Αναζήτηση

simosgeorgopoulosblog

Πάθος για το κρασί, τον καφέ, τη γεύση και τα αποστάγματα

Αιγιαλεία: Ένα κρασί για κάθε γούστο και πιάτο.

aig3.png

Η Οινοξένεια προσφέρει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να ανακαλύψει κανείς έναν από τους πλέον δυναμικούς αμπελώνες της χώρας. Μοναδικές ποικιλίες, εκπληκτικής ομορφιάς αμπελώνες και εξαιρετικό παραδοσιακό φαγητό σε συνδυασμό με μοναδικές θάλασσες και ορεινές διαδρομές συνθέτουν ένα οινοτουριστικό πακέτο που θα ενθουσιάσει και τον πλέον απαιτητικό.

Στο πλαίσιο των πολλών εκδηλώσεων που μπορείτε να δείτε στο http://oinoxeneia.gr/ θα έχω τη χαρά να παρουσιάσω τον πλούτο των αρωμάτων και γεύσεων που προσφέρουν τα κρασιά της περιοχής καθώς και τις ανεξάντλητες ικανότητές τους να συνοδεύσουν αμέτρητες γεύσεις από κάθε κουζίνα.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τα  κρασιά και τις λεπτομέρειες της γευσιγνωσίας.

Η μοναδική φύση της Αιγιαλείας χαρίζει απλόχερα μοναδικά αρώματα και γεύσεις, προσφέροντας μια γκάμα εξαιρετικών κρασιών που καλύπτουν κάθε γούστο και πιάτο.

Ο κριτικός οίνου και γεύσης Σίμος Γεωργόπουλος μας προσκαλεί να γνωρίσουμε τα βασικά στυλ των κρασιών και να απολαύσουμε κορυφαίους εκπροσώπους τους από τον ξεχωριστό αμπελώνα της Αιγιαλείας και τα οινοποιεία του Δικτύου Οινοξένεια την
Κυριακή 20 Αυγούστου 2017, 7:30 μ.μ.
Πολύκεντρο Μυρτιάς, Παραλία Αιγίου

Ελαφριά, τραγανά λευκά
ΟΙΝΟΦΟΡΟΣ-ROUVALIS WINERY, Ασπρολίθι
ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΟ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑ, Μαλαγουζιά

Αρωματικά, εκρηκτικά λευκά
ΑΧΑΙΩΝ ΟΙΝΟΠΟΙΗΤΙΚΗ, Μοσχάτο
ΑΜΠΕΛΩΝΕΣ ΡΙΡΑ, Coryphée

Πληθωρικά, βανιλάτα λευκά
ΑΜΠΕΛΩΝΕΣ ΡΙΡΑ, Concert
ΟΙΝΟΦΟΡΟΣ-ROUVALIS WINERY, Ιανός Chardonnay

Πληθωρικά, “πασπαρτού” ροζέ
ΚΤΗΜΑ ΜΕΓΑ ΣΠΗΛΑΙΟ-CAVINO, Κτήμα Μέγα Σπήλαιο Ροζέ
ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΟ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑ, Αετοκορφές Ροζέ

Μαλακά, ζουμερά ερυθρά
ΤΕΤΡΑΜΥΘΟΣ, Μαύρο Καλαβρυτινό
ΑΧΑΙΩΝ ΟΙΝΟΠΟΙΗΤΙΚΗ, Laura Nera

Γεροδεμένα, πυκνά ερυθρά
ΚΤΗΜΑ ΜΕΓΑ ΣΠΗΛΑΙΟ-CAVINO, Κτήμα Μέγα Σπήλαιο
ΤΕΤΡΑΜΥΘΟΣ, Cabernet Sauvignon

Προκράτηση θέσεων: 26910.28210.
Εισιτήριο: 7,00 ευρώ

Χαρίδημος Χατζηδάκης: Seat No 15, Cuvee No 15…

xatzidakis-oinopoieio-1

Ο Χαρίδημος Χατζηδάκης έφθασε στην Σαντορίνη λίγα χρόνια μετά τον Γιάννη Παρασκευόπουλο, προερχόμενος και αυτός από την απίστευτη οινοποιητική ακαδημία της Μπουτάρη. Ο τελευταίος είχε προλάβει ήδη να αλλάξει την ιστορία της Σαντορίνης αφού με τον Θαλασσίτη του είχε συστήσει στους Έλληνες την οξύτητα, το Ασύρτικο και το μοναδικό terroir του νησιού. Παρόλα αυτά πολλά είχαν μείνει στον Χαρίδημο Χατζηδάκη να κάνει όταν άρχισε να καλλιεργεί τους αμπελώνες στον Πύργο, το Μεγαλοχώρι, το Εμπορείο και το Ακρωτήρι και να δημιουργεί τα δικά του κρασιά.

Οπαδός της βιολογικής καλλιέργειας, λάτρης του Αηδανιού και του Βουδόματου, σημαιοφόρος της γραμμικής καλλιέργειας στο νησί και εμμονικός της οινοποίησης με γηγενείς ζύμες, έφερε νέα επίπεδα συμπύκνωσης, πλούτου και εξωστρέφειας στο νησί, πρόσθεσε ξανά το ξεχασμένο Νυχτέρι στην γκάμα κάθε παραγωγού, θεμελίωσε την single vineyard έκφραση του Ασύρτικου, έφερε την αξία της Σαντορίνης σε επίπεδα ανάλογα της ποιότητάς της.

Έκανε πολλά ο Χαρίδημος Χατζηδάκης μα πάνω από όλα έβαλε –σε αντίθεση με τους άλλους κορυφαίους συναδέλφους του -δίπλα στην γεύση- λεπίδα του νησιού και το φρούτο το οποίο αυτή θα κόψει! Βέβαια υπήρχαν και ελάχιστοι σκληροπυρηνικοί –ανάμεσα στους οποίους ήμουν  και εγώ -που προτιμούσαν μόνο του το καθαρό ατσάλι  της Σαντορινιάς λάμας και συνεπώς δεν έβλεπαν με το καλύτερο μάτι τα νέα ήθη και έθιμα που τόλμησε να εισάγει. Ακόμα όμως και αυτοί δεν μπορούσαν παρά να υποκλιθούν στα αριστουργήματα που έβγαιναν από τις “σπηλιές” του.

Αριστουργήματα που χωρίς να νοθεύουν το μοναδικό Σαντορινιό terroir καθιστούν τον Χαρίδημο Χατζηδάκη έναν παγκόσμιο παραγωγό. Γιατί κρασιά όπως ο Λούρος, ο Μύλος, το Νυχτέρι ή η Σαντορίνη του είναι την ίδια στιγμή Σαντορίνες αλλά και Chablis Grand Cru, παλιωμένα Hermitage, μεγάλα Καλιφορνέζικα Chardonnay, μυθικά Oloroso Sherry, σπάνια Vin Jaune…

Προσωπικά δεν γνώριζα καλά τον  χαρισματικό οινοποιό, αν και αμφιβάλλω για το κατά πόσον υπήρχε κάποιος που εν τέλει να τον ήξερε πραγματικά. Όμως κάθε φορά που  συναντιόμασταν όλο και  έβγαζε έναν τέτοιο οινικό λαγό από το θαυματουργό καπέλο του, είτε σκύβοντας κάτω από ένα τραπέζι εκθέσεων, είτε ψάχνοντας σε καμιά γωνιά της σπηλιάς του για κανένα βαρελάκι που να περιέχει κάποιον από τους καρπούς των διαρκών αναζητήσεων  του.

Με κοιτούσε όταν δοκίμαζα και παρόλο που δεν νομίζω ότι ποτέ ενδιαφερόταν για την γνώμη μου, πάντα κατάφερνε να βάλει το χαμόγελο στα χείλη μου αλλά και στα χείλη όλων όσων έπαιρναν στο στόμα τους μια γουλιά από τις ύψιστες  δημιουργίες του. Ίσως αυτό ακριβώς το τελευταίο να στεναχωρούσε τον  μάγο- χαμογελοποιό. Ίσως να προτιμούσε η δουλειά του να ήταν εγγύτερα σε αυτή ενός κλόουν, φέρνοντας γέλιο στους αποδέκτες της. Όμως τα κρασιά του δεν ήταν κρασιά για κέφι, αλλά meditation wines που προκαλούσαν περισυλλογή και συγκίνηση.

santorini-row-wh

Για αυτό μάλλον το λόγο ο Χαρίδημος Χατζηδάκης, ο άνθρωπος που έφερε τον εξωτισμό στην Σαντορίνη, αποφάσισε να αφήσει στην μέση τον τρύγο στο αγαπημένο του νησί για έναν άλλο τρύγο, σε μέρος εξωτικό.  Είμαι σίγουρος ότι τώρα, καθισμένος αναπαυτικά στην θέση Νο 15, πίνει το δικό του συγκλονιστικό Cuvee No 15 κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού του και σκέφτεται πως θα εγκλιματιστεί  το αγαπημένο του Αηδάνι στην νέα του πατρίδα.  Αφού τον ευχαριστήσουμε για όλα όσα μας προσέφερε ας του ευχηθούμε καλή τύχη στο νέο του εγχείρημα. Αν και είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρει ακόμα καλύτερα από ότι στην Σαντορίνη, πιστεύω ότι θα την χρειαστεί. Γιατί έχει πολλές βροχές εκεί ψηλά και οι άγγελοι είναι απαιτητικοί οινόφιλοι…

7 Food Sins: Μια Καλά Κρυμμένη Γαστρονομική Αμαρτία.

IMG_2978

Στην καρδιά του κατεψυγμένου φαγητού και μακριά από τα βλέμματα των resto- κριτικών βρίσκεται το 7 Food Sins. Το νεοκλασικό κτήριο στο οποίο  στεγάζεται είναι εκπληκτικής ομορφιάς καταλαμβάνοντας την μια γωνίας της πλατείας Φιλομούσου εταιρείας, όμως το γεγονός ότι βρίσκεται στην  καρδιά της Πλάκας –ανάμεσα σε ζορμπάδες και πιάτα που μπαινοβγαίνουν στα μικροκύματα- δύσκολα  σε παραπέμπει σε υψηλής ποιότητας εστιατόριο.

Γιατί αυτό είναι το 7 Food Sins, παρόλο που το ίδιο θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως Gastro Pub, ένας όρος ο οποίος σίγουρα το αδικεί. Δεν ξέρω αν αυτός προκύπτει  από μια επιθυμία “αποφόρτισης” από την σοβαροφάνεια ενός εστιατορίου ή οφείλεται στο ιδιαίτερο βάρος που δίνεται στην μπύρα (αν και η wine list θα έκανε το μεγαλύτερο μέρος του ανταγωνισμού  να ζηλεύει). Σε κάθε περίπτωση πάντως,  το 7 Food Sins είναι σίγουρα Gastro αλλά επ’ ουδενί Pub.

Και όταν λέω Gastro δεν αναφέρομαι στις προθέσεις αλλά στο αποτέλεσμα, το οποίο κάτω από την μαγειρική μπαγκέτα του σεμνού αλλά ιδιαίτερα ουσιαστικού σεφ Βασίλη Φώτου είναι από τα πλέον πειστικά αυτή τη στιγμή στην Αθήνα. Ίσως αυτή η πεποίθηση φαντάζει σε κάποιους υπερβολική –δεδομένου μάλιστα του  προσπεράσματος του από την πλειοψηφία των συναδέλφων- όμως το επίπεδο των πιάτων του είναι υψηλότατο έχοντας σαν κοινό παρονομαστή τη λέξη νοστιμιά.

Δεν έχω ιδιαίτερα καλές σχέση με αυτή τη τελευταία λέξη, όχι επειδή μου αρέσουν τα άνοστα φαγητά αλλά γιατί το “νόστιμο” είναι τις περισσότερες φορές βαρύ και ελάχιστες φορές φίνο. Ίσως το Aleria του Κεραμεικού να τα καταφέρνει καλύτερα από τα άλλα εστιατόρια του είδους  στο να προσεγγίσει αυτήν την  έννοια του “νόστιμου και φίνου” όμως και το 7 Food Sins βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση, όντας μάλιστα αρκετά κοντά σε επιδόσεις παρόλη την λιγότερο λόγια προσέγγισή του.

IMG_2975

Το μαζεμένο του (πλην ιντριγκαδόρικο!) μενού παίζει ανάμεσα στο  κρέας, το ψάρι και το street food όμως στην πράξη το εστιατόριο της Πλάκας προσφέρει αξιολογότατη πρώτη ύλη, ιδανικούς χρόνους παρασκευής και ανεπιτήδευτη νοστιμιά. Εντάξει, ίσως το τελευταίο να μην είναι απόλυτα ακριβές μιας και πιάτα όπως το Scallops On the Rocks, το Crunchy Moussaka ή το εκτός καταλόγου Black Angus Tartar είναι επιτηδευμένα, πολύπλοκα και φίνα.

Ίσως την πιο comfort πλευρά την εκφράζουν το ψημένο στο ταζίν Lamp Leg με ρύζι Ανατολής, το Tri Tip από Black Angus με την απίθανη σος ταρτάρ και η χοιρινή πορκέτα Pork No Bones με υφές σελινόριζας. Όμως και αυτά καταφέρνουν μες στην νοστιμιά τους να συγκεντρώσουν εξίσου πολλούς πόντους ευγένειας και ελαφράδας.

Οι εξαιρετικές εντυπώσεις μάλιστα δεν θα μετριαστούν ούτε μέχρι την τελευταία μπουκιά αφού ο Βασίλης Φώτος τα καταφέρνει εξίσου καλά και στα επιδόρπια, με το Apple Strudel Kadaifi ή το Liquid Chocolate Cake να αφήνουν γλυκιά επίγευση και γλυκά χαμόγελα.

Το 7 Food Sins είναι το πιο καλά κρυμμένο μυστικό της γαστρονομικής σκηνής και ένας προορισμός που θα πρέπει να ενταχθεί στην λίστα των  must κάθε λάτρη του καλού φαγητού. Το πακέτο μάλιστα που προσφέρει είναι σε όλα τα επιμέρους του στοιχεία τόσο υψηλό που κανείς δεν θα νοιώσει τις παραμικρές τύψεις ακόμα και αν αμαρτήσει όχι μια και δύο αλλά 7 φορές!

7 Food Sins, Πλατεία Φιλομούσου Εταιρείας 1, 210 7011108, Πλάκα.

Τα γαστρονομικά…μήλα της Μήλου.

L1010649

Η καλοκαιρινή σεζόν μπαίνει στην πιο busy περίοδό της και αυτό σίγουρα θα φέρει πολλούς τουρίστες στην Μήλο. Το νησί της Αφροδίτης μπορεί να φημίζεται για τις υπέροχες παραλίες της όμως έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει και ανάμεσα σε αυτά είναι το καλό φαγητό. Ίσως πολλοί να μην έχουν στο μυαλό τους αυτό το Αιγαιοπελαγίτικο νησί ως γαστρονομικό προορισμό όμως όσοι πέρασαν από  εκεί –από τους Ενετούς ως τους Σφακιανούς και από τους Τούρκους ως τους πειρατές-   άφησαν το γευστικό τους αποτύπωμα που αποτελεί μέρος του γαστρονομικού ψηφιδωτού της Μήλου. Με αιχμή του δόρατος το παλιωμένο σε σπηλιές Ξερό Μηλέικο Τυρί αλλά και το Κουφέτο (που στην πραγματικότητα είναι ένα γλυκό κουταλιού με βάση την άσπρη κολοκύθα!) η Μήλος διαθέτει πληθώρα από ενδιαφέροντα προϊόντα τα οποία θα ιντριγκάρουν τον αναζητητή των γεύσεων, αλλά θα αποτελέσουν και βασικά υλικά της Μηλέϊκης κουζίνας.

Αρκεί κανείς να ξεφύγει από τα τουριστικά και τα προφανή και θα απολαύσει την γοητεία του φαγητού της  σε πολλές ταβέρνες και εστιατόρια. Ας δούμε λοιπόν μια λίστα με τα πιο νόστιμα γαστρονομικά …μήλα της Μήλου:

“Ω! Χαμός”

Το πανέμορφο οινομαγειρείο που βρίσκεται λίγο έξω από τον Αδάμαντα ανήκει στην Ειρήνη Ψαθά, η οικογένεια της οποίας διαθέτει το δικό της τυροκομείο και τα δικά της ζώα. Έτσι η ζωική πρωτεΐνη αποτελεί εδώ το δυνατότερο χαρτί με το χρονιάρικο αγριοκάτσικο στη χόβολη να είναι το εκπληκτικότερο κρέας που γεύτηκα στο νησί. Αν πάλι κανείς προτιμά περισσότερες “καμπύλες”, το πετιμεζάτο γουρουνόπουλο μπορεί να είναι λίγο γλυκύτερο του ιδανικού, ωστόσο παραδίδει μαθήματα τρυφερού ψησίματος. Η υπέροχη  Μανούρα αφήνει να φανεί το μεγαλείο του  εξαιρετικού γάλακτος και της παθιασμένης τυροκόμισης της Ειρήνης  και για αυτό την προτίμησα στην ωμή έκφρασή της παρά στην βαρύτερη και πληθωρικότερη τηγανιτή.

Αλευρόμυλος.

Η τεράστια πέτρα άλεσης  μπροστά στον Αλευρόμυλο είναι εντυπωσιακή, όχι όμως απαραίτητα και ο χώρος που αποπνέει μια αίσθηση μαζικότητας. Παρόλαυτά η ταβέρνα που βρίσκεται στον Παρασπόρο προσφέρει ένα από τα καλύτερα φαγητά της Μήλου πατώντας στην γαστρονομική παράδοση του νησιού αλλά και στον πλούτο που προσφέρουν τα ντόπια προϊόντα. Με όπλο το δυνατό τηγάνι ο Βασίλης Παπακινός θα σας μαγέψει με τα πιταράκια με ξερό Μηλέικο τυρί, το κατσικάκι στον ξυλόφουρνο, τα σκορδολάζανα και τις άλλες παραδοσιακές προτάσεις που σερβίρονται σε …φοβιστικές ποσότητες. Οι τηγανιτές μελιτζάνες με στραπατσάδα ετοιμάζεται εδώ με τέτοιο τρόπο που από το πιάτο των αγροτών του χθες μεταμορφώνεται σε άξιο αστεριού Michelin σήμερα!

Γιαλός.

Το παραθαλάσσιο εστιατόριο στα Πολλώνια προσφέρει την πιο μοδάτη και δημιουργική κουζίνα σε αυτή την Best Of λίστα.  Η έμφαση των μοντέρνων επιλογών δίνεται στο ψάρι, με καρπάτσια, γαλαζόπτερους τόνους και τα συναφή να είναι και νόστιμα και εξαιρετικά παρουσιασμένα, ενώ που και που πιο ιντριγκαδόρικα πιάτα όπως η ρεβιθάδα με κομφί μπακαλιάρου ανεβάζουν την γαστρονομική αδρεναλίνη. Από την άλλη καλοκαίρι δεν βγαίνει χωρίς Black Angus, που όμως θα βρει αξιόλογους συντρόφους στην πολύ καλή wine list. Σε κάθε περίπτωση πάντως η  γευστική λεπτότητα και η προχωρημένη (για το νησί ) τεχνική καθιστούν  τον Γιαλό την πλέον κοσμοπολίτικη επιλογή της Μήλου.

Αρχοντούλα.

Το να προτείνεις ένα τόσο πολυφορεμένο πιάτο όπως η κριθαροκουλούρα φαντάζει υπερβολικό, ωστόσο αποδεικνύει το ύψιστο  επίπεδο ισορροπίας που αυτό φθάνει  στην Αρχοντούλα. Βέβαια την παράσταση στο όμορφο και λίαν φιλόξενο εστιατόριο που βρίσκεται σε ένα γραφικό στενάκι της  Πλάκας έκλεψαν τα πορίχια (βρούβες) σερβιρισμένα με χλωροκούκια – ένα πιάτο ύμνος στην απλότητα- αλλά και τα γλυκοφάγωτα Μηλέικα φλαουνάκια (πιτάκια)  με χόρτα και σταφίδες. Τα κρέατα (κατσίκι, κόκορας) διέθεταν βαθειά νοστιμιά για την οποία ευθύνεται η ελεύθερη εκτροφή, όμως έχαναν κάποιους πόντους λόγω των υπερβολικών χρόνων μαγειρέματος.

Αρμενάκι.

Με μια βόλτα ως τα Πολλώνια οι φανατικοί της ψαροφαγίας θα πάρουν τα …λέπια τους πίσω.  Το Αρμενάκι βρίσκεται πάνω στη θάλασσα και προσφέρει μια καλή κουζίνα ψαροταβέρνας με ολίγες τσαχπινιές. Η κακαβιά θέλει προσοχή γιατί είναι τόσο νόστιμη που μπορεί να σε κάνει να “καείς” στο ζέσταμα και να μην έχεις χώρο να απολαύσεις πιάτα όπως τις φωλιές με αυγά θαλασσινών αλλά και τα καλοδιαλεγμένα λαχανικά, ενώ η λίστα των κρασιών είναι σε δικό της επίπεδο.  Απόλυτο highlight πάντως -και λόγος για να επισκεφθεί κανείς το νησί !!- οι τηγανιτοί κολιτζιάνοι (ανεμώνες τις θάλασσας).

Γλαρονήσια.

Μια περιπλάνηση στα σοκάκια της Τρυπητής θα σας φέρει μπροστά στα Γλαρονήσια. Το εξωτερικό του παραπέμπει σε τουριστικό σουβλατζίδικο, το εσωτερικό σε τουριστική ψαροταβέρνα και ο κατάλογος  σε τουριστική πιτσαρία!! Μην αποθαρρυνθείτε όμως! Απλά πριν καθίσετε ζητήστε τον ιδιοκτήτη Μιχάλη Βαμβακάρη και απαιτήστε να φάτε την “δικιά” του κουζίνα. Λόγω εποχής πιθανότατα δεν θα έχει τις συγκλονιστικές αγγινάρες που δοκίμασα, όμως ίσως είστε τυχεροί και πετύχετε την αέρινη αλιάδα (σκορδαλιά), το τρυφερό αρνάκι στο πήλινο ή την αφράτη ομελέτα με μυζήθρα και ντόπια κάπαρη. Δεν μου αρέσει καθόλου να προτείνω έναν προορισμό που απαιτεί εγχειρίδιο χρήσης, όμως τα Γλαρονήσια αξίζουν μια προσπάθεια που ίσως σας φέρει μπροστά σε ένα αξέχαστο φαγητό…

Μπακάλικον Γαλάνης.

Μια βόλτα μέχρι το Τριοβασάλο θα σας φέρει σε ένα από τα πλέον όμορφα ουζερί όχι μόνο της Μήλου αλλά και ολόκληρης της χώρας. Πριν από μισό περίπου αιώνα το Μπακάλικο του Γαλάνη ήταν το …Harrods της Μήλου καθώς στο τότε πολυκατάστημα έβρισκε κανείς από τσιμέντο μέχρι φρούτα! Μετά από πολλά χρόνια εγκατάλειψης το μαγαζί άνοιξε ξανά παραδίδοντας μαθήματα ρετρό ατμοσφαιρικότητας. Η απίστευτη αλμύρα των μεζέδων (που ίσως υπηρετεί το “Τσιπουράδικον” του πράγματος) σε συνδυασμό με άλλα προβλήματα  που έχουν πολλά από τα πιάτα δεν επιτρέπουν την σύσταση του Μπακάλικον Γαλάνης ως μέρος για καλό φαγητό. Όμως η επίσκεψη για έναν καφέ ή μια πορτοκαλάδα είναι must αφού αυτό που σίγουρα θα φύγει νηστικό  είναι το μάτι!

L1010601.JPG
Ταβέρνα Ω! Χαμός.

 

Άργουρα: Ανάμεικτα θαλασσινά ή ανάμεικτα αισθήματα;/ Argoura: Mixed seafood or mixed feelings?

L1010729

For English text stroll down…

Έχουν περάσει μερικά χρόνια από την τελευταία επίσκεψή μου στα Άργουρα, το καταξιωμένο εστιατόριο ψαροφαγίας της Καλλιθέας. Εδώ και μια 10ετία τα Άργουρα συγκαταλέγονται ανάμεσα στα καλύτερα μέρη για να απολαύσει κανείς θαλασσινές γεύσεις στην Αθήνα, με τον ιδιοκτήτη Νίκο Μιχαήλ να συνεχίζει με το ίδιο σθένος την αναζήτηση εξαιρετικής πρώτης ύλης.

Μια αναζήτηση στην οποία –παρόλη την εμπορική επιτυχία του εστιατορίου- δεν έχει βάλει καθόλου νερό στο κρασί και αυτό είναι εμφανές από το πρώτο ως το τελευταίο πιάτο του συμμαζεμένου καταλόγου αλλά και των προτάσεων ημέρας.

Το στίγμα της κουζίνας στα Άργουρα είναι (θεωρητικά) αυτό της δημιουργικής θαλασσινής κουζίνας, αφού απέχει παρασάγγας από την πιουρίστικη κουζίνα άλλων σπουδαίων κλασσικών εκπροσώπων του είδους όπως ο Παπαϊωάννου.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι τα πιάτα εδώ υιοθετούν ιδιαίτερες παρασκευές και περιλαμβάνουν περίτεχνες γαρνιτούρες. Ίσα- ίσα που η καθαρότητα της πρώτης ύλης είναι πάντα σε πρώτο πλάνο, με την πλειοψηφία σχεδόν των ορεκτικών να σερβίρονται ωμά ή απλά μαριναρισμένα. Όμως σχεδόν σε όλα κάποιος θα γευτεί το ιδιαίτερο twist του Νίκου Μιχαήλ, είτε με την μορφή του περγαμόντου που θα δώσει την έξτρα διάσταση στο μαριναρισμένο σαργό είτε με την μορφή των salty fingers που συνοδεύουν το καρπάτσιο μπαρμπούνι, είτε το κουνουπίδι τουρσί που θα βρεθεί δίπλα στον ξιφία.

Και εδώ είναι που ξεκινούν τα προβλήματα, μιας και αυτές οι απόπειρες πολλές φορές στερούνται ισορροπίας και μέτρου οδηγώντας άλλες φορές σε ιδιαίτερα αλμυρά πιάτα, άλλες φορές σε γευστική καταδυνάστευση του θαλασσινού και άλλες σε δυσαρμονικούς συνδυασμούς.

Επιπρόσθετα, δοκιμάζοντας κανείς αρκετά πιάτα του εστιατορίου μένει με την εντύπωση ότι γίνεται μια προσπάθεια τα πιάτα να “φτουρήσουν”, χορταίνοντας τους πελάτες χωρίς να φουσκώσουν τον λογαριασμό. Το τελευταίο εν πολλοίς επιτυγχάνεται, μιας και κανείς μπορεί να φύγει από τα Άργουρα πλήρης και έχοντας πληρώσει έναν λογαριασμό γύρω στα 30-40€, ποσό που σίγουρα είναι ικανοποιητικό για την ποιότητα που προσφέρουν. Όμως στην πραγματικότητα έχει φάει περισσότερα λαχανικά ή ζυμαρικά παρά αγαθά της  θάλασσας!

Θα ήταν άδικο να αποτρέψεις έναν λάτρη της ψαροφαγίας από το να επισκεφθεί τα Άργουρα, μιας και η ποιότητα της πρώτης ύλης σε συνδυασμό με τον οικονομικό (για το είδος) λογαριασμό είναι ατού που δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει. Από εκεί και πέρα όμως πολύ δουλειά πρέπει να γίνει προκειμένου αυτά να πείσουν όχι μόνο σε γαστρονομικό και δημιουργικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο περιβάλλοντος. Περιβάλλον που παραμένει για αδικαιολόγητα μεγάλο διάστημα μη πειστικό παρά την επιτυχία του μαγαζιού και ότι αυτή συνεπάγεται.

Και ίσως οι πιουρίστες του φαγητού –μεταξύ των οποίων είμαι και εγώ- να ήταν διατεθειμένοι να παραβλέψουν  το τελευταίο, όμως σίγουρα για να το  κάνουν θα ήθελαν να βρουν στα Άργουρα του 2017 την χαμένη γαστρονομική μαγεία των 2 πρώτων ετών…

Άργουρα, Αγησιλάου 49, Καλλιθέα, τηλ. 217 7173200.


L1010725

Few years have passed since my last visit to Argoura, the acclaimed fish restaurant of Kallithea that is considered to be one of the best places in Athens to enjoy sea food. For more than a decade owner Nikos Michael tirelessly seeking for the freshest ingredients and this searching is reflected in both his small menu and the “dish of the day” proposals.

Argoura offers (at least theoretically) a creative seafood cuisine, as its creations are a far cry from the traditional simple style found in the best traditional  fish restaurants as the unsurpassed Papaioannou.

This doesn’t mean that the dishes involve advanced techniques and elaborated garnishes. On the contrary, it is the freshness of the raw material that is prominent, the majority of the starters served raw or marinated. Yet, the personal twist of Nikos Michael is evident in every recipe and it is expressed in various ways, from the bergamot marinated Sargus to the salty fingers that accompaniment the Red Mullet Carpaccio or the pickled cauliflower that garnishes the Sword Fish.

The above mentioned creativity is the source of the problems, as these attempts sometimes result in unbalanced, over salty and disharmonious dishes in which the rest of the ingredients overriding the fish.

Moreover, someone is leaving the dinner with the impression that Argoura was trying to make it more hearty by enrich it with less costly ingredients. By doing that it manages to sate its client’s appetite without inflating the bill, and this target is successfully achieved as one can pay 30-40€ per person. This may sounded a very logical amount for a fish restaurant, but actually you are leaving Argoura having eaten more vegetables and pasta than seafood!

Despite these, it would be unfair to discourage a visit to Argoura, as the quality of the food offered is high and the bill relatively low for the style of cuisine. On the other hand a lot should be done in both the food fine tuning and the ambience. Speaking about the latter, the interior is remaining unattractively unchanged for years despite the commercial success of Argoura.

Maybe the purists of seafood (like me) are willing to overlook the poor aesthetics, but in order to do so they should at least be able to recapture the gastronomic magic that they had experienced during the first 2 years of  Argoura’s operation. And this is not the case in 2017…

Argoura, 49 Agisilaou Str, Kallithea Athens, tel. 217 7173200.

Sweet Jar: Εργαλείο μύησης/ Sweet Jar: Initiation Tool

16729073_1568274463187573_7535134518489749667_n

For English text stroll down…

Χωμένος (και χαμένος!) στον κόσμο των single estate coffees και των  micro lots είχα χρόνια να φέρω στο μύλο μου ένα καλό blend. Βέβαια μην φανταστείτε ότι ο Sweet jar είναι ένα χαρμάνι με την κλασσική του όρου έννοια, αφού προέρχεται μόνο από μια χώρα και μια φάρμα, που δραστηριοποιείται στο Ilamatepec του El Salvador.

Ένας single origin, single farm καφές είναι επομένως ο Sweet Jar, ο οποίος δημιουργείται από την εκλεκτή ύλη των ποικιλιών Yellow και Red Bourbon που καλλιεργεί με πάθος η “Cuatro M” του Emilio Lopez στα 3 κτήματά του.

Όμως αυτό που κάνει τον προερχόμενο από τα ηφαιστιογενή εδάφη αυτής κοντινής στην Γουατεμάλα περιοχής Sweet Jar να ξεχωρίζει, είναι η συνύπαρξη και των 3 μεθόδων επεξεργασίας του καφέ! Δηλαδή μέσα στο φλιντζάνι σας θα βρεθούν κόκκοι που έχουν αποχωριστεί από το φρούτο με τις μεθόδους wet, dry και honey και συνεπώς θα απολαύσετε τα αρώματα και τις γεύσεις αμφότερων!

Έτσι το λουλουδάτο και η φρεσκάδα της πρώτης, ο όγκος και οι γήινες-οινώδεις νότες της δεύτερης και η γλύκα της τρίτης θα σας κρατήσουν με την μύτη και τα χείλη κολλημένα στο φλιντζάνι για ώρα. Φυσικά –όπως εύστοχα υποδηλώνει και η ονομασία του blend- το στοιχείο που κυριαρχεί είναι το γλυκόπιοτο, με τον σοκολατένιο και μαρμελαδένιο χαρακτήρα να κυριαρχεί συνεπικουρούμενος από αρκετά πλούσιο σώμα και μέτρια οξύτητα.

Τα παραπάνω εξηγούν γιατί ο Sweet Jar θα εντυπωσιάσει τον απλό φίλο του καφέ που εδώ θα βρει όλες τις εντάσεις, το βάθος και την γευστική διάρκεια που προσφέρουν οι Specialty Coffees χωρίς τις τρομακτικές οξύτητες που είναι δυσνόητες στους περισσότερους. Ίσως αυτό το τελευταίο στοιχείο είναι που καθιστά τον Sweet Jar καταλληλότερο για Espresso παρά για Brew ενώ παράλληλα εξηγεί γιατί  δεν θα προκαλέσει τα απόλυτα ρίγη συγκίνησης στους ελάχιστους “βαρεμένους” που έχουν συνηθίσει σε καφέδες με οξύτητες που θυμίζουν Γερμανικό Dry Riesling.

Σε κάθε περίπτωση πάντως ο Sweet Jar είναι ένας εξαιρετικός καφές που θα ενθουσιάσει τους περισσότερους και δεν θα απογοητεύσει  κανέναν, ενώ παράλληλα θα αποτελέσει το απόλυτο εργαλείο μύησης στην υψηλή ποιότητα, διαθέτοντας χαρίσματα που απέχουν έτη φωτός ακόμα και από τα εκλεκτότερα blends των κορυφαίων εμπορικών brands της αγοράς.

Βαθμολογία:  * * * 1/2 

Ο Sweet Jar είναι μια δημιουργία των Samba Coffee Roasters (210 5745786). Ενδ.τιμή 11,60€/250gr


My insularity in the  world of single estate coffees and micro lots has prevented me from filling my grinder with any coffee blend (let alone a good one!) for years. Of course Sweet Jar is far from being a commercial blend, as it comes from a specific producer of El Salvador’s Ilamatepec region. So it is a single origin, single farm offering, created from high quality Yellow and Red Bourbon beans that Emilio Lopez Diaz’s “Cuatro M” farm passionately cultivates in its 3 estates.

But the special characteristic that makes this volcanic coffee unique is that it contains beans that have been processed with both the 3 methods of separation from the pulp. Thus, Sweet Jar will bring you the distinctive aroma and taste of each one of the wet, dry and honey method in a single cup!

The first impairs flower aromas and freshness, the second body and vinous character and the third sweetness, the final result forcing you to stick your nose and lips to the cup.  Of course –as the name implies- the dominated impression is that of sweetness and this aspect is highlighted by chocolate and jammy nuances, medium full body and low acidity.

All these are contributed in a profile that will impress the unpretentious coffee lovers, introducing them the high intensity, depth of flavor and long aftertaste of a Specialty Coffee without the excessive acidity that frustrates  most of them. This last characteristic makes it more suitable for Espresso than Brew, while at the same time explains why Sweet Jar doesn’t cause a touch of motion to the minority of coffee aficionados that adore the Riesling-like sourness.

In any case Sweet Jar is a wonderful coffee that managing to offer great satisfaction to the vast majority of drinkers without disappointing not even one. Moreover it will be the perfect initiation tool to ultra high quality, by offering virtues unknown even to the best selections of commercial coffee brands.

Score: * * * 1/2

Sweet jar  is a  Samba Coffee Roasters (210 5745786) creation. Est. Price 11,60€/250gr.

 

Santorini: Season off, pleasure on!

L1010503

For English text stroll down…

Μπορεί η εποχή που επισκέφθηκα την Σαντορίνη να μην ήταν η πλέον κατάλληλη ωστόσο προσέφερε μια λιγότερο κοσμοπολίτικη πλευρά του φημισμένου νησιού, μια  “γυμνή” εικόνα του μοναδικού terroir της αλλά και μια εξαιρετική ευκαιρία να δοκιμάσω αξιομνημόνευτα κρασιά.

Μάλιστα αυτή η δοκιμή ήταν διπλά ενδιαφέρουσα αφού τα 3 οινοποιεία που επισκεφθήκαμε –στα πλαίσια του ταξιδιού του Soren Polonius και της οινοχοϊκής ομάδας της Σουηδίας με την Genius in Gastronomy- εξέφραζαν διαφορετικές προσεγγίσεις και είχαν διαφορετικά μεγέθη.

Με το καινούργιο εντυπωσιακό οινοποιείο μόλις να έχει ολοκληρωθεί και τη δυναμική να έχει ανεβάσει τον όγκο των διαχειριζομένων σταφυλιών σε σχεδόν συγκρίσιμα μεγέθη με αυτά του συνεταιρισμού, το Κτήμα Αργυρού έχει εξελιχθεί σε έναν μεγάλο παραγωγό, στον οποίο όμως χτυπά μια καρδιά μικρού.

Αυτή η τελευταία επιτρέπει στο κτήμα της Έξω Γωνιάς να προσφέρει μια απίστευτα καθαρή αλλά και αυστηρή έκφραση της Σαντορίνης όπως αποδεικνύει  το Ασύρτικο 2016 (* * * ½ ). Ακόμα άχαρο και κλειστό-με τις ορυκτές και καπνιστές νότες ίσα να βγαίνουν από το ποτήρι- το μέσου βάρους αυτό κρασί διαθέτει απίστευτο μάκρος, περίσσιο αυστηρότητα, τανικό τελείωμα και προικιά για 10χρονη παλαίωση.

Το Κτήμα Αργυρού 2015 ( * * * * ½ ) δεν είναι πιο εξωστρεφές παρ’όλη την ωρίμανση μέρους της ποσότητας σε βαρέλι. Ωστόσο η φοβερή χρήση του τελευταίου μαζί με την πικάντικη αρμύρα και τη φοβερή διάρκεια συνθέτουν ένα οινικό ατσάλι που θα αρχίσει να αποκτά πατίνα μετά το 2027!

Η σειρά των Vinsanto προσέφερε προοδευτικότερα πυκνότερες και πιο βελούδινες παραλλαγές του ιδίου θέματος, η παρτιτούρα του οποίου περιλαμβάνει καρύδια, καραμέλες, αποξηραμένα βερίκοκα, γλυκόξινο ξεμυάλισμα και τανικό τελείωμα. Το νεότερο και αρκετά φθηνότερο Vinsanto 4 Years Old ( * * * * ) είναι τόσο καλό που δεν θα τόλμαγα να προτείνω το 12χρονο ή το 20χρονο αδελφάκι του, παρά το μεγαλείο του τελευταίου.

L1010507

Στον αντίποδα της φιλικότητας βρίσκονται τα κρασιά της Santo Wines. Ο συνεταιρισμός-πρότυπο του νησιού προσφέρει εντάσεις και αμεσότητα χωρίς ωστόσο να θυσιάσει την τυπικότητα του σπουδαίου αμπελώνα. Το Organic Assyrtiko 2016 ( * * * ½ ) για παράδειγμα χαρίζει απλόχερα λευκόσαρκα φρούτα, άχυρο και λεμόνι κομφί, ενώ η απαλή του δύναμη με την επίγευση αρμπαρόριζας φέρνει στο νου καλό Soave.

Ακόμα πιο αρωματικό το Gran Reserve 2014 ( * * * ½ ) που ντύνει το έντονο βαρέλι με στρώματα τσαγιού, χαμομηλιού και ζαχαρωμένου λεμονιού. Παρόλη τη στρογγυλάδα και το βάρος του καταφέρνει να διατηρεί την καλή του διάρκεια αλλά και την βανιλάτη αυτοκυριαρχία.

Εμφανώς πιο κλειστό είναι το Νυχτέρι 2016 ( * * * ½ ), όμως παρόλη την απουσία βαρελιού βάζει μέλι, ώριμα κίτρινα φρούτα και γιασεμί στο ποτήρι. Το σώμα είναι ιδιαίτερα πλούσιο ενώ η υποστηριζόμενη από νόστιμη οξύτητα στρογγυλάδα θέτει τα θεμέλια για εξαιρετικές επιδόσεις στα ταιριάσματα.

Δίπλα στα μεγαθήρια του νησιού το οινοποιείο Vassaltis φαντάζει σαν ναρκαλιευτικό δίπλα σε αεροπλανοφόρα! Πάντως στο θέμα της αισθητικής, το δημιούργημα του Γιάννη Βαλαμπούς στον Βούρβουλο κλέβει τις εντυπώσεις με την minimal γοητεία του. Παρόλο το εμβρυακό της προσπάθειας το Vassaltis δείχνει να βρίσκει ήδη τον οινικό βηματισμό του, γεγονός το οποίο αποδεικνύουν τα προσφάτως εμφιαλωμένα 16αρια του.

Ο Nassitis 2016 ( * * * ) κάμπτει το φόβο του απλού οινόφιλου για την Σαντορινιά αγριάδα με λουλούδια, λουίζα και κίτρινα φρούτα στο ποτήρι. Το Αθήρι και το Αϊδάνι κυριαρχούν ποικιλιακά και έτσι το στόμα είναι μαλακό και στρόγγυλο, με μόνο την ατσάλινη οξύτητα στο τελείωμα να προδίδει την καταγωγή του.

Η Σαντορίνη 2016 ( * * * ½ ) βάζει την αυστηρότητα του Αργυρού και το πάχος της Santo μαζί και η μύτη αποκαλύπτει καπνό αρμύρα και λευκόσαρκα φρούτα, με την οξύτητα να “τραβά” το πληθωρικό στόμα, επιτρέποντας στο γλυκό flavor να αφήσει ένα έντονο αποτύπωμα.

Το Santorini Barrel Aged 2015 ( * * * ) φέρνει καπνό δίπλα στην ορυκτή γλύκα, αν και ως πρώτη προσπάθεια που εμπλέκει βαρέλι η αίσθηση του ξύλου είναι αναπόφευκτα έντονη. Πάντως αυτό σίγουρα  θα χωνευτεί σε 2-3 χρόνια…


L1010511

An off season visit to Santorini may not be as magical as a spring or summer one, but it offers more relaxed rhythms , a “naked” view of island’s unique terroir and  an opportunity to taste some memorable wines.

This tasting was very interesting not only because of wines’  quality but also because the 3 wineries that we visited -with Genius in Gastronomy, Soren Polonius and the Sweden’s national sommelier team – have both different sizes and philosophy.

Argyros Estate is now the second biggest producer in Santorini (falls short only of Santo Coop) and has a brand new impressive winery in Ekso Gonia. But despite being a giant –at least by Santorinian standards- its heart beats like that of a small producer.

Argyros wines offers a pure, austere expression of island’s terroir and the most classic example of this is the still closed in its shell Assyrtiko 2016 (* * * ½ ). The mineral and smoky nose is completely muted yet, but the terrific acidity, the long length and  the endless, slightly tannic finish ensure a 10years ageing  potential.

  Estate Argyros Santorini 2015 ( * * * * ½ ) is almost equally restrained despite it has partially  aged in 300lt casks. The use of oak is exemplary and the wine offers piquant saltiness and endless aftertaste resulting in a vinous pure carbon steel that will create its patina after 2027!

The series of Vinsanto are offering gradually more dense and velvet variations of the same theme that involves walnuts, caramel, quinces and dried apricots bouquet, sweet and sour enticement and tannic finish. The youngest and most affordable Vinsanto 4 Years Old ( * * * * ) is too good, so I don’t dare to recommend the 12 and the 20 Years Old versions, despite the sublimity of the latter.

To the other end of friendliness scale one can find the wines of Santo Wines. Santo is the excellent co operative of the island, and its offerings are full of intensity and approachability, without sacrificing the typicity of the great terroir.

Organic Assyrtiko 2016 ( * * * ½ ) is a perfect example of this, offering stone fruit, straw and lemon comfit aromas as well as a pelargonium flavored creamy body that resembles a good Soave.

Even more expressive is Gran Reserve 2014 ( * * * ½ ) with layers of tea, chamomile and candied lemon peel coating the oakness. Although the body is full and the taste mellow, it manages to maintain a very good length and almost perfect doses of vanilla flavor.

On the contrary Nykteri 2016 ( * * * ½ ) is still taut, yet the honey, jasmine and peach character is evident despite the absence of oak. The body is just short of fat, but a pinch of acidity and the suppleness on the palate guarantee terrific food pairing abilities.

One of the newest wineries of Santorini is Vassaltis, a minesweeper among aircraft carriers! Yet the creation of Giannis Valambous at Vourvoulos counterbalances the lack of size with overabundance of minimal aesthetics.  The effort of his talented team may be germinal, but the freshly bottled wines from 2016 vintage are proving that his “baby” has already started to walk!

The majority of inexperienced wine lovers are frightened of Santorini’s austerity, so   Nassitis 2016 ( * * * ) opted for a more user friendly taste. This Athiri and Aidani –dominated blend has a floral and stone fruit nose and a round, creamy palate, its origin betrayed only by the dry, mineral finish.

 Vassaltis Santorini 2016 ( * * * ½ ) merges Argyros steeliness with Santo Wines suppleness in a glass. The nose is multi layered with smoke, iodine and white-fleshed fruits nuances while the fine acidity boosting the sweet flavor.

Last but nοt least Santorini Barrel Aged 2015 ( * * * ) seasons the  mineral sweetness with smoke and new oak. Unavoidably the wood is dominant as this is Vassaltis first oak-aged release, but the wine seems to have the structure to absorb the new barrel in 2-3 years…

 

Κτήμα Αβαντίς Collection Syrah 2015: Ποιο βαρέλι να επιλέξω;

2 (2)

Το Σάββατο 27 Μαΐου και ώρα 12.30 μμ, στα πλαίσια των εκδηλώσεων Ανοιχτές Πόρτες, θα έχω και φέτος την τιμή και την χαρά να επιλέξω τα βαρέλια που θα συμμετέχουν στο τελικό blend του Avantis Collection Syrah 2015, ενός εκ των πλέον σημαντικών  και καταξιωμένων  κρασιών της χώρας αλλά και ενός κορυφαίου δείγματος της σπουδαίας ποικιλίας Syrah.

Είναι η 5η φορά που έχω  συμμετάσχει στην Επιλογή Βαρελιών για το Collection και αυτή θα είναι η 3η που αυτή η δύσκολη και απαιτητική διαδικασία θα λάβει χώρα  παρουσία κοινού. Κάτι, που δεν ξέρω  αν έχει πραγματοποιηθεί ποτέ άλλοτε στον κόσμο, μιας και πολλές τέτοιες δοκιμές  μπορεί να διοργανώνονται σε οινοποιεία, όμως συνήθως έχουν χαρακτήρα εκπαίδευσης ή παιχνιδιού και όχι πραγματικής δημιουργίας ενός κρασιού αυτού του επιπέδου (διαδικασία που συνήθως παραμένει επτασφράγιστο μυστικό το οποίο γνωρίζουν ελάχιστοι άνθρωποι του εκάστοτε οινοποιείου!)

Όμως το Κτήμα Αβαντίς θα «θυσιάσει» ένα μέρος  από την έτσι και αλλιώς ελάχιστη ποσότητα του Collection ώστε ένας περιορισμένος αριθμός οινόφιλων που θα προλάβει να κλείσει θέση να δοκιμάσει και τα 7 βαρέλια ξεχωριστά αλλά και κάποια από τα blends, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του τελικού!

Όσοι είχατε παραβρεθεί στα 2 προηγούμενα blending sessions είμαι σίγουρος ότι απολαύσετε μια πρωτόγνωρη διαδικασία και νιώσατε και εσείς μέρος της δημιουργίας ενός σπουδαίου κρασιού. Ελπίζω ότι και φέτος θα βάλω ένα μικρό λιθαράκι ώστε ο ωριμασμένος για 18 μήνες σε Γαλλικά δρύινα βαρέλια καρπός του χαρισματικού αμπελοτοπιού του Αφρατίου να αναδείξει το δυναμικό ενός πραγματικού Grand Cru και να δικαιώσει τον αγώνα των ανθρώπων που έχουν δουλέψει τόσο σκληρά για αυτό.

Για την συμμετοχή στην μοναδική αυτή γευσιγνωστική δοκιμή απαιτείται κράτηση  στο info@avantiswines.gr ή στο 2221055350. 

 

Chateau de Tracy: Αιώνιο Μέταλλο/ Chateau de Tracy: Eternal Steeliness

 

 

chateau_tracy-sur-loire
Πηγή: http://www.nievre-tourisme.com

For English text stroll down…

Μια παράδοση 6 αιώνων έφερε στο ποτήρι μου η απόφαση της Έρευνας να εισάγει το περίφημο Chateau de Tracy. Αν και είναι περισσότερο γνωστή από την διανομή των κρασιών του αξιόλογου Αλσατικού οίκου Paul Blanck, η Έρευνα διαθέτει και άλλους ενδιαφέροντες άσους στο μανίκι της, όπως τους λίαν ενδιαφέροντες Βουργουνδικούς οίκους Forest, Chateau de Maligny, Trapet και Jacob.

Ευπρόσδεκτη επομένως η προσθήκη ενός παραγωγού που όχι μόνο έχει έτος ίδρυσης το 1396 (!) αλλά ανήκει όλο αυτό το διάστημα στην ίδια οικογένεια! Με βάση το φημισμένο χωριό του Λίγηρα Pouilly, το Chateau de Tracy καλλιεργεί 330 στρέμματα που βρίσκονται τόσο στα γεμάτα με τσακμακόπετρα εδάφη γύρω από το Chateau όσο και σε αυτά με έδαφος Kimmeridgian του γειτονικού Vilmou.

Απόσταγμα της εξαιρετικής δουλειάς αλλά και της εμπειρίας του, είναι μια συλλογή από Sauvignon Blanc που συναρπάζουν, εκφράζοντας παράλληλα το μοναδικό terroir του Pouilly Fume.

Η αρχή πάντως ήταν περισσότερο …Sauvignon μιας και το Mademoiselle de “T” 2015 ( * * * ½ ) ήταν μια μοντέρνα δεσποινίδα που μοσχοβολούσε γκρέιπφρουτ και κίτρο, ενώ η ελαφράδα της τονιζόταν από λεμονάτο, ξηρό τελείωμα. Πάντως θα γίνει κυρία σε 2-3 χρόνια…

Το ομώνυμο Chateau de Tracy 2015 ( * * * * ) είναι το πλέον εμβληματικό κρασί του κτήματος και δείγμα ενός σπουδαίου Pouilly Fume. Αν και πολύ νέο (+ 10 χρόνια) ήδη προσφέρει χωρίς φειδώ αρώματα πεπονιού, gooseberry και ορυκτών. Το στόμα κρύβει πίσω από την ελαφράδα του μια αχαλίνωτη δύναμη και διάρκεια που πατούν πάνω σε οξύτητα –ξυράφι αλλά και σε μια υποψία τανινών στο τελείωμα.

Το Haute Densite 2013 ( * * * * ½ ) προέρχεται από ένα κομμάτι του αμπελώνα που όπως υποδηλώνει το όνομά του είναι ιδιαίτερα πυκνοφυτεμένο, μετρώντας 1700 φυτά ανά στρέμμα! Η μάχη για επιβίωση οδηγεί τις ρίζες βαθειά μέσα στο γεμάτο όστρακα έδαφος κιμωλίας και το αποτέλεσμα είναι μια εκρηκτική “haute densite” μύτη γεμάτη μέλια, μανιτάρια, τροπικά φρούτα και νότες ευγενούς σήψεως. Η γλύκα στη μύτη πλανεύει, όμως το στόμα σε επαναφέρει με μεγαλειώδη τρόπο στην Pouilly Fume πραγματικότητα με εκπληκτική οξύτητα, άφθονο μέταλλο, πικάντικη αλμύρα και διάρκεια που υπόσχεται 20χρονη παλαίωση.

Grande Finale με το σπανιότατο 101 Rang 2013 ( * * * * ½). Μόλις 1500 φιάλες από το παλαιότερο κομμάτι του αμπελώνα προσφέρουν προς το παρόν ντροπαλά τα υπέρπυκνα αρώματα λεμονιού κομφί και τσακμακόπετρας. Το σώμα είναι το πλουσιότερο όλων -βοηθούμενο και από εκπληκτικής χρήσης βαρέλι- ενώ το flavor προσφέρει ισχυρές δόσεις περγαμόντου και κίτρου. Όσοι δεν μπορούν να περιμένουν 20 χρόνια τουλάχιστον ας το μεταγγίσουν για 1 ώρα.

Το Chateau de Tracy εισάγεται από την Έρευνα, 210 7250196. 


L1010526

The decision of Erevna Co. to import the famous Pouilly Fume producer Chateau de Tracy brought a 6 centuries tradition to my glass. Erevna may be mostly known as an importer of the excellent Alsace producer Paul Blanck, yet it has some other notable domains in its portfolio, like Forest, Chateau de Maligny, Trapet and Jacob. So the addition of a top Loire estate –that has been run by the same family since 1396 (!)- is more than welcomed.

Chateau de Tracy cultivates 33ha- that are lying in both flinty and Kimmeridgian soils-with utmost care and passion, offering a fantastic Sauvignon Blanc range that fully expresses the unique terroir of Pouilly Fume.

However the overture of the tasting –the Mademoiselle de “T” 2015 ( * * * ½ )- is the most “Sauvignon” and the least “Pouilly” of all. A beautiful girl that is perfumed with grapefruit and citrus aroma while offering light body, refreshing acidity and bone dry finish. She will become a lady in 2-3 years though…

The homonym wine of Chateau de Tracy is a fantastic sample of a unique terroir. While Chateau de Tracy 2015 ( * * * * ) is  still a baby (+10 years) it generously offers melon, gooseberry and flinty aromas, while its terrific power –based in tremendous acidity and a pinch of tannins- is well hidden behind a light body.

Haut Densite 2013 ( * * * * ½ ) is sourced from a small parcel with very densely planted (17000 /ha!) vines. The battle for survival sends the roots deep in the Kimmeridgian soil, resulting in a “haut density” in the glass! Honey, mushrooms, hint of noble rot and tropical fruits are evident on the nose, yet the palate brings you back to “Pouilly Fume” reality in a glorious way, offering fantastic acidity, tonnes of minerals, piquant saltiness and endless finish that ensure 20 years potencial.

The Grande finale came with the rare 101 Rang 2013 ( * * * * ½ ), a 1500 bottles release from the oldest roots of the vineyard. The super -concentrated lemon comfit and flinty aromas are closed in their shell and the body is the heaviest of all touching the “medium” borderline. The use of oak is exemplary while the flavor is fully packed with bergamot and citrus nuances. If you can’t cellar it for 20 years, at least decant 1 hour prior to serving.

Chateau de Tracy wines are imported by Erevna Co., 210 7250196.

 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑