Αναζήτηση

simosgeorgopoulosblog

Πάθος για το κρασί, τον καφέ, τη γεύση και τα αποστάγματα

Σερβία: Tamjanika ή Prokupac;(μέρος 1ο)

L1030292

Το προ μηνών μου ταξίδι στην Σερβία για την κάλυψη του πρώτου Balkan Sommelier Challenge μου έδωσε την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με τον αμπελώνα της χώρας. Μιας χώρας που βίωσε τις σοσιαλιστικές δομές και τον προ 25ετίας πόλεμο πριν πηδήξει στο τρένο του μοντέρνου ποιοτικού κρασιού.

Ίσως το χρονικό διάστημα από τότε να μην είναι μεγάλο, ωστόσο η Σερβία κάλυψε αρκετά γρήγορα το έδαφος και κατάφερε να προσφέρει ποιοτικά κρασιά, την αφρόκρεμα των οποίων είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω κατά την διάρκεια 2 λίαν ενδιαφερόντων γευσιγνωσιών που παρουσίασαν εξαιρετικά οι οινοχόοι  Nemanjia Papic και Vuc  Stefanovic.

Το νότιο τμήμα της χώρας μπορεί να είναι μεσογειακό, όμως στον βορρά κάνει κρύο και έτσι βρίσκουμε καλά αφρώδη , όπως τα Triumf Noir 2010 ( * * * ) και Triumf Chardonnay 2009 ( * * ½ ) του Aleksandrovic. Αμφότερα ελαφριά, διαθέτουν όμορφη παρουσία ζυμών και ισορροπία, με το πρώτο να πείθει περισσότερο γευστικά λόγω της κρεμώδους γεύσης του και το δεύτερο αρωματικά λόγω της έντονης floral μύτης του.

Η μοσχατίζουσα Tamjanika είναι το λευκό καμάρι της Σερβίας που όταν ξεπερνά τον σκόπελο της πλαδαρότητας δίνει λίαν ελκυστικά κρασιά. Η πρόταση του Spasic θεωρείται η πλέον δημοφιλής και όχι άδικα, μιας και το Tamjanika 2017 ( * * * ) θυμίζει κορυφαίο Μοσχοφίλερο. Κάποιες φορές πάντως βάζει την αρωματική της υπογραφή πλάι σε άλλα σταφύλια όπως στην περίπτωση του Temet, Tri Morave 2017 ( * * * ½ ), ενός υπέροχου blend γηγενών ποικιλιών που φέρνει στο ποτήρι την αρμπαρόριζα της Μαλαγουζιάς και την κρεμώδη ορυκτότητα του Αηδανιού.

Βέβαια και οι διεθνείς ποικιλίες δεν τα παν διόλου άσχημα. Το ελαφρύ Sauvignon Blanc 2017 ( * * * ) του Jovic δανείζεται αρκετό από το στυλ του Γεροβασιλείου, ενώ το ίδιο πράττει και το βασισμένο στην ίδια ποικιλία Triumf Gold 2017 ( * * * ) του κοσμοπολίτη Aleksandrovic.

Οι αλσατικές ποικιλίες είναι και αυτές καλά εγκλιματισμένες εδώ. Το βιοδυναμικό Imperator Gratianus Traminac 2015 ( * * ½ ) το αποδεικνύει με μελένιο εξωτισμό -αν και με μια δόση πλαδαρότητας- ενώ ακόμα πιο πειστικό είναι το ισορροπημένο βαρελάτο Pinot Blanc 2017 ( * * * ) του Zvonco Bogdan.

Το Chardonnay 2016 ( * * * ) του μπουτίκ οινοποιείου Chichateau δείχνει το «βολικόν» της ποικιλίας εμφαντικά, με ξηροκαρπάτη πληθωρικότητα, νύξεις ακακίας και λευκόσαρκη επίγευση. Δυνατό και στα blends, ιδιαίτερα όταν έχει ποιοτικούς συντρόφους (Sauvignon Blanc και Chardonnay) όπως στην περίπτωση του Aleksandrovic Triumf Barrique 2016 ( * * * )

Advertisements

Santa Rosa, ένα άγιο…τριαντάφυλλο!

l1030334

Βαθμολογία: * * * *

Για τους φίλους του καλού καφέ η περιοχή Τarrazu αποτελεί ένα από τα σπουδαία terroir του κόσμουr. 70 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα της Κόστα Ρίκα San Jose, η περιοχή αυτή απολαμβάνει ιδανικών συνθηκών για την παραγωγή σπουδαίων καφέδων: υψόμετρα 1200-2100 μέτρων, πολύπλοκα από γεωλογικής άποψης εδάφη, και κατάλληλο  κλίμα με υγρασία κατά την ανάπτυξη των καρπών και ξηρασία κατά την κρίσιμη στιγμή της συγκομιδής.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το 95% της παραγωγής της ανήκει στην υψηλότερη ποιοτική κατηγορία Strictly Hard Bean. Ένα πραγματικό Grand Cru συνεπώς η περιοχή από τη οποία προέρχεται ο Santa Rosa και αναπόφευκτες οι προσδοκίες που γεννά η δοκιμή αυτού του 100% Catuai που προέρχεται από τα 1900 μέτρα.

Και η ποιότητα κάθε άλλο παρά τις διαψεύδει, προσφέροντας μάλιστα ένα πραγματικό Χριστουγεννιάτικο γεύμα στο  φλιτζάνι! Και αυτό γιατί από την μία πλευρά χαρίζει -με την  υπέροχη διάσταση λαχανικών που κυριαρχούν- την αίσθηση του πρασοσέλινου, ενώ από την άλλη βάζει δίπλα τις γλυκές βουτυράτες και ξηροκαρπάτες μνήμες ενός κουραμπιέ!

Το στόμα διαθέτει το κλασικό ελαφρύ σώμα των καφέδων από την Tarrazu καθώς  και την υψηλή οξύτητα. Όμως αυτή δεν γίνεται καθόλου επιθετική αλλά αντίθετα είναι απόλυτα ομογενοποιημένη με την υποψία γλύκας που προσφέρει η μέθοδος επεξεργασίας yellow honey. Εδώ μάλιστα το flavor της σοκολάτας γάλακτος –έντονο και επίμονο- “ξεγελά” το μυαλό στέλνοντας επιπλέον γλυκά μηνύματα.

Συμπερασματικά, είτε παρασκευαστεί ως espresso είτε ως φίλτρου, ο Santa Rosa είναι ένας εξαιρετικός καφές, απόλυτα πιστός και σεβαστικός απέναντι στον χαρισματικό τόπο από τον οποίο προέρχεται.

Ο Santa Rosa είναι μια δημιουργία της Taf, 210 6218172, ενδ. τιμή: 13,80€/250gr (55,20€/κιλό).

 

Μια (ωραία)  βόλτα στον Αττικό αμπελώνα.

1

Η τελευταία από τις εκδηλώσεις ενώσεων οινοπαραγωγών του 2018 ήταν αυτή της ΕΝΟΑΑ. Last but not least, αφού στον αμπελώνα της Αττικής πρωταγωνιστής είναι το Σαββατιανό, μια από τις σπουδαιότερες κατά την γνώμη μου ποικιλίες της χώρας. Ένα σταφύλι που στα χέρια των ικανών παραγωγών της περιοχής μπορεί να μετατραπεί σε ένα κρεμώδες, ισορροπημένο και παντοδύναμο αντικείμενο οινικής απόλαυσης, που κάνει τα περισσότερα κρασιά της χώρας να φαντάζουν κρασάκια.

Ναι, ξέρω ότι η παραπάνω τοποθέτηση θα προκαλέσει την μήνιν πολλών, όμως η αλήθεια είναι ότι αν οι ίδιοι  βάλουν δίπλα -δίπλα ένα καλό Σαββατιανό και ένα κρασί από άλλες  εγχώριες ποικιλίες –του Ασύρτικου και (ίσως)  του Βιδιανού  εξαιρουμένων- θα καταλάβουν το επίμονο flavor και το γευστικό μάκρος της ιστορικής Αττικής ποικιλίας. Εκτός βέβαια αν είναι είτε προκατειλημμένοι είτε αδιάφοροι σε σχέση με τις εν λόγω αρετές…

Η αλήθεια πάντως είναι ότι το Σαββατιανό χρειάζεται μερικά χρόνια για να δείξει το μεγαλείο του, ιδιαίτερα μάλιστα αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του την αρωματική ντροπαλοσύνη του. Ως εκ τούτου τα ώριμα Σαββατιανά δεν αντιμετώπισαν καμία δυσκολία στο να καταλάβουν τις  περισσότερες θέσεις  στην λίστα με τα κρασιά που ξεχώρισα (από την οποία λείπει το οινοποιείο Γκίκα, η δουλειά του οποίου αξιολογήθηκε στα Οινοκεντρικά)  με τα ΄18αρια να είναι ακόμα ιδιαίτερα κλειστά, άχαρα και ασύνδετα.

Λευκά κρασιά.

Μυλωνάς, Naked Truth 2016: H “γυμνή αλήθεια” είναι άγρια, όξινη και στυφή, αφού η γλυκανάλατη φορεσιά της καταστράφηκε κατά την 15μερη παραμονή με τα στέμφυλα! Ένα ηδονιστικό, οινικό μπισκότο βουτύρου!  + 5 χρόνια. ( * * * * )

Εύοινος, Perihelion 2017: Ένα σπουδαίο κρασί στο peak του. Συμπύκνωση ώριμων κίτρινων φρούτων και ρετσινιού στην μύτη, απίθανο σώμα και βουτυράτο τελείωμα στο στόμα. Ίσως το καλύτερο Ελληνικό ‘17αρι για άμεση κατανάλωση! ( * * * * )

Μυλωνάς, Ρετσίνα NV: Τυφλά, δύσκολα θα καταλάβει κανείς  ότι στο ποτήρι του έχει μια Ρετσίνα. Αιτίες το αχαλίνωτο νεύρο, η ορυκτότητα και το flavor των κίτρινων φρούτων που μάλλον  θυμίζουν μια …Χατζηδακική Σαντορίνη! Από το 2023. ( * * * * )

Νικολού, Σαββατιανό Χωρίς Θειώδη 2018: Απίθανος εξωτισμός και όγκος για αυτό το εκρηκτικό, υπερσυμπυκνωμένο Σαββατιανό. Ανανάς, μάνγκο και βανίλια φτιάχνουν μύτη …Chardonnay, ενώ το ίδιο πράττει και η άφθονη λιπαρότητα. ( * * * ½ )

Μάρκου, Κλέφτες 2017: Η κορυφαία ετικέτα του οινοποιείου συνεχώς κερδίζει πόντους δύναμης και πολυπλοκότητας. Εκρήξεις καμφοράς, μαστίχας και δεντρολίβανου στην μύτη, όγκος και στρόγγυλη ισχύς στο στόμα. ( * * * ½ )

Λιέπουρη, Σαββατιανό 2017: Ο rookie της περσινής έκθεσης έχει …ανδρωθεί και έχει γίνει ένα πολύπλοκο κρασί γεμάτο μνήμες από κομφί λεμονιού και ώριμα  φρούτα. Ακόμα άγριο και τανικό, θα ανταμείψει άλλα 2-3 χρόνια υπομονής. ( * * * ½ )

Παπαγιαννάκος, Σαββατιανό 2018: Αν και σχεδόν άοσμη ακόμα, η εμβληματικότερη ετικέτα της ποικιλίας πείθει απόλυτα με τον όγκο, το βασισμένο σε εξαιρετική οξύτητα μάκρος, την πικάντικη αλμύρα της και το δυναμικό 10ετίας! ( * * * ½ )

Γκίνης, Άωτον Σαββατιανό 2017: Πυκνή και έντονη στην μύτη η πρόταση του Γκίνη με τα κίτρινα φρούτα να κυριαρχούν. Η διάρκεια και η ισορροπία είναι και εδώ –όπως σε κάθε εξαιρετικό Σαββατιανό- οι ύψιστες αρετές. Έως το ΄22. ( * * * ½ )

Γκίνης, Άωτον Σαββατιανό 2015: Έκρηξη στο ποτήρι με τα θραύσματα ξηρών καρπών και πετρόλ να κάνουν …ζημιά! Από την άλλη το στόμα είναι νευρικό, όξινο και φοβερά μακρύ, δημιουργώντας ασφάλεια για επιπλέον 5ετή παλαίωση. ( * * * ½ )

Μυλωνάς, Ασύρτικο 2018: Σχεδόν άχαρο αυτό το Ασύρτικο, αφού η αίσθηση των ορυκτών και των φρούτων είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Όμως η παρούσα εσωστρέφεια πατά πάνω σε φοβερή οξύτητα και μάκρος που αφήνουν υποσχέσεις 8ετίας! ( * * * )

Λιέπουρη, Σαββατιανό 2018: Διόλου συμπτωματική η αίσθηση που μου έκανε πέρυσι αυτό το κρασί, αφού και το ΄18 κινήθηκε σε υψηλά επίπεδα. Ντροπαλό στα λευκόσαρκα φρούτα αλλά νευρικό, μακρύ και όξινο. + 4 χρόνια. ( * * * )

Φράγκου, Σαββατιανό 2018: Η φωτιά κατέστρεψε το οινοποιείο της, όχι όμως και το κουράγιο της Αναστασίας Φράγκου. Το αποτέλεσμα είναι ένα κρεμώδες Σαββατιανό με εμφανές το ιδιαίτερο, μοντέρνο άγγιγμα της. ( * * * )

Εύοινος, Perihelion 2018: Αρκετά ώριμη μύτη –αν αναλογιστεί κανείς την νεότητά του- με μπριός και ώριμα κίτρινα φρούτα. Ισορροπημένο και πληθωρικό, θα φτάσει και αυτό, όπως το ΄17, σύντομα στην κορύφωσή του. +2-3 χρόνια ( * * * )

Μάρκου, Σαββατιανό 2013: Πλάι στα ανυπόφορα νεαρά 18αρια, το κρασί  αυτό εξηγεί γιατί τα λευκά –και δη το Σαββατιανό- πρέπει να παλαιώνουν. Ελαφρύ λόγω της κρύας χρονιάς, αλλά λεμονάτο και γεμάτο νότες καπνού και πετρόλ. ( * * * )

Παπαγιάννη, Μαλαγουζιά 2017: Η Μαλαγουζιά της Αττικής δεν με τρελαίνει, όμως αυτή η προσπάθεια υπόσχεται πολλά. Γιατί παρόλη την νεαρότατη ηλικία των αμπελιών είναι δροσερή και διόλου πλαδαρή.  Απολαύστε τη σε λίγους μήνες. ( * * ½ )

Attica_Vineyard1.jpg

Ροζέ Κρασιά.

Παπαγιαννάκος, Granatus 2018: Αυτό το blend  Cabernet Sauvignon/ Αγιωργίτικου εξακολουθεί να είναι από τα καλύτερα ροζέ της χώρας. Με το πρώτο μάλιστα να έχει φθάσει στο 85% παρουσιάζεται άγουρο, αυστηρό  και τανικό. Επομένως, 4 χρόνια κελάρι! ( * * * ½ )

Μυλωνάς, Μαλαγουζιά/ Μανδηλαριά 2018: Πολύ χαμηλές εντάσεις λευκών λουλουδιών και ιδιαίτερα ελαφρύ σώμα για αυτό το μοναδικό (λόγω ποικιλιακής σύνθεσης) ροζέ. Το όξινο νεύρο και το κρεμώδες τελείωμα πάντως δεν λείπουν. ( * * * )

Λιέπουρη, Θορίκιος Πέτρα NV: Ημίγλυκο ροζέ από Σαββατιανό και Μοσχάτο Αμβούργου. Όλα συνηγορούν για μια οινική καταστροφή, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι δροσερά τριανταφυλλένιο και ισορροπημένα γλυκόξινο. Βρε για δες… ( * * * )

Ερυθρά κρασιά.

Παπαχρήστου, Merlot 2004: Πολύ σπάνια ένα Merlot παλαιώνει τόσο όμορφα! Σύκο, χώμα και δέρμα συνθέτουν ένα πολύπλοκο μπουκέτο ενώ το σαρκώδες, γλυκόπιοτο στόμα έρχεται σε απόλυτη αρμονία. Το κορυφαίο ερυθρό της έκθεσης. ( * * * ½ )

Οινότρια Γη, Cabernet/ Αγιωργίτικο 2015: Βαρυφορτωμένη με μελάνι, μαύρες μαρμελάδες και γλυκό ξύλο αυτή η εν Καπανδρίτι προσπάθεια του Κώστα Λαζαρίδη.  Πληθωρική και σαρκώδης, θα φθάσει στο ζενίθ της σε 5-8 χρόνια. ( * * * ½ )

Κτήμα Κοκοτού, Cabernet Sauvignon 2017: Η ωρίμανση της μισής μόνο ποσότητας σε ξύλο προστατεύει το φρούτο (βατόμουρο) και τον χορτώδη χαρακτήρα της ποικιλίας. Λίγο σκληρό,  κορυφώνεται όμως στο τέλος απαιτώντας 2-4 χρόνια “ξάπλας”! ( * * ½ )

Τσουρής, Merlot 2015: Πολύ μεγάλη η πρόοδος του Λευτέρη Τσουρή και τρανή απόδειξη αυτό το Merlot. Λίγο σκληρό και άγαρμπο στο στόμα, με πολύ καλή όμως συμπύκνωση και ικανοποιητικό flavor δαμάσκηνου και σοκολάτας. ( * * ½ )

Cognac Hine, όπως λέμε κρασί…

hine

250 χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Thomas Hine πήρε των ομματιών του και άφησε το Dorset για να βρει την τύχη του στην Γαλλία. Νομίζω ότι και αυτός και εμείς σταθήκαμε τυχεροί, αφού αυτή η επιλογή του ήταν η αφετηρία για την δημιουργία του ομώνυμου οίκου, ενός εκ των πλέον καταξιωμένων στο Cognac.

Αν μάλιστα κανείς πιάσει τον τομέα ‘’pedigree’ o Hine μπορεί να καυχιέται ότι εδώ και μισό αιώνα είναι ο μοναδικός επίσημος προμηθευτής της Βρετανικής βασιλικής οικογένειας.  Όμως και στην συνείδηση των spirit afficionados -οι οποίοι δεν συγκινούνται από τα γαλαζοαίματα γούστα αλλά από την ποιότητα στην φιάλη- το όνομα Hine είναι ταυτισμένο με κάποια από τα σπουδαιότερα αποστάγματα της φημισμένης περιοχής και άρα του κόσμου.

Ο Hine έχει χτίσει την φήμη του γύρω από την σπάνια κατηγορία των χρονολογημένων Cognac που προέρχονται από τις περιοχές Grande και Petite Champagne, τα σπουδαία Grand Cru της ζώνης με τα γεμάτα κιμωλία εδάφη. Έχει όμως αρτύσει αυτήν την φήμη και με την παλαίωση ενός μέρους της παραγωγής στην Αγγλία, που με τις διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες της προσφέρει μια ιδιαίτερη πολυπλοκότητα στα πολύτιμα αποστάγματα.

Η πρόσφατη επαφή μου με τα προϊόντα του οίκου μπορεί να μην περιλάμβανε τα Vintage Cognac του, όμως τα 3 blend του δεν αφήνουν κανένα ασυγκίνητο ούτε με την προσοχή στην λεπτομέρεια αλλά ούτε και με τις διόλου ευκαταφρόνητες τιμές τους.

Το H by Hine Fine Champagne ( * * * ½ ) μπορεί να είναι η βασική ετικέτα της γκάμας ωστόσο και αυτή προέρχεται από τις δύο σπουδαίες υποπεριοχές που προαναφέρθηκαν, γεγονός αξιοθαύμαστο για την κατηγορία. Αυτό το VSOP που παλαιώνει για πάνω από 4 χρόνια σε βαρέλια βάζει πορτοκάλι και καραμέλα στην μύτη, ενώ παράλληλα διαθέτει λίγο επιθετική παρουσία που τονίζεται από τανίνες βαρελιού στο τελείωμα.

Tο Rare Fine Champagne ( * * * * ) μπορεί επίσης να φέρει την διάκριση παλαίωσης VSOP – που θέλει κατ’ ελάχιστον 4 χρόνια παλαίωσης- όμως είναι ένα εντελώς διαφορετικό «ζώο» αφού μαζί με τα  νεαρά αποστάγματα το blend περιέχει και 12χρονα, γεγονός που φέρνει τον μέσο όρο στα 8 χρόνια. Μια ηλικία που είναι πάνω από την ελάχιστη ακόμα και για την  κατηγορία XO και που μπολιάζει το Rare με τον χαρακτήρα της γλυκιάς πορτοκαλόφλουδας και του rancio. Το ξεκίνημα είναι γλυκό, όμως η συνέχεια είναι κατάξηρη, μακρύτατη και υπογραμμισμένη με εκπληκτικές τανίνες.

 Η ικανότητα του Cognac να ταιριάξει με πούρο είναι μοναδική, όμως ο Hine αποφάσισε να δημιουργήσει μια ετικέτα που θα διεύρυνε το εύρος αυτής της μοναδικότητας ακόμα και με τα πιο βαριά και σκουρόχρωμα Maduro’ s. Για το λόγο αυτό κυκλοφόρησε το Cigar Reserve XO, ένα 15χρονο δυναμίτη που περιλαμβάνει και μια μικρή ποσότητα αποσταγμάτων της  Fins Bois, υποπεριοχής που φημίζεται για την γευστική της δύναμη και τον ώριμο χαρακτήρα της. Και αυτά ακριβώς τα στοιχεία χαρακτηρίζουν το Cigar που γεμίζει το ποτήρι με γλυκό καρυδάκι, καφέ και αποξηραμένα φρούτα. Το στόμα είναι ισορροπημένο και επίμονο, χαρακτηριστικό που ενισχύεται από μια τζούρα τανινών.

Οι άνθρωποι του Hine πρεσβεύουν ότι ένα σπουδαίο Cognac είναι πρώτα από όλα ένα σπουδαίο κρασί. Και καταφέρνουν εξαιρετικά να μετουσιώνουν αυτό το πνεύμα σε υπέροχο οινο…πνεύμα, κάνοντας αυτήν τους την πεποίθηση  να μην φαντάζει διόλου φανφάρα!

Ο οίκος Hine εισάγεται από την εταιρεία Οινόκοσμος (210 9212205).

Μέγας Οίνος, Μέγας είσαι κύριε;

l1030324

Τα κελάρια της Κάβας Ανθίδη είναι γεμάτα από απίθανους οινικούς θησαυρούς και ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνονται αρκετές χρονιές του Μέγα Οίνου, ενός εκ των πλέον εμβληματικών ετικετών του Ελληνικού κρασιού.

Δηλώνω ευθύς αμέσως ότι αυτό το blend Αγιωργίτικου και Cabernet Sauvignon από το Μεγαλοβούνι -από το οποίο παίρνει και το όνομά του-ποτέ δεν ήταν του γούστου μου, όμως δεν θα μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να δοκιμάσω 12 χρονιές του, ευκαιρία που προσέφερε η γενναιοδωρία της οικογένειας Ανθίδη. Έστω και αν ήμουνα ο μόνος μέσα στην αίθουσα που δεν συμμεριζόμουν τον ενθουσιασμό και την έκσταση των λοιπών παραβρισκόμενων!

Ίσως κανείς αναρωτηθεί για τους λόγους που το καμάρι του Γιώργου Σκούρα δεν με αγγίζει με τον τρόπο που το πράττουν για παράδειγμα οι Άκρες, το Grande Cuvee και το Σύνορο, αμφότερα κορυφαία κατά την γνώμη μου ερυθρά στην κατηγορία τους. Και αυτοί μπορεί να αναζητηθούν τόσο στην αρωματική συμπύκνωση όσο και την γευστική διάρκεια, αρετές που για μένα βαραίνουν σημαντικά και οι οποίες νοιώθω ότι ο Μέγας Οίνος δεν διαθέτει σε υψηλό βαθμό.

Μάλιστα αυτό είναι περίεργο γιατί τόσο οι στρεμματικές αποδόσεις (30hl/ha) όσο και η μέση ηλικία του αμπελώνα (40 χρόνια) δεν δικαιολογούν κάτι τέτοιο. Αυτή η αδυναμία πάντως με ωθεί στην προτίμηση των ζεστών χρονιών -που βοηθούν στην συμπύκνωση- αλλά και στην πρόταση για κατανάλωση εντός της δεκαετίας, μιας και πιστεύω ότι το κρασί δεν αντέχει σε μεγάλη παλαίωση.

Όμως αυτό δεν θα μειώσει καθόλου την απόλαυση της κατανάλωσης αφού η ευγένεια και η ισορροπία σε συνδυασμό με την ποιότητα των τανινών δημιουργούν συνθήκες που εγγυώνται ευχαρίστηση ακόμα και στη νιότη του. Στα συν των χαρισμάτων του βέβαια, πρέπει να προστεθεί και η συνέπεια του στυλ, ένα χαρακτηριστικό που συχνά παραβλέπεται όμως είναι απαραίτητο προκειμένου να μιλήσει κανείς για  οινική καταξίωση.

Και την τελευταία ο Μέγας Οίνος την διαθέτει όσο λίγα κρασιά στην Ελλάδα, ανεξάρτητα από την προσωπική μου άποψη για αυτόν. Αν λοιπόν θέλετε μια ποιοτική σιγουριά και ισχυρές δόσεις κύρους από ένα κρασί ενώ την ίδια στιγμή η αρμονία είναι σημαντικότερη για σας από το μάκρος η εμβληματική αυτή ετικέτα θα προσφέρει …μέγα συγκίνηση!

2015: Όλες οι παραπάνω αρετές εμφανίζονται πειστικότατα στην πλέον πρόσφατη εσοδεία που μόλις κυκλοφόρησε. Βατόμουρο και garam masala στην μύτη σιγοντάρονται από υποδειγματική ισορροπία και υπέροχες τανίνες. Έως το 2028. ( * * * )

2007: Έντονα αρώματα δαμάσκηνου και μπαχαρικών σε ένα γλυκό σύνολο. Γλυκιά και η αρχική εντύπωση, που ρεφάρεται από όμορφη οξύτητα και καλοδουλεμένες τανίνες. + 2-3 χρόνια. ( * * * ½ )

2006: Ζεστό, πυκνό και εκφραστικό το 06, με την βοτανική διάσταση να συμπληρώνει την σαρκώδη αίσθηση. Έντονο flavor μελανιού. Από τα καλύτερα της ημέρας, ιδανικό για άμεση απόλαυση. ( * * * ½ )

2005: Η χρονιά αυτή τρέλανε τους παρευρισκόμενους, προσωπικά όμως την βρήκα εξελιγμένη με δέρμα και μπαχάρια στην μύτη. Η ισορροπία είναι καλή όμως το τελείωμα είναι στεγνό. Για τώρα. ( * * * )

2004: Εξελιγμένη μύτη με βρεγμένο δάσος και καραμέλα πλάι στα γλυκά μπαχαρικά. Το στόμα διαθέτει μέτριο σώμα, όμως υπολείπεται σε φρούτο και flavor. ( * * ½ )

2003 Magnum:  Υπέροχο μπουκέτο με σανταλόξυλο, ώριμο φρούτο, δέρμα και μπαχαρικά. Αρκετά πυκνό και μακρύ, είναι μπολιασμένο με τανίνες και οξύτητα για 5ετία.  ( * * * ½ )

2002 Double Magnum: Αν και η χρονιά ήταν καταστροφική αυτός ο Μέγας Οίνος ήταν καλύτερος από πολλούς. Εντάξει, ήταν ελαφρύς και σχετικά σύντομος όμως διέθετε ζουμερό βατόμουρο στην μύτη και ευχάριστη στρογγυλάδα στο στόμα. ( * * )

2001: Κλειστό και αυστηρό το 01 παρόλες τις ξεμυαλιστικές νύξεις βερίκοκου. Αιτία η γευστική αγριάδα που δημιουργεί η αφθονία της οξύτητας σε συνδυασμό με το τείχος των τανινών. Από το 2023! ( * * * )

2000 Magnum: Αρκετά γλυκιά ωριμότητα με λικέρ καφέ και καραμέλα βουτύρου να κυριαρχούν στην μύτη. Το στόμα βρίσκεται στο ζενίθ του, όντας μαλακό, τρυφερό και γήινο στην επίγευση. ( * * * )

1999 Double Magnum: Τα αρώματα του μανταρινιού, του αποξηραμένου βατόμουρου και της καραμέλας εμφανίζονται υδαρή, ενώ το ίδιο ισχύει και για το στόμα. Ως εκ τούτου το τελείωμα είναι στυφό και σύντομο. ( * * ½ )

1998 Magnum: Ο χρόνος αποδείχθηκε αδυσώπητος και απογύμνωσε το κρασί από το φρούτο του. Αν και η τυπική ισορροπία του Μέγα Οίνου είναι παρούσα, το στόμα είναι άδειο και η επίγευση σύντομη. ( * * )

1997: Πολλά τα χρόνια και πολύ προχωρημένο το άρωμα μανιταριών και κακάο. Ελαφριά η παρουσία με το φρούτο να έχει αποδημήσει αφήνοντας ένα σύντομο, στεγνό τελείωμα. ( * * )

 

Coffee Lab Cerrados Natural: Βραζιλιάνικη ίντριγκα.

l1030331

Βαθμολογία: *  *  *

Η Βραζιλία μπορεί να είναι η Νο 1 παραγωγός χώρα καφέ στον κόσμο, ωστόσο συνήθως εκεί η ποσότητα δρα σε βάρος της ποιότητας. Βέβαια σε ένα τόσο αχανές κράτος οι εξαιρέσεις είναι πολλές, με αρκετές από αυτές να λαμβάνουν χώρα στην περιοχή Cerrados που θεωρείται από τις ευγενέστερες  για την παραγωγή καλού καφέ.

Από εκεί προέρχεται αυτό το blend  που έχει υποστεί την ξηρή κατεργασία, δηλαδή το  φρούτο έχει στεγνώσει στον ήλιο -a la Vinsanto- πριν από την αφαίρεση των κόκκων. Ακόμα και αν όλα τα παραπάνω δεν έχουν κινήσει ήδη το ενδιαφέρον,  τότε το μάτι σίγουρα θα αγριέψει στην αναγραφή των δύο ποικιλιών που συμμετέχουν σε αυτό το blend. Τα Rubi και Acaia είναι δύο σπάνια δέντρα που προέρχονται από το Mundo Novo και βρίσκουν την καλύτερή τους έκφραση σε υψόμετρα 800-1250 μέτρων.

Ακριβώς από εκεί έρχεται αυτή η πρόταση της Coffee Lab που βάζει αρκετή συμπύκνωση στο φλιτζάνι, με τα αρώματα των ξηρών καρπών και του πιπεριού να πρωταγωνιστούν.

Η natural μέθοδος που προανέφερα συνεισφέρει στο σχετικά πλούσιο σώμα, ενώ η οξύτητα –συνήθως η αχίλλειος πτέρνα των καφέδων της χώρας- είναι τόσο καλή που δεν θα αφήσει περιθώρια για πολλές γκρίνιες ούτε και στους οπαδούς της Κόστα Ρίκα! Η επίγευση είναι απλά ικανοποιητική, ενώ το καβούρντισμα  κινείται ακριβώς πάνω στην συνοριακή γραμμή του overroasting, με τα μικρά λάθος βηματάκια να έχουν σαν αποτέλεσμα οριακές ακροβασίες ανάμεσα στην σοκολατένια μαλακότητα και την πίκρα.

Ο Cerrado μπορεί να μην αποτελεί την επιτομή της πολυπλοκότητας και της ατελείωτης επίγευσης, όμως είναι μια ισορροπημένη, ευχάριστη πρόταση που δεν θα “τρομάξει” τους αρχάριους που βουτούν για πρώτη φορά στα βάθη των  σοβαρών καφέδων ενώ παράλληλα θα ιντριγκάρει με την ποικιλιακή της σύνθεση τους ψαγμένους . Ε, δεν είναι αρκετά όλα αυτά;

Ο Alta Mogiana είναι μια δημιουργία των Coffee Lab. Ενδ. τιμή 37€/ κιλό (7.20€/200gr).

 

 

 

 

 

Οινοκεντρικά 2018: Από το Μούχταρο μέχρι την Κουντούρα.

poster-30x50_enoake_2018-768x1280

Το φορτωμένο πρόγραμμα και οι απανωτές γευσιγνωσίες του τελευταίου μήνα του 2018 άφησαν πίσω πολλές εκκρεμότητες σε θέματα εντυπώσεων. Όμως καμία όχι μόνο δεν πρόκειται να ξεχαστεί αλλά και με δεδομένο ότι τα περισσότερα 18αρια  των εκδηλώσεων ήταν φρεσκοεμφιαλωμένα ίσως αυτή είναι η καλύτερη στιγμή για να παρουσιαστούν μιας και (τουλάχιστον) τα λευκά θα έχουν αρχίσει να ηρεμούν λιγάκι.

Οι εντυπώσεις από την  ετήσια παρουσίαση της ΕΝΟΑΚΕ αποτελούν μέρος των εκκρεμοτήτων  και θα είναι αυτές που θα ξεκινήσουν τα post της νέας χρονιάς, μιας και ο αμπελώνας της κεντρικής Ελλάδας αποτελεί ένα από τους δυναμικότερους της χώρας. Οι  λόγοι είναι γιατί εκεί  δραστηριοποιούνται πολλοί καταξιωμένοι αλλά και ανερχόμενοι παραγωγοί   ενώ παράλληλα  βρίσκουμε σπάνιες, λίαν ενδιαφέρουσες  ποικιλίες όπως την Κουντούρα, το Μούχταρο και την Λημνιώνα.

Πολλά λοιπόν τα αξιόλογα κρασιά  στα Οινοκεντρικά και δύσκολη η απόφαση για το ποια θα περιληφθούν στην λίστα με τα πλέον ενδιαφέροντα.

Λευκά κρασιά.

Βρινιώτη, Assyrtiko 2017 Sur Lie: Από το αμπελοτόπι Αετός –έκτασης μόλις 5 στρεμμάτων προέρχεται αυτό το ντροπαλό στα αρώματα λεμονιού κομφί Ασύρτικο. Όλα τα λεφτά πάντως είναι το στόμα με την εκπληκτική διάρκεια και οξύτητα. Από το ΄23. ( * * * * )

Γκίκας, Pine Forest 2016: Κάθε χρόνο η κορυφαία ρετσίνα ραφινάρεται προσεγγίζοντας επίπεδα παγκόσμιας κλάσης. Το ΄16 διαθέτει απίστευτη οξύτητα και μάκρος που ιδανικά το flavor της ρητίνης και των βοτάνων. Από το 2021 ( * * * * )

Καραδήμος, Alba Vissa 2017: Ένα άγριο, πληθωρικό Ασύρτικο που κάνει πολλές Σαντορίνες να φαντάζουν …αρνάκια. Η οξύτητα “σκάβει”, οι τανίνες θυμίζουν ερυθρό και τα ορυκτά κοντράρουν τα ζαχαρωμένα φρούτα. +10 χρόνια. ( * * * ½ )

Μίγας, Chardonnay 2013 Magnum: Η μεγάλη φιάλη προσθέτει πόντους ποιότητας στο εξαιρετικό, ξηροκαρπάτο Chardonnay. Η 5ετία έχει φέρει λεμόνι κομφί και μάνφκο δίπλα στο ορυκτό ενώ το πληθωρικό στόμα είναι ταυτόχρονα και μακρύ.  ( * * * ½ )

Βρινιώτη, Ίαμα Λευκό 2018: Τέλεια σύμπραξη Μαλαγουζιάς – Ασύρτικου, αφού το πρώτο βάζει το σκέρτσο και το δεύτερο την αυστηρότητα. Και ο Κώστας Βρινιώτης βάζει το λιθαράκι του με σωστή ισορροπία και άψογη οινοποίηση.+3 χρόνια. ( * * * ½ )

Αγάτσα, Ιάνθη 2018: Και φέτος πολύ καλό αλλά και πολύ αυστηρό αυτό το blend Ασύρτικου και Μαλαγουζιάς. Η δεύτερη πάντως δεν φαίνεται ούτε σε μύτη ούτε σε στόμα αφήνοντας το Ασύρτικο να …αλωνίζει! Από το ΄21. Καλό value. ( * * * )

Κτήμα Αβαντίς, Λευκό 2018: Το βασικό λευκό του σπουδαίου οινοποιείου της Εύβοιας μπορεί να έχει αλλάξει σύνθεση (Viogner –Ασύρτικο) όμως το αποτέλεσμα είναι  πιο δροσερό, παιχνιδιάρικο και ισορροπημένο από ποτέ!  ( * * * )

Domaine Monsieur Nicolas, Mois je m’en fous 2018: Ένα κρασί που προκαλεί μέσα και έξω από την φιάλη, παρουσιάζοντάς μας την αυστηρή πλευρά της Μαλαγουζιάς. Λουίζα στην μύτη, με πάχος και νεύρο σε απόλυτη αρμονία. ( * * * )

Αργυρίου, Sauvignon Blanc 2018: Αν και νέα, εκρηκτική στα αρώματα του gooseberry και του καπνού η πρόταση από τον Παρνασσό. Και όλο δροσιά επίσης, με το κρύο κλίμα να έχει διαμορφώσει έναν ελαφρύ και άγριο χαρακτήρα. +2 χρόνια ( * * * )

Ροζέ κρασιά.

Λύκος, Grenache Rouge Rose 2017: To ροζέ αυτό εξακολουθεί και να είναι υπέροχο και να προσφέρει χρωματική και αρωματική συνέπεια. Ελαφρύ, κατάξηρο και χωρίς καθόλου τανίνες, αφήνει την ανάμνηση του ποτ πουρί για ώρα στο μυαλό. ( * * * ½ )

Βρινιώτη, Ίαμα Ροζέ 2017 Magnum: Έντονο στα αρώματα του βατόμουρου αυτή η μοναδική ροζέ οινοποίηση του σπάνιου Βραδιανού, ενώ το στόμα βασίζεται στην φοβερή οξύτητα και σε μια ιδέα τανινών για να φτιάξει συνθήκες δύναμης και μάκρους. ( * * * ½ )

Cellar, Grenache/Syrah 2018: Η συμπάθεια μου στο ροζέ της Cellar συνεχίστηκε και φέτος. Αποξηραμένα φρούτα και καραμέλα βουτύρου υποστηρίζονται από αρκετή οξύτητα και γευστική ισορροπία, και όλα αυτά μόνο με 3,8€!! ( * * ½ )

Ερυθρά κρασιά.

Αβαντίς, Syrah Collection 2014: Έχοντας ένα μικρό μερίδιο στην δημιουργία του ίσως να μην είμαι αντικειμενικός, όμως αυτό το Collection μου φαίνεται απίστευτα μακρύ, ντελικάτο και αέρινο, γεμάτο φρέσκα κόκκινα φρούτα και πιπέρια αλλά και εκπληκτικές τανίνες. Καλύτερα πάντως να κρίνετε μόνοι σας! + 20 χρόνια ( * * * * ½ )

Κτήμα Μουσών, Μούχταρο 2016: Ένα από τα κορυφαία ερυθρά από γηγενείς ποικιλίες, το Μούχταρο κόβει την ανάσα με την εκρηκτική “λευκή” του μύτη, το γευστικό εξωτισμό και τις τέλειες τανίνες. Εκπληκτικό από τώρα. ( * * * * )

Αργυρίου, Μαντείο 2015: Και πάλι αυτό το Cab είναι εξαιρετικό, αφού προσφέρει πυκνή μύτη μαύρων φρούτων και χόρτου καθώς και άγρια, πιπεράτη παρουσία στο στόμα. Κερασάκι στην τούρτα η φοβερή διάρκεια. +10 χρόνια. ( * * * ½ )

Κτήμα Μουσών, Λισγάρι 2014: Το πιο υποτιμημένο ερυθρό της χώρας καρυκεύει με μια εξωτική τζούρα Μούχταρου την αγριάδα του Cabernet Sauvignon και του Merlot, σε ένα επίμονο σύνολο που χρειάζεται 3-5 χρόνια στη φιάλη. ( * * * ½ )

Θηβαϊκή Γη, Στίγματα 2013: Τα καλύτερα Στίγματα ever, με την αέρινη μύτη να βάζει μαζί (ακόμα ντροπαλά) κρέμ καραμελέ και λουλούδια. Ευγενικό και το στόμα, με καλοδουλεμένες τανίνες, πιπεράτο μάκρος και τρυφεράδα. + 5 χρόνια. ( * * * ½ )

Θηβαϊκή Γη, Τρύπιο Λιθάρι 2012: Μια αξιόπιστη και λίαν αγαπημένη ετικέτα με φαρμακευτικές νότες να σιγοντάρουν το κοκκινόμαυρο φρούτο. Υποδειγματική  ισορροπία και άψογες τανίνες σε ένα σύνολο που εκφράζει ιδανικά το “μηδέν άγαν”. +2-3 χρόνια ( * * * )

Σαμαρτζής, Μ Barrique 2015: Merlot και Μούχταρο σε άψογη συνεργασία γεμίζουν το ποτήρι με ντελικάτα περάσματα σοκολάτας και βερίκοκου. Όμως σε αντίθεση με ότι θα περίμενε κανείς κάνουν το ίδιο και με στυφές τανίνες. +3-4 χρόνια. ( * * * )

Domaine Monsieur Nicolas, Μεσενικόλα 2015: Η κορυφαία έκφραση της εκ λίμνης Πλαστήρα ΠΟΠ είναι για μια ακόμα φορά ντελικάτη, ελαφρόπιοτη και λεπτοϋφασμένη στις τανίνες της. Επίσης όμως και πολύ εσωστρεφής αρωματικά… ( * * * )

Αργυρίου, Pinot Noir 2016: Όταν το οινοποιείο του Παρνασσού αποτάσσεται το αφόρητο βαρέλι, τα αποτελέσματα είναι υπέροχα. Το σπαρταριστό και καθόλα τυπικό Pinot είναι μια τέτοια περίπτωση, όμως η σκληράδα του απαιτεί 4 χρόνια στην κάβα. ( * * ½  )

Γκίκας, Βραδιανό/ Merlot 2017: Ωραιότατη νέα ετικέτα, με λουλούδια και χόρτα στην μύτη. Ευγενικό και το στόμα, το οποίο πάντως θέλει λίγο …γυαλόχαρτο για να χαρίσει την στρογγυλάδα που κανείς προσδοκά από ένα τέτοιο blend. ( * * ½ )

Thestia, Merlot/ Cabernet Franc 2010: Σοκολατένιο και μαλακό αυτό το ώριμο a la St. Emilion χαρμάνι. Η μύτη πάντως δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το στόμα αφού είναι πολύ ντροπαλή στα αρώματα του βατόμουρου. Για τώρα. ( * * ½ )

Βρινιώτη, Μεθέα Ερυθρό 2017: Αν και η Μαυροκουντούρα σέρνει το χορό το Μεθέα είναι φρουτώδες, βουτυράτο και μαλακό. Το κεράσι επικρατεί σε μύτη και στόμα ενώ η ελαφράδα επιτρέπει  ψυγείο. Και η τιμή των 6€ κιβώτια! ( * * ½ )

Οι απογοητεύσεις της έκθεσης.

Κτήμα Θεόπετρα: Και φέτος το οινοποιείο των Μετεώρων δεν κατάφερε να πείσει με (σχεδόν) κανένα κρασί του. Αφόρητα τανικά και ξυλώδη ερυθρά, κουρασμένα και πλαδαρά αφρώδη, υπερτιμημένα λευκά και το Bianco Nero να προσπαθεί – απελπιστικά μόνο- να γλυκάνει το χάπι… Δυστυχώς η οικογένεια Τσιλιλή δεν έχει ακόμα καταφέρει να φέρει την αύρα των εξαιρετικών αποσταγμάτων της στην γκάμα των κρασιών της.

Τα λευκά της Thestia: Αν και τα ερυθρά του οινοποιείου της Τριχωνίδας ήταν ικανοποιητικότατα τα λευκά δεν στάθηκαν στο ανάλογο ύψος. Το στυλ του οινοποιείου ρέπει προς το (υπερ) ώριμο και αυτό μπορεί να “δουλεύει” στα πρώτα, όμως τα δεύτερα φαινόντουσαν κουρασμένα και οξειδωμένα εν τη γενέσει τους…

2018: Τα καλύτερα για το τέλος!

IMG_9557
φωτό: Πόπη Wallick

Ηθελημένα άφησα την Exclusive Tasting του Οινόκοσμου για το κλείσιμο του οινικού 2018. Όχι ότι πίστευα ότι κάτι πιο δυνατό θα συνέβαινε μέχρι το τέλος της χρονιάς, απλά ήθελα η τελευταία οινογραφική γεύση της να αναφέρεται σε κάτι τόσο αξέχαστο όσο αυτή η παρουσίαση των 12 σπουδαίων φιαλών που έλαβε χώρα προ 2μήνου, στην διάρκεια της OenocosmosWine Fair2018.

Χωρίς πολλά λόγια συνεπώς στο ψητό, όπως στο ίδιο υποχρέωσε και η Jacquesson Cuvee No 737 Degorgement Tardif NV ( * * * * ½ ) χωρίς μάλιστα να  επιτρέψει ούτε.. ζέσταμα! Αυτή η παρτίδα των μόλις 15000 φιαλών έμεινε 90 μήνες με τις οινολάσπες, διάστημα που πλούμισε την πληθωρική φορεσιά της με λιβάνι, μπισκότο και αποξηραμένα φρούτα. Η πρώτη ζύμωση στο βαρέλι προσέδωσε βαρύ σώμα, που σε συνδυασμό με την φοβερή διάρκεια και το εκρηκτικό flavor έβαλαν φωτιά από την πρώτη κιόλας γουλιά.

Κάθε φορά ο Jacques Carillon με υποχρεώνει σε ένα μεγάλο “chapeau!”, και αυτή τη φορά το έπραξε με τον καρπό των 42χρονων κλιμάτων μισού εκταρίου! Το Puligny Montrachet 1er Cru Les Champs Canet 2015 ( * * * * ½ ) βάζει τόνους ορυκτών, καπνού και ροδάκινου στο ποτήρι και τους φυγοκεντρίζει σε μια επική ξηροκαρπάτη δύνη φοβερής ισορροπίας και διάρκειας, η ορμή της οποίας θα κρατήσει μια 20ετία.

Το Clos Vougeot Grand Cru 2012 ( * * * * ) του Louis Jadot προέρχεται από τα 2,6 ιδιόκτητα εκτάρια αυτού του περιφραγμένου θησαυρού της Cote de Nuits. Αρκετά εκφραστικό στα αρώματα της μέντας και των μπαχαρικών αλλά και στο γήινο flavor απαιτεί μια 20ετία προκειμένου η τανική του αγριάδα να μετατραπεί στο ασύγκριτο Βουργουνδικό βελούδο.

To Volnay 1er Cru Les Chevrets 2016 ( * * * * * ) του ύψιστου Henri Boillot όμως, το διαθέτει ήδη. Όχι, λάθος, είναι καθαρό μετάξι αυτό που ντύνει την πιπεράτη ελαφράδα και την απόλυτη αριστοκρατικότητα αυτού του συγκλονιστικού κρασιού. Προσθέσετε εδώ και αρώματα βιολέτας και φραγκοστάφυλου που τουρμπίζονται από αποδόσεις της τάξης των 20hl/ha(!) και θα καταλάβετε γιατί όλα τα άλλα μεγάλα κρασιά της γευσιγνωσίας φάνταζαν μικρά…

IMG_9558
φωτό: Πόπη Wallick.

Κακό χιούμορ το παραπάνω με μόνο σκοπό να τονίσει την υποκειμενική μου προτίμηση για αυτό το μεγάλο Pinot Noir. Γιατί αμέσως μετά ακολούθησε ένα άλλο πολυαγαπημένο μου, το Fonterutoli Siepi 2015 ( * * * * ½ ). Αν και δεν είμαι καθόλου φίλος των Super Tuscans προτιμώντας ένα κορυφαίο Chianti Classico, η φοβερή οικογένεια Μazzei μπολιάζει αυτό το blend Sangiovese και Merlot με μπαχάρια, βότανα, λουλούδια και τσάι, καθώς και τρομακτικά ισορροπημένη δύναμη για να προσφέρει ηδονιστικά ταξίδια στην 25ετία.

Αντίθετα για μια ακόμα φορά δεν εντυπωσιάστηκα από το Luce –εδώ του 2015- ( * * * ½ ) του Frescobaldi. Παρόλη την φήμη και το σερβίρισμα από magnum φιάλη, δεν κατάφερε να αποφύγει τον υπερώριμο χαρακτήρα, την αλκοολική υπερβολή και τις άγαρμπες (για αυτά τα ύψιστα επίπεδα)  αναλογίες.

Ευτυχώς το πάντα αξιόπιστο Ornellaia 2015 ( * * * * ½ ) μας επανέφερε σε τροχιά μεγάλων κρασιών. Φοβερή συμπύκνωση για αυτό το μπορντολέζικο χαρμάνι από το Bolgheri με υπέρπυκνη παρουσία βοτάνων και δαμάσκηνου. Παρόλη την εξαιρετική ωριμότητα του πάντως δεν φείδεται αγριάδας με άφθονες, σκληρές τανίνες που υποχρεώνουν σε τουλάχιστον 10ετή “κατάκλιση”!

To Chateau Clos Fourtet 2007 ( * * * * ½ ) εξηγεί την αναρρίχηση του πύργου του St Emilion στην ανώτερη ποιοτική κλάση των 1er Grand Cru Classe A. Με το Merlot σχεδόν να μονοπωλεί την σύνθεση του (90%) διαθέτει μια απίθανη ωρίμανση στο σύκο και το δαμάσκηνο που συνθέτουν την μύτη του, αλλά και μια σχεδόν τέλεια ισορροπία. Αν και το υπερώριμο στυλ του δεν είναι της αισθητικής μου, είμαι σίγουρος ότι οι οπαδοί των Parkerόκρασων  θα “φτιαχτούν” δεόντως…

Το Cotie Rotie Ampodium 2014 ( * * * * ½ ) του Rostaing ήρθε να αποδείξει πάντως ότι ένα φίνο Γαλλικό κρασί απλά δεν έχει αντίπαλο! Σχετικά ελαφρύ για Syrah, αυτό το έργο τέχνης με τις απόλυτες τανίνες, την πιπεράτη τσαχπινιά και την αναγνωρίσιμη ιωδιούχα διάσταση του μεγάλου Ροδανού δεν σου αφήνει περιθώρια για κανένα άλλο συναίσθημα πλην της συγκίνησης.

Είτε βρίσκεσαι στην κυρίως αίθουσα και δοκιμάζεις της Barbera του είτε σε αυτό το ιδιαίτερο event και απολαμβάνεις το “απλό” Barolo 2014 ( * * * * ½ ) του, η ουσία είναι μία: o Elio Altare είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς του κόσμου που με τέτοια γεμάτα καπνό, κόκκινα φρούτα και μαρμελάδα φράουλα αριστουργήματα ενισχύει την θέση του Piemonte ως μια από τις σπουδαιότερες οινοπαραγωγές περιοχές της γης.

Ανάλογο κύρος και ατίθασο χαρακτήρα φέρνει στα ποτήρια το Valdicava Brunello di Montalcino 2012 ( * * * * ). Πάντως η ετικέτα του πολυσυζητημένου παραγωγού της ζώνης είναι λίγο παραπάνω ατίθασο από όσο εγώ θα προτιμούσα, αφού το πλούσιο σώμα και οι αμέτρητες τανίνες καρυκεύονται από το ξύλο 100% καινούργιων βαρελιών.

Τα 20 χρονα Tawny είναι η αγαπημένη μου κατηγορία οξειδωμένων Port, αφού είναι λιγότερο αλκοολικά από των 10 και λιγότερο “αποστεωμένα” από των 30. Στην περίπτωση του Niepoort Tawny 20 Years Old ( * * * * ½ ) η ξεμυαλιστική βελούδινη αίσθηση τους σιγοντάρεται τόσο από την πολυπλοκότητα που προσδίδουν τα 60χρονα αμπέλια όσο και από το παραδοσιακό πάτημα με το πόδι. Απόλυτη ηδονή στο ποτήρι, ηδονή που μόνο η ελεγχόμενη οξείδωση μπορεί να προσφέρει…

Ευχές για ένα υγιές και ευτυχισμένο 2019 με την ελπίδα ότι θα φέρει πολλά ανάλογα έργα οινικής τέχνης στα ποτήρια!

Walichu Wachu: Αιθιοπική αίρεση!

L1030327

 

Η Αιθιοπία όχι μόνο παράγει κάποιους από τους κορυφαίους καφέδες του κόσμου αλλά μάλλον είναι μια από τις πιο παραδοσιακές χώρες στις παραγωγή και την καλλιέργεια. Βασισμένη σε ένα πλήθος ιθαγενών ποικιλιών – που σχεδόν πάντα μπλεντάρονται σε ένα heirloom σύνολο- και στην dry μέθοδο επεξεργασίας –κατά την οποία οι καρποί στεγνώνουν στον ήλιο πριν αφαιρεθούν οι κόκκοι- προσφέρει έναν πληθωρικό, ζωικό και απόλυτα αναγνωρίσιμο χαρακτήρα στο φλιτζάνι.

Όμως τα τελευταία χρόνια η έκρηξη του ποιοτικού καφέ την έχει καταστήσει και αυτήν πεδίο πειραματισμών και αναζήτησης, με την αρχή να έχει γίνει με την υιοθέτηση και της υγρής μεθόδου επεξεργασίας αλλά και -για να βάλουμε και άλλο αλάτι στην πληγή- και την αδιανόητη μέχρι πρότινος παραγωγή καφέδων από μια και μόνη ποικιλία!

Ο Walichu Wachu είναι μια τέτοια περίπτωση και μάλιστα άκρως αιρετική, αφού είναι ένας washed καφές από 100% ποικιλία Bourbon! Αν ήμασταν στο μεσαίωνα είναι σίγουρο ότι θα είχε καταλήξει στην πυρά, όμως και σήμερα η Samba Roasters της επιφυλάσσει το ίδιο τέλος στο καβουρντιστήρι της. Όχι όμως για να εξολοθρεύσει ένα όργανο του σατανά αλλά για να αναδείξει τα μοναδικά αρώματα και γεύσεις της ορεινής φυτείας (1900m) που βρίσκεται στην Oromia region!

Εν τούτοις, παρόλα τα παραπάνω …νεωτεριστικά ο Walichu Wachu φέρνει στο ποτήρι τα χαρακτηριστικά για την Αιθιοπία αρώματα του περγαμόντου και του μαύρου τσαγιού και τα βάζει πάνω σε ένα φόντο σοκολάτας γάλακτος.  Μάλιστα αυτό το καταφέρνει με ένα λαμπρότερο, ελαφρύτερο και διόλου ζωικό τρόπο, με την υπέροχη οξύτητα της Αιθιοπίας να προσφέρει ανεμπόδιστα την άφθονη ροπή που οδηγεί σε ένα μακρύ, κρεμώδες τελείωμα.

Επομένως τυπική αλλά και διαφορετική ταυτόχρονα αυτή η ιδιαίτερη πρόταση που σίγουρα θα ιντριγκάρει όσους ψάχνουν το νέο και το φρέσκο στον καφέ αλλά θα κάνει και τους οπαδούς της κλασσικής προσέγγισης περί μοναδικότητας της γεύσης –όπως είμαι του λόγου μου- να μην ψάχνουν στην αυλή τους για τα ξύλα της πυράς.

Πάντως με την αδιαμφισβήτητη ποιότητα του ο Walichu Wachu θα στείλει αιρετικούς και μη στον παράδεισο, και μάλιστα χωρίς αυτοί να χρειαστεί να προσχωρήσουν σε κάποιο κοινόβιο απομονωμένου ράντσου του Τέξας!

Ο Walichu Wachu  είναι μια δημιουργία των Samba Coffee Roasters, 210 5745786. Ενδ.τιμή 11€/ 250gr (44€/kg). 

 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑