εισιτήριο του Έλληνα Bartender που θα εκπροσωπήσει την χώρα μας στον τελικό του Chivas Masters Cocktail Competition 2016. Το πρώτο από τη Νέα Υόρκη, εμπορική αφετηρία της λαμπρής πορείας του θρυλικού Σκωτσέζικου ουίσκι. Το δεύτερο από την Ελλάδα, με την μοναδική γευστική σφραγίδα που μπορούν να βάλουν οι ιδιαίτερες πρώτες ύλες του τόπου μας. Και το τρίτο από την μακρινή Σαγκάη στην οποία θα λάβει χώρα το παγκόσμιο.

8 κορυφαίοι Bartenders “έφεραν τα εισιτήρια” στον γκισέ του ατμοσφαιρικού CV Distilleries δημιουργώντας 3 κοκτέιλ έκαστος, προσπαθώντας να μεταφέρουν τον “αέρα” των 3 τόπων, να αναδείξουν  την πολυπλοκότητα του Chivas Regal 12 Years Old και να πείσουν για τις ικανότητές τους να πρεσβεύσουν τον ιπποτισμό και την αβρότητα, το Chivalry το οποίο μεταφέρεται μέσα σε κάθε φιάλη  με τον βασιλικό θυρεό.

 Δεν μπορώ να κρίνω τίποτα άλλο παρά ίσως μόνο το γευσιγνωστικό κομμάτι. Και εκεί όμως  4 από τους συμμετέχοντες μου έβαλαν δύσκολα, προσφέροντας εξαιρετικά αρώματα και γεύσεις.

Ο Γιάννης Σταυρουλάκης από το Ζάχαρη και Αλάτι γέμισε με εντάσεις και μακριά επίγευση  τα ποτήρια του Visionary’s Sour και το γεμάτο με Κίτρο Νάξου και βασιλικό Ελληνικό Embracing Crisis. Μάλλον όμως προδόθηκε από το άτονο Sino’s Highball που άφησε ένα …σύντομο τελείωμα μετά από 2 εντυπωσιακά κοκτέιλ.

Ο Δημήτρης Μοσχοφίδης από το Ηρακλειώτικο Bitters δεν εντυπωσίασε με την επικοινωνιακή του παρουσία, όμως και οι 3 προτάσεις του ήταν ισορροπημένες και φίνες. 2ος στην δική μου κατάταξη, με το υπέροχο Yellow Prince να κερδίζει στα σημεία το Ελληνικό Theorema και το Νεουορκέζικο Glasgow Boy.

Ο Αλέξανδρος Κεχαγιαδάκης από το 360 συνδύασε την άνεση στην “σκηνή” με την καλύτερη γευστική ανάδειξη του Chivas Regal μέσα στις δημιουργίες του, κερδίζοντας την δική μου 1η θέση. Το μπολιασμένο με Caprano Classico Promise of Eternity με έκανε να θέλω να μεταναστεύσω στην Αμερική, υπερτερώντας με βραχεία κεφαλή των εξίσου δυνατών Lymph et Terra και Power of Acknowledgement.

Αλέξανδρος Κεχαγιαδάκης
Αλέξανδρος Καχαγιαδάκης/ Alexandros Kehayiadakis

Η ομοιομορφία (παρά την φαινομενικά τεράστια διαφορά των συστατικών) του καταπληκτικά σερβιρισμένου Eye of Harmony με το Emperor είναι το μόνο στοιχείο που με έκανε να αφαιρέσω βαθμούς από την γεμάτη αυτοπεποίθηση παρουσία του Στέφανου Δραγανιδάκη από το The Trap. Απίστευτη σιγουριά, εξαιρετικά Αγγλικά, “παιχνίδι” με την επιτροπή και ένα εξίσου πειστικό God’s Feast ήταν ικανά να κερδίσουν τους κριτές , ανακηρύσσοντας τον νικητή και πρεσβευτή της Ελλάδας στον τελικό της Σαγκάης.

Στέφανος Δραγανιδάκης
Στέφανος Δραγανιδάκης/ Stefanos Draganidakis

Ας του ευχηθούμε να ζήσει την μοναδική εμπειρία της Σανγκάης  με …Chivalry και να κατακτήσει μια υψηλή θέση στο Chivas Masters Competition 2016.

Λεπτομέρειες για τα κοκτέιλ και τους διαγωνιζόμενους μπορείτε να δείτε στο εξαιρετικό ρεπορτάζ του Bitterbooze, http://www.bitterbooze.com/chivas-masters-2016-deite-zontana-oli-ti-drasi/


The ticket of the bartender that will represent Greece at the final of Chivas Masters Cocktail Competition 2016 should be checked thrice. The first counter is the New York City of the classic cocktail era, where the legendary whisky started its brilliant career. The second is the Greece of today, that can imparts a unique flavor footprint based in country’s one of a kind ingredients.  And the third is the faraway Shanghai, the hostess of the World’s final.

8 top- notch Bartenders “brought the tickets” to the atmospheric CV Distiller by creating 3 cocktails each, trying to transfer the ambience of the above mentioned places, highlighting the velvety complexity of  Chivas Regal 12 Years Old and communicating the  Chivas Chivalry, a virtue that exists  in every single bottle of the whisky that bears the Royal Warrant.

 I cannot judge anything but the strict tasting section of each participant, yet this alone is enough to make it difficult to me, as 4 of them offered unique aromas and tastes.

Γιάννης Σταυρουλάκης
Γιάννης Σταυρουλάκης/ Yiannis Stavroulakis

Yiannis Stavroulakis of Sugar and Salt filled up the glasses of Visionary’s Sour and Embracing Crisis with intensity and long aftertaste. But apparently he was betrayed by Sino’s Highball performance, that left a flat final impression after 2 impressive drinks.

Dimitris Moskofidis from Heraklion- located Bitters didn’t impress with his stage presence, yet his 3 offerings were balanced and fine. He ended 2nd in my ranking, his excellent Yellow Prince beating (by the slightest of margin) the Greece inspired Theorema and the “New Yorker” Glasgow Boy.

Δημήτρης Μοσχοφίδης 2
Δημήτρης Μοσχοφίδης/ Dimitris Moskofidis

Alexandros Kehayiadakis of 360 had a very confident style while at the same time achieved the best showcase of Chivas Regal in his creations, earning my vote for the 1st place. The breath taking Caprano Classico boosted Promise of Eternity made me want to migrate in USA, while his Lymph et Terra and Power of Acknowledgement were equally impressive.

Although the ingredients chosen for the eye- catching Eye of Harmony and the excellent Emperor are completely different, their  taste was nearly the same and this was enough for me to subtract some points from Stefanos Draganidakis of The Trap. Besides that his performance was that of a winner, full of self confidence, perfect use of English language, interaction with thee jury and a very good God’s Feast cocktail to compile his proposing trio.  All these were sufficient to give him the win, declare Stefanos as the Greek ambassador of Shanghai final.

We wish him to live this unique experience with …Chivalry and to achieve the best place at the Chivas Masters Competition 2016.

You can find details about all the participants and their cocktails at the excellent Bitterbooze’s report in http://www.bitterbooze.com/chivas-masters-2016-deite-zontana-oli-ti-drasi/

 

Plantation Rums: Γλυπτά από ζάχαρη./ Plantation Rums: Sculptures made of sugar.

Plantation Vintage copieFor English text stroll down…

Τα νταραβέρια του οίκου του Cognac Ferrand με την Καραϊβική έχουν σαν αποτέλεσμα μια από τις πλέον συγκλονιστικές σειρές στον χώρο των αποσταγμάτων και ιδιαίτερα του ρουμιού. Γιατί τα ταξίδια της οικογένειας στην περιοχή προκειμένου να πουλήσουν τα βαρέλια στα οποία έχει παλιώσει το δικό τους απόσταγμα, τους έφερε σε επαφή με κάποια σπουδαία και σπάνια στοκ ρουμιού.

 Όμως η δουλειά των Ferrand δεν σταμάτησε στην αγορά και την εμφιάλωση αυτών των χρονολογημένων διαμαντιών αλλά και στο “τελείωμα” της ωρίμανσής τους για 12 έως 24 μήνες στο Cognac, μέσα σε βαρέλια Limousin. Το αποτέλεσμα είναι η σειρά Plantation Rums η οποία εκπλήσσει με την συμπύκνωση, την πολυπλοκότητα και την γευστική της διάρκεια. Ένας πραγματικός θησαυρός της Καραϊβικής…

Barbados Old Reserve 2001: Μέτριο σώμα και υπέροχη μύτη γεμάτη με λεμόνια κομφί και καραμέλα, αποτέλεσμα απόσταξης σε άμβυκες και αποστακτήρες στήλης. Το flavor είναι ώριμο, ενώ η στρογγυλάδα στο στόμα ολοκληρώνεται με ατελείωτη επίγευση. ( * * * * ½ )

St. Lucia 2004: Προϊόν διαφόρων τύπων αποστακτήρων, αυτό το συγκλονιστικό ρούμι είναι γεμάτο με τροπικές νότες ανανά, σαφράν και ιωδίου. Το flavor καρφώνεται για πάντα στον ουρανίσκο, ενώ η γευστική του διάρκεια σε κάνει να παραμιλάς για ώρα… ( * * * * * )

Jamaica 2001: Αν και η απόσταξη έχει λάβει χώρα σε άμβυκα, το υπέροχο αυτό ρούμι είναι ελαφρύ και γεμάτο με καραμέλες βουτύρου στη μύτη. Η αγριότητα στο στόμα θυμίζει Lotus Exige, με την ξηρή επίγευση να αφήνει εκρηκτικό αποτύπωμα κίτρινων φρούτων και λεμονιού κομφί. ( * * * * * )

Nicaragua 2003: Μόνο οι εντάσεις είναι χαμηλές εδώ, αφού η συμπύκνωση και η διάρκεια χτυπάνε κόκκινα! Λεμόνι, γιασεμί και σοκολάτα “στρώνουν το έδαφος”  για μακριά γλυκόξινη επίγευση και τέλεια ισορροπία. ( * * * * ½ )

Panama 2004: Αν δεν ήταν μέλος μιας φανταστικής dream team θα μιλάγαμε για ένα εξαιρετικό ρούμι, όμως σε σχέση με τα υπόλοιπα μέλη της γκάμας υστερεί σε διάρκεια και αρμονική ενσωμάτωση της αλκοόλης. Πάντως είναι φρέσκο και ελαφρύ, με αρώματα λεμονιού και αμύγδαλου. ( * * * * )

Trinidad 2001: Το Αμερικάνικο βαρέλι έχει προσδώσει εκρηκτικά αρώματα μπαχαριών και ξηρών καρπών αλλά αυστηρό στυλ σε αυτό το αριστούργημα. Η φινέτσα και το μάκρος είναι αξέχαστα ενώ η επίγευση λευκής σοκολάτας ατελείωτη. ( * * * * * )

Guyana 2005: Ο μυθικός αποστακτήρας Port Morant μετουσιώνει την πρώτη ύλη από την περίφημη περιοχή Demerara σε ένα έργο τέχνης ζωγραφισμένο με μάνγκο, βανίλια και φουντούκια. Το στόμα είναι απίστευτα πληθωρικό και γλυκό, με νότες καπνού να παρφουμάρουν το flavor που φέρνει μνήμες βαρελιών Sherry. ( * * * * * )

Τα Plantation Rums εισάγονται από την Τσακνάκης Bros, 2109855310-11, http://www.tsaknakisbros.gr/


The commercial relations of Cognac producer Maison Ferrand with the Caribbean are responsible for one of the most astonishing ranges in the whole world of spirits, and especially of  rum. That is because the visits of Ferrand in the area –in order to sell casks that had once contained its spirits- resulted in the discovery of some rare and exceptional vintage stocks.

Maison Ferrand not only decided to collect and bottled them, but also to offer them a 12-24 months “finish” in Limousin barrels stored at the dump cellars of Cognac. So the “Plantation Rums” were born, a perfectionist range that gripping every rum lover with its concentration, complexity and length of flavor. A real Caribbean treasure!

Barbados Old Reserve 2001: 2 types of stills (pot and column) and 3 types of barrels (Bourbon, Sherry and Cognac) contribute to the complexity of this old Barbados. The bouquet is full of lemon confit and caramel nuances, the body is medium and the mellow taste leaves a very long aftertaste. ( * * * * ½ )

St. Lucia 2004: The distillation in different types of stills results in a mind blowing rum, full of tropical, saffron and iodine tones. The flavor leaves an indelible mind imprint and the length on the palate makes you muttering for hours… ( * * * * * )

Jamaica 2001: Despite the pot still distillation this extraordinary rum is light and packed with milk caramel aromas. Yet the “burr” on the palate is reminiscent of a Lotus Exige and the dry aftertaste underlines the explosive peach and lemon confit flavor. ( * * * * * )

Nicaragua 2003: Low aromatic tones but breath taking concentration and length for this column still rum. Lemon, jasmine and milk chocolate nuances are paving the way for long sweet and sour aftertaste as well as perfect balance. ( * * * * ½ )

Panama 2004: If it was not a member of an astonishing dream-team this rum from Panama would be excellent, but in comparison with the other spirits of the range it suffers in the fields of length and harmonious integration of alcohol. Nevertheless it has a fresh and light personality, full of lemon and almond flavors. ( * * * * )

Trinidad 2001: Bourbon casks have imparted explosive spicy and nutty aromas as well as austerity in character to this masterpiece. The finesse and length are indescribable and the white chocolate aftertaste just endless. ( * * * * * )

Guyana 2005: The legendary Port Morant pot still denatured the sugar from the famous Demerara region in a piece of art, painted with mango, vanilla and hazelnut. A mouthful offers tonnes of body and sweetness and the strong smoky presence perfumes the sherry barrel flavor impression. ( * * * * * )

Plantation Rums are imported by Tsaknakis Bros, 210 9855310-11, http://www.tsaknakisbros.gr/

Delamain, το τέλος του δρόμου…/ Delamain, the end of the road…

L1000738

For English text stroll down…

Με το χειμώνα προ των πυλών (ημερολογιακά τουλάχιστον), η στιγμή για να φέρει κανείς ένα σπουδαίο Cognac στο ποτήρι του έφτασε και τίποτα άλλο δεν μπορεί να έρθει στο μυαλό μου αφού αυτό είναι εδώ και δεκαετίες ολοκληρωτικά κυριευμένο από το όνομα Delamain.

Μια πρόσφατη δοκιμή των προϊόντων του μυθικού σπιτιού μου υπενθύμισε τόσο ότι το Cognac είναι το σπουδαιότερο απόσταγμα του πλανήτη όσο και το ότι ο οίκος Delamain απλά κινείται σε έναν απόλυτα δικό του ποιοτικό γαλαξία.

Με όπλα την χρήση σταφυλιών αποκλειστικά από την σπουδαιότερη περιοχή του Cognac, την Grande Champagne,  αλλά και τις τρομακτικές παλαιώσεις που ξεκινούν από τα 25 χρόνια, ο Delamain στην κυριολεξία ξεκινά από εκεί που τα περισσότερα σπίτια του Cognac απλά σταματούν (ή έχουν προ πολλού σταματήσει!)

Tο XO Pale & Dry ( * * * * ½ ) αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη περί του τελευταίου. Την στιγμή που πολλοί παραγωγοί κυκλοφορούν XO ετικέτες με μόλις 6 ½ παλαίωσης, ο μυθικός οίκος βγάζει στην αγορά την “βασική” του ετικέτα στα 25!! Και βάζει στα ποτήρια ξηρούς καρπούς, φλούδες πορτοκαλιού και καραμέλα σε ένα εκπληκτικό flavor, γεμάτο με την μοναδική δύναμη του Cognac.

Το Vesper ( * * * * ½ ) πάντα ήταν αυτό που με εντυπωσίαζε  λιγότερο από όλες τις ετικέτες της συλλογής, αφού το έντονο κάψιμο των βαρελιών Limousin που χρησιμοποιούνται, προσδίδουν στο 35χρονο Cognac ένα πιο βαρύ χαρακτήρα. Φυσικά περί αντικειμενικής ποιότητας ούτε λόγος, με καρύδια, σκούρα ζάχαρη και πορτοκάλι να συνδυάζονται με σοκολατένια γεύση και την τανική υπογραφή της δρυός.

Αντίθετα το Extra ( * * * * * ) των 40 ετών παίρνει την ευγένεια και την πολυπλοκότητα του XO και την τουρμπίζει, με ακόμα μεγαλύτερη συμπύκνωση αλλά και νύξεις της ευγενούς οξείδωσης που είναι γνωστές και ως rancio. Η επιτομή ενός μεγάλου Cognac…

To Tres Venerable ( * * * * * ) είναι – όπως υποδηλώνει και το όνομά του -ιδιαίτερα πολύτιμο. Άλλωστε είναι μεγαλύτερο από πολλούς από εμάς, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις και από τους γονείς μας! Τα 55 χρόνια μέσα στο βαρέλι έχουν προσδώσει ένα εξωπραγματικό μπουκέτο με αποξηραμένα φρούτα, λουλούδια, κάρυ και άλλα εξωτικά μπαχαρικά. Το Rancio προσδίδει μια βελούδινη γεύση, όμως το ελαφρύ στόμα διαθέτει μια κατάξηρη γεύση από την αρχή μέχρι το τέλος. Ένα τέλος που δεν έρχεται ποτέ, αφού η επίγευση είναι απλός αέναη…

Κάπου στον πόλεμο γεννιέται το Reserve de la Famille ( * * * * * ). Όχι σε αυτόν του Ιράκ, στον 2ο Παγκόσμιο εννοώ! Και παρόλα τα 70 χρόνια του παραδίδει μαθήματα ζωντάνιας, αριστοκρατικότητας και φίνας δύναμης με ένα τρομακτικό μπουκέτο γεμάτο γλυκά μπαχάρια, φουντούκια, μαρμελάδες εσπεριδοειδών, pot pourri και ζαχαρωμένα φρούτα. Η ατελείωτη εξάτμιση όλων αυτών των δεκαετιών έχει δημιουργήσει ένα γευστικό μετάξι, με τέλεια ενσωματωμένη αλκοόλη, λεπτή οξύτητα και ένα flavor που σε κάνει να νομίζεις ότι οι τζιχαντιστές του Cognac έκαναν επίθεση αυτοκτονίας στον εγκέφαλό σου!

Στον ομιχλώδη κόσμο των αποσταγμάτων, οπού πολλές φορές τα πίτουρα δεν τα τρώνε οι κότες αλλά τα χρυσοπληρώνουν οι άνθρωποι, το σταφύλι από την ευλογημένη γη του Cognac αποδεικνύει ότι είναι μια αξεπέραστη πρώτη ύλη για  μεγαλεία υψηλής αλκοόλης. Και ο οίκος Delamain σηματοδοτεί το μονοπάτι προς την απόλυτη γεύση μέσα από ένα μοναδικό πάθος και περφεκτιονισμό.


Winter is the perfect season to bring  a great spirit in the glass. And every time I am thinking of something like this, the Cognac and the house of Delamain spontaneously come to my mind.

A recent tasting of this mythical producer’s range just reminded me that Cognac is the greatest spirit on planet earth and Delamain is in its own quality league.

Using grapes only from Grande Champagne –Cognac’s best Cru –and practicing the longest of maturations that starts up from 25 years, Delamain’s starting point is beyond approach for even the region’s best producers.

XO Pale & Dry ( * * * * ½  )– the “youngest” of Delamain’s labels- proves just that, having aged for  25 years when most  of the  other domains are releasing their XOs after just 6 ½ years! The result is a complex spirit -full of orange peels, dry nuts and caramel nuances – that offers a explosive flavor and a typical powerful palate.

The 35 years old Vesper ( * * * * ½ ) is my least favorable of Delamain, as the extensive toasting of Limousin barrels impart a heavy character. Of course that doesn’t mean that it fells sort of quality, as it exhibits walnuts, demerara sugar and dried oranges aromas alongside dark chocolate flavor and long tannic finish.

Extra ( * * * * * )  is just 5 years older, but it imposes a completely different character as it concentrates Pale & Dry’s finesse and breed when at the same time seasoning them with the sense  of gentle oxidation, known as rancio. The quintenssence of a great Cognac!

As the name implies, Tres Venerable ( * * * * * )  is a very valuable spirit. You can easily understand that by just thinking that it is older that most of us and in some cases ever older than our parents! 55 years of age contributed to an extraordinary bouquet, predominated by dried fruits, flowers, curry and other exotic spices. The extensive ageing and rancio character make this masterpiece seems light and sweet, but the finish is bone dry and persistent, while the aftertaste is just endless…

Reserve de la Familie ( * * * * * ) was born at the end of the War. No, I don’t mean at the end of Iraq’s war, I mean at the end of the Second World War! And although it is at its seventies, it still surprises with the sense of freshness, gentleness and esoteric power as well as the horrifying nose of sweet spices, hazelnuts, marmalades, pot pourri and candied fruits. A “tangerine dream” that makes you wants to cry with its satin mouthful, the perfectly integrated alcohol and the mind blowing flavor.

In the cloudy world of alcohol that cereals are not always been eaten by chickens but overpaid by humans,  the grapes from the gifted soils of Cognac prove that are the best ingredients for the greatest spirit on planet earth. And the house of Delamain marks the end of the road for the perfect taste through a journey of unique passion and perfectionism.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑