Αναζήτηση

simosgeorgopoulosblog

Πάθος για το κρασί, τον καφέ, τη γεύση και τα αποστάγματα

Kenya Zahabu: Στα plateau του Mt. Kenya…

L1030264

 ( *  *  *  1/2 )

Αν και δεν νομίζω ότι αυτό έχει συμβεί στην πραγματικότητα,  οι άνθρωποι των Coffee Lab λες και διάβασαν προηγούμενη κριτική μου για τον καφέ τους Alta Mogiana. Μια πρόταση από την Βραζιλία που προερχόταν από πολύ καλή  πρώτη ύλη, όμως υπέφερε (όπως και οι περισσότεροι καφέδες των coffee chains ) από το υπερβολικό καβούρντισμα.

Αυτή τη φορά όμως το Coffee Lab τα κατάφερε πολύ καλύτερα με την νέα πρότασή του από την Kenya. Στηριζόμενο σε αντίστοιχα καλό καφέ δεν αποποιήθηκε της επιτυχημένης εμπορικής συνταγής, κατάφερε όμως να ακροβατήσει στο τεντωμένο σκοινί χωρίς να χάσει την ισορροπία του και να πέσει στη θάλασσα του “καμένου”.

Έτσι πέτυχε να φέρει στο φλιτζάνι την “καφεδίλα” που χαρακτηρίζει τους καφέδες της Κένυα – που στην πλειοψηφία τους προέρχονται από τα υψίπεδα του ομώνυμου όρους- με την συγκεκριμένη πρόταση να προέρχεται από την περιοχή Muranga Kirinyaga που εκτείνεται σε υψόμετρο 1780 -1950 μέτρων.

Ίσως ο όρος “καφεδίλα” να μην ακούγεται ιδιαίτερα κολακευτικός για έναν καλό καφέ, όμως αυτή ακριβώς την χαρακτηριστική βαριά σοκολατένια και ισχυρή γεύση προσφέρουν οι δύο κλασικές ποικιλίες της χώρας, οι SL 28 και 34. Βέβαια πλάι σε αυτά τα χαρακτηριστικά ο Zahabu βάζει ποιοτικές πινελιές κόκκινων φρούτων και σέλινου μαζί με άφθονη οξύτητα που προέρχεται από τα ηφαιστειακά εδάφη αλλά και την υγρή επεξεργασία των καρπών.

Μια μικρή πίκρα κάνει εμφανή την παρουσία του στο τελείωμα –ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την ήδη περίσσεια δύναμη του καφέ- όμως η γευστική εντύπωση είναι ιδιαίτερα επίμονη.

Ανάμεσα στο μεγάλο εύρος των αρωμάτων και γεύσεων που προσφέρουν πλέον οι ποιοτικοί καφέδες από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, οι καφέδες τις Κένυα ξεχωρίζουν με την  εύσωμη “κλασικότητα” τους. Αν αυτή είναι του γούστου σας, τότε ο Kenya Zahabu την προσφέρει απλόχερα σε ένα ωραιότατο φλιτζάνι!

Ο Kenya Zahabu  είναι μια δημιουργία των Coffe Lab. Ενδ. τιμή 38€/ κιλό.

Advertisements

Αίολος 2018: Από Champagne έως Boal!

L1030263

Το φετινό οινικό ταξίδι του Αιόλου προσέφερε και φέτος πολλές συγκινήσεις τόσο από τον Ελληνικό όσο και τον διεθνή αμπελώνα. Με σημαντικές νέες συνεργασίες -όπως το Κτήμα Αργυρού και ο Taylor’s- αλλά και εξαιρετικές “κλασσικές” παρουσίες του καταλόγου του τα κρασιά ήταν πολλά και καλά. Και η επιλογή των παρακάτω δυσκολότερη από ποτέ…

Αφρώδη κρασιά. 

Gosset, Champagne Extra Brut NV: Μπορεί η ετικέτα της Extra Brut διόλου να μην εμπνέει, όμως το περιεχόμενο πείθει πέρα για πέρα. Γιατί συνδυάζει flavor μπαμπά και ξηροκαρπάτο χαρακτήρα με γευστική δύναμη και νεύρο. ( * * * ½ )

Gratien & Meyer, Cuvee Flamme Brut Rose NV: Ανάβει φωτιές η Cuvee Flamme με την παρουσία τσουκνίδας και αποξηραμένων φρούτων στη μύτη. Αλλά και με το αυστηρό ξηρό στόμα που ωστόσο διαθέτει γλυκύτατο flavor. ( * * * )

Λευκά κρασιά.

 Cuilleron, Condrieu Le Petite Cote 2016: Διόλου petite αυτή η πλαγιά, τουλάχιστον ποιοτικά! Γιατί το Viognier αυτό από τον σπουδαίο τόπο είναι μαλακό, πυκνότατο και μελένιο, με το άρωμα το βερίκοκου να καρφώνεται στη μνήμη. ( * * * * )

Vincent, Pouilly Fuisse Marie Antoinete 2016: Μια Βουργουνδία με τα όλα της, που φέρνει στο ποτήρι την παρφουμαρισμένη με ακακία και κίτρινα φρούτα καπνιστή πληθωρικότητα. Η νεότητα πάντως αποζητά 2-3 χρόνια ακόμα στη φιάλη. ( * * * ½ )

Σκούρας, Viognier Eclectique 2017: Όλη η λιπαρότητα, η στρογγυλάδα και ο βερυκοκένιος χαρακτήρας εκφράζονται τυπικότατα σε αυτό το κορυφαίο δείγμα της ποικιλίας. Όμως αυτό γίνεται χωρίς κανένα σκόντο στην φρεσκάδα… ( * * * ½ )

Χατζηδάκη, Αηδάνι 2017: Φόρος τιμής στην αγαπημένη ετικέτα του Χαρίδημου το ΄17. Πυκνό, γεμάτο κίτρινα φρούτα και μέλι φέρνει τανίνες πλάι στην επίμονη στρογγυλάδα και το κρεμώδες αποτύπωμα. +3-5 χρόνια. ( * * * ½ )

Ανατολικός, Fine Assyrtiko 2017: “Άγρια” όχι μόνο η ζύμωση αλλά και η παρουσία αυτού του αφιλτράριστου Ασύρτικου. Η γλύκα του ζαχαρωμένου ανανά ρεφάρεται από περίσσεια οξύτητα και τανίνες απαιτώντας 5 χρόνια στο κελάρι. ( * * * ½ )

Πιερία Ερατεινή, Ευχές Ερατεινές 2017: Η Μαλαγουζιά “τραγουδά” πιο δυνατά από ποτέ σε αυτό το blend από την Κατερίνη. Ως εκ τούτου αναμενόμενη η εκφραστικότητα, το σκέρτσο και το …κρατς μέσα στο στόμα. ( * * * )

Λαλίκος, Joker 2017: Αν και πλέον παράγει εξαιρετικά κατάξηρα κρασιά, ο Κώστας Λαλίκος συνεχίζει να τιμά το στυλ με το οποίο ταυτίστηκε με αυτό το υπέροχο ημίγλυκο Μοσχάτο. Ένα …πιο Gewurztraminer από το Gewurztraminer του! ( * * * )

Ροζέ κρασιά.

 Chene Blue, Le Rose 2017: Ένα υπέροχα αυστηρό blend από το Ροδανό, με ορυκτά, ξινά φρούτα και πετροκέρασο να κυριαρχούν αρωματικά. Το σώμα είναι πλούσιο, όμως η οξύτητα και το στιφούτσικο τελείωμα εκτονώνουν το βάρος. ( * * * ½ )

Σκούρας, Πέπλο 2017: Αγιωργίτικο, Syrah και Μοσχοφίλερο οινοποιημένα με 3 τρόπους μάχονται για την κυριαρχία στο blend. Το τελευταίο τα καταφέρνει καλύτερα, όμως τα άλλα 2 προσδίδουν υπέροχο μάκρος και όγκο. ( * * * ½ )

Λαλίκος, Variete Rose 2017: Συνήθως τα ημίγλυκα ροζέ είναι βαριά αρωματικά και ανισσόροπα γευστικά. Όμως αυτό το δροσερό, γλυκόξινο blend Grenache και Μοσχόμαυρου με τα αρώματα λουκουμιού δεν είναι η περίπτωση! ( * * * )

Ερυθρά κρασιά.

Cuilleron, Cote Rotie Bonnievieres 2016: Πόση συμπυκνωμένη, πικάντικη δύναμη μπορεί να κρύβουν 12,5 βαθμοί; Υπογράφοντας με τομπάκο, μούρα, πιπέρια και τέλειες τανίνες, αυτό το ύψιστο cru απαντάει “άπειρη”! +20 χρόνια ( * * * * ½ )

Castellare di Castellina, Chianti Classico Riserva Il Poggiale 2015: Το εκτενές όνομα δεν αφήνει χώρο για λεπτομερή περιγραφή αυτού του single vineyard Chianti. 3 λέξεις ωστόσο αρκούν: αριστοκρατικό, αυστηρό, ατελείωτο! +20 χρόνια. ( * * * * )

Καρυδάς, Νάουσα 2015: Μια χρονιά ύψιστων επιδόσεων για αυτό το Ξινόμαυρο –πρότυπο που προικίζει τη μύτη με κλάση λουλουδιών και κερασιού. Επιπρόσθετα βάζει στο στόμα κορυφαίες τανίνες και ατελείωτο μάκρος. +10 χρόνια ( * * * * )

Σκούρας, Νεμέα Grand Cuvee 2014: Μια Νεμέα που κάθε χρόνο αποδεικνύεται όλο και πιο φίνα. Ξύσμα μολυβιού, κρέας και πιπέρια τονίζουν τον όξινο, ντελικάτο χαρακτήρα του κρασιού, που απαιτεί μια 10ετία για την απόλυτη αρμονία. ( * * * ½  )

Cuilleron, Cornas Le Village 2015: Πυκνό πλην λίγο εσωστρεφές, αυτό το υπέροχο Cornas βάζει ορυκτά, μαύρο φρούτο και μελάνι πλάι στην πιπεράτη αρμονία και τις νόστιμες τανίνες. Γοητευτικό σήμερα, γεμάτο ευγνωμοσύνη το 2025. ( * * * ½ )

Χατζηδάκης, Μαυροτράγανο 2014: 5τονα βαρέλια φέρνουν …αιθέρα πλάι στο rustic χαρακτήρα αυτού του Μαυροτράγανου. Σύκο, φράουλα και φασκόμηλο στην μύτη, ελαφράδα, έντονο flavor και σοβαρές τανίνες στο στόμα. +5 χρόνια ( * * * ½ )

Ανατολικός, Natural Red 2017: Σύνθεση από Μαυρούδι και Λημνιό που παρέμεινε για 270 μέρες σε αμφορείς. Ντροπαλά αρώματα βιολέτας και φρέσκου βύσσινου αλλά και βασισμένη σε άφθονη οξύτητα αγριάδα στο στόμα. Από το ΄22. ( * * * ½ )

Errazuriz, Aconcagua Alto Carmenere 2015: Και το ΄15 αυτό το ορεινό single vineyard Carmenere προσφέρει αυτό που ξέρει να κάνει  τόσο καλά: να συνδυάζει την ζουμεράδα “τόνων” cassis με δροσιά, ισορροπία και σοβαρότητα. ( * * * ½ )

Alvaro Palacios, Camins de Priorat 2017: Πιο πυκνό και λιγότερο φίνο από το ΄15, το βασισμένο στην Garnacha Camins εντυπωσιάζει με την βαριά, λουλουδάτη μύτη, το γλυκόπιοτο αλλά όχι γλυκερό στόμα και το πλούσιο σώμα του . ( * * * ½  )

Ντούγκος, Ραψάνη 2016: Η Old Vine είναι λίγο καλύτερη, αλλά αυτό το “λίγο” εξηγεί πόσο καλή είναι η απλή Ραψάνη του Ντούγκου! Ακόμα σκληρή και άγρια- με λουλούδια, δαμάσκηνο και σοκολάτα στην στιβαρή δομή του- θα ηρεμήσει το 2024 ( * * * )

Λαλίκος, Μέγα Σύμβολο 2012: Εκφραστική τυπικότητα Cabernet (με χόρτο, κέδρο και κοκκινόμαυρο φρούτο),  γευστική ισορροπία και υπέροχα δουλεμένες τανίνες σε ένα αρμονικό σύνολο, που επιπρόσθετα διαθέτει και απίθανη τιμή. ( * * * )

Αβέρωφ, Rossiu di Munte Βλάχικο 2015: Τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει το ξεμυάλισμα ενός Βλάχικου από καλή χρονιά. Ένας μύλος πιπεριού είναι το ΄15, γεμάτος ελαφράδα και έντονο flavor. Ακόμα κλειστό, θα “ανθίσει” το 2022. ( * * * )

Γλυκά κρασιά.

Fonseca, Guimaraens Vintage Port 2004: Ένα best buy Vintage Port που παράγεται τις χρονιές που το σταφύλι είναι εξαιρετικό μεν, μαλακό δε. Χαρακτηριστική μύτη εστέβας, βελούδινο στόμα και πιπεράτο τελείωμα. +3-5 χρόνια. ( * * * * )

Πιερία Ερατεινή, Ευχές Ερατεινές Γλυκές 2014: Μια γλυκιά Μαλαγουζιά που ξεμυαλίζει με την συμπύκνωση του mi-cuit βερίκοκου και του δυόσμου, την εξαιρετική ισορροπία αλλά και την τέλεια ενσωμάτωση της αλκοόλης. ( * * * * )

Henriques & Henriques, Boal 10 Years Old Madeira: Mε 75gr/lt αζύμωτων σακχάρων αυτή η Madeira έχει γλύκα που θα ικανοποιούσε και μωρό. Όμως δίνει πακέτο  βελούδινη οξείδωση, επίμονο flavor καφέ και μοναδική οξύτητα. ( * * * ½ )

Αργυρός, Vinsanto 2010 4 Years Old: Το πιο προσιτό από τα ελιξήρια του Αργυρού δεν έχει (σχεδόν) τίποτα να ζηλέψει από τα μεγαλύτερα, ακριβοθώρητα αδελφάκια του, αφού η συμπύκνωση και το flavor από γλυκό καρυδάκι είναι εκεί. ( * * * ½ )

Telmo Rodriguez/ Ossian: Esoteric Spain…

L1030246

Η Ισπανία διαθέτει τον μεγαλύτερο αμπελώνα του κόσμου. Δεν είναι όμως μόνο μεγάλη η έκτασή του αλλά και μεγάλα τα μυστικά που κρύβει. Γιατί σε κάθε γωνιά του θα ανακαλύψει κανείς παλιά αμπέλια που πάνε κόντρα στην αγριάδα της φύσης και προσφέρουν σπουδαίους καρπούς από σπουδαία τοπία.

Δύο τέτοιοι “εξερευνητές” εμπλούτισαν πρόσφατα την λίαν αξιόλογη συλλογή της Jeroboam, με τον καθένα τους  να συνεισφέρει με τον δικό του τρόπο στην ανάδειξη των κρυμμένων διαμαντιών  της πιο “εσωτερικής” Ισπανίας.

Η οικογένεια του Telmo Rodriguez μπορεί να διαθέτει το διάσημο οινοποιείο Remelluri στην Rioja, όμως το ανήσυχο πνεύμα του τον οδήγησε στα μέσα του ΄90 να αναζητά παλαιά αμπέλια σε κάθε μήκος και πλάτος της χώρας. Έτσι μαζί με τον Pablo Eguzkiza έχουν σήμερα δημιουργήσει ένα μωσαϊκό 900 στρεμμάτων σε 300 διαφορετικά σημεία, φυτεμένα με 20 γνωστές και άγνωστες  ποικιλίες!

Αντιδιαμετρικά αντίθετο στην φιλοσοφία του  το project Ossian επικεντρώνεται αποκλειστικά στην περιοχή Rueda και την λευκή ποικιλία Verdejo. Και μπορεί να μετράει 10 χρόνια λιγότερα, όμως μοιράζεται και αυτό το πάθος για τα παλαιά αμπέλια αλλά και την ανάδειξη των κρυμμένων δυνατοτήτων του Ισπανικού αμπελώνα.

Πολύ ενδιαφέρουσα ως εκ τούτου η δοκιμή χαρακτηριστικών ετικετών από τις δουλειές τους και πολλές οι άξιες λόγου προτάσεις, με τον Telmo Rodriguez μάλιστα να καταπλήσσει με το προσιτό (10-16€) κομμάτι της γκάμας του.

Rodriguez, Basa 2017: To Basa είναι η εισαγωγική ετικέτα του Telmo από την δραστηριότητα του στην Rueda. Η ποικιλία Verdejo δίνει ένα εύληπτο, ευχάριστο κρασί με έντονη μύτη λευκών άγουρων φρούτων και λουλουδιών καθώς και γλυκόξινη γεύση με ενδιαφέρουσα μπαρουτένια επίγευση. ( * * * )

Ossian, Quintaluna 2016: Τα “5 Φεγγάρια” έχουν σαφείς αναφορές στις βιοδυναμικές απόπειρες του Ossian. Το αποτέλεσμα πάντως “φέγγει” ολόλαμπρα τα πυκνά αρώματα κηρήθρας, μελιού καπνού και ορυκτών, με το ζωντανό στόμα να είναι εξίσου πειστικό. Φοβερό value και ικανό για 5ετή παλαίωση. ( * * * ½  )

Ossian, Verdling Trocken 2015: Η συνεργασία με τον Γερμανό παραγωγό Klaus Keller υπογραμμίζεται από το μακρόστενο μπουκάλι, την λέξη Trocken στην ετικέτα και την κατάληξη …ling! Αυτό το 100% Verdejo από αυτόριζα αμπέλια πάντως διαθέτει άγουρη μύτη Riesling και flavor  Σαμπάνιας. Από το 2025. ( * * * ½ )

Ossian, Ossian 2015: Προφυλλοξηρικά και εδώ τα αμπέλια, Βουργουνδική όμως η προσέγγιση, με 9μηνη ωρίμανση και batonnage σε βαρέλια. Αν και προσωπικά προτιμώ τις 2 προηγούμενες inox εκδοχές, η διαχείριση του ξύλου είναι εξαιρετική, με άγουρες τροπικές και ορυκτές νότες αλλά και flavor πορτοκαλιού. ( * * * ½ )

Rodriguez, Al- Muvedre: Με μόλις 10€ μπορεί κανείς να φέρει στο ποτήρι του ένα χαρακτηριστικότατο Mourvedre -ή Monastrell όπως αποκαλείται στο Alicante. Και να “μελετήσει” το τυπικό βαρύ, ανθώδες άρωμα, την αγριάδα της (διαμορφωμένης σε κύπελλο) ποικιλίας στο στόμα και τις τσιμπημένες τανίνες. ( * * * )

Rodriguez, Gaba do Xil 2015: Από 4 αμπελοτόπια της Valdeorras στα ΒΔ της χώρας προέρχεται μια inox έκφραση της πολύ μοδάτης ποικιλίας Mencia. Τα τυπικά αρώματα του γαρίφαλου και του πιπεριού σπάνε μύτες με την έντασή τους, ενώ τα μεγάλα υψόμετρα εξασφαλίζουν υπέροχη οξύτητα  και όμορφες τανίνες. ( * * * ½ )

Rodriguez, Dehesa Gago 2016: Ένα Tinta de Toro (Tempranillo) από τα ψηλά της ζώνης Toro που εντυπωσιάζει με την ένταση της καρύδας, του ιβίσκου και της φράουλας. Η απουσία βαρελιού τονίζει την οξύτητα ενώ κρατά μαλακές τις τανίνες, με τα παλαιά αμπέλια πάντως να μεριμνούν για καλή διάρκεια. +5 χρόνια ( * * * )

Rodriguez, Lz 2017: Η επιστροφή του Rodriguez στα πάτρια εδάφη, συνοδεύεται από μια σπουδαία αβάρελη Rioja από την Alavesa. Το φρούτο των ποικιλιών της εκφράζεται σε όλο του το μεγαλείο με νότες φύλλων ντομάτας και φράουλας να συμπληρώνονται από τέλεια ισορροπία και μακριά, ζουμερή γεύση. ( * * * ½ )

Rodriguez, Corriente 2016: Βαρέλι αυτή τη φορά για μια ακόμη αξιόλογη Rioja από την Alavesa, που όμως διαθέτει χαμηλότερης έντασης φραουλένια και σοκολατένια αρώματα. Και εδώ η ισορροπία είναι εξαιρετική, ενώ το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τη χρήση του ξύλου και την τιμή των  16€.  +7-10 χρόνια ( * * * 1//2 )

Rodriguez, Lanzaga 2012: Η ναυαρχίδα του ομώνυμου οινοποιείου της Rioja προέρχεται από τα καλύτερα σταφύλια των 35 αμπελοτεμαχίων που καλλιεργούνται βιολογικά. Δαμάσκηνο και σοκολάτα συμπληρώνονται από ζωικές νότες, ενώ το στόμα είναι σχετικά rustic και τανικό. +5-8 χρόνια. ( * * * )

Rodriguez, Μ2 Ribera del Duero 2013: Μια Ribera από παλιούς, ορεινούς αμπελώνες διαμορφωμένους σε κύπελλο. Σοκολάτα, cherry λικέρ και μαρμελάδες συνθέτουν ένα (υπερ;)ώριμο μπουκέτο ενώ το στόμα “βγάζει” λίγο παλαιομοδίτικα την πληθωρικότητά  του με πρωταγωνιστή τις  επιθετικές τανίνες. ( * * * )

Rodriguez, Pegaso Granito 2011: Ο αγώνας για την καταξίωση της ζώνης Sierra de Gredos που βρίσκεται στα κεντροδυτικά ενδυναμώνεται με κρασιά σαν αυτή τη σπουδαία old vine Garnacha. Ναι, το 15% αλκοόλ φαίνεται, όμως το Pegaso διαθέτει αριστουργηματική μαλακότητα, ντελικάτο πλούτο και φοβερό μάκρος. ( * * * * )

Τα κρασιά των Telmo Rodriquez και Ossian εισάγονται από την Jeeroboam, 2109913316

Finca Guayabales: Guatema…gic!

L1030244

Βαθμολογία: ( * * * * ½ )

Για τους παθιασμένους με τους κορυφαίους καφέδες η Γουατεμάλα δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις αφού τα μεγάλα υψόμετρα, το τροπικό κλίμα και τα ηφαιστειογενή εδάφη της συνθέτουν ένα από τα κορυφαία terroir του κόσμου.

Όταν μάλιστα το terroir αυτό μετουσιώνεται σε κόκκους με το πάθος καλλιεργητών όπως ο Pedro Villatoro, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι συναρπαστικό.

Αν και μέρος της πρώτης ύλης των ποικιλιών Bourbon, Caturra και Pache χρησιμοποιείται από τον αδελφό του σαν μέρος blends που έχουν κερδίσει την περιπόθητη διάκριση Cup  of Excellence, o Finca Guayabales προέρχεται αποκλειστικά από την φυτεία του στο Huehuetenango που εκτείνεται σε υψόμετρα 1550-1800 μέτρων.

Ο καφές δηλώνει με το καλημέρα τις σοβαρές του προθέσεις με μια μέτριας έντασης πλην απίστευτα πυκνή, γλυκιά  μύτη, γεμάτη με βαριά αρώματα καστανής ζάχαρης, φουντουκιού, ώριμων κίτρινων φρούτων και κρέμας γάλακτος.

Αυτή η τελευταία κρεμώδης αίσθηση συνεχίζεται και στο στόμα, που γεμίζει από το πλούσιο σώμα και το ώριμο flavor. Αν και θεωρητικά η υγρή μέθοδος που χρησιμοποιείται για την επεξεργασία του τονίζει την οξύτητα, ο Finca Guayabales είναι υπέροχα γλυκόπιοτος από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς ωστόσο αυτό να αποβαίνει σε βάρος της διάρκειας και της ισορροπίας. Αντιθέτως μάλιστα, η επίγευση είναι βελούδινη και ατελείωτη καθιστώντας αυτό το διαμάντι έναν από τους καλύτερους καφέδες της Γουατεμάλας που έχω δοκιμάσει.

Κερασάκι στην τούρτα και η εκπληκτική (σε σχέση με την ποιότητα) τιμή του, τιμή που επιτρέπει σε κάθε φίλο του καφέ να  τον φέρει στο φλιτζάνι του χωρίς να σκεφτεί το πόσο κοστίζει κάθε λάθος στην παρασκευή! Μια υπέροχη πρόταση που θα γοητεύσει τον γνώστη ενώ ταυτόχρονα θα εισαγάγει τον αδαή στον μαγικό κόσμο των σπουδαίων καφέδων.

Ο Finca Guayabales είναι μια δημιουργία της Taf, 210 6218172, ενδ. τιμή: 11,50€/250gr.

Τριφυλία: Wine West…

IMG_8278
Φωτογραφίες: Popi Wallick

Αν και η Τριφυλία διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους αμπελώνες της χώρας, η παρουσία της στην οινική πιάτσα είναι μάλλον …απουσία! Μάλιστα η τελευταία φορά που τα κρασιά της αποτελούσαν αντικείμενο συζήτησης  στον χώρο των οινοφίλων πρέπει να αναζητηθεί στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας, όταν οι οινοποιίες Τσώλη και Δερέσκου αποτελούσαν hot trend!

 Για τον λόγο αυτό, χρειάστηκε η συνδρομή μιας οικογένειας προκειμένου να βρεθούν συγκεντρωμένοι κάποιοι από τους παραγωγούς της περιοχής και να παρουσιάσουν ένα δείγμα των δυνατοτήτων της. Παρόλο που δεν έχουν καμία σχέση με το κρασί –παρά μόνο αγάπη για τον τόπο τους- ο Νίκος και η Τζίμα Ιμιρζιάδη φιλοξένησαν για 2η φορά στον χώρο του πανέμορφου παραδοσιακού νερόμυλού τους στην Κυπαρισσία την έκθεση Οινοποιήματα.

Έτσι μετά από μεμονωμένες (όσο και σπάνιες) επαφές με τα κρασιά του αμπελώνα της δεν έχασα την ευκαιρία να δοκιμάσω μαζί κάποιους από τους πλέον άξιους εκπροσώπους και να ξεχωρίσω τους πλέον ενδιαφέροντες.

Λευκά κρασιά.

Ψαρραίος, Sauvignon Blanc 2017: Μόλις 6-7 στρέμματα δίνουν τον καρπό τους για αυτό το τραγανό, λεμονάτο και γεμάτο μνήμες γκρέιπφρουτ και τριαντάφυλλου κρασί. Σχετικά σύντομο λόγω των νεαρών αμπελιών αλλά με πολλές υποσχέσεις. ( * * * )

Δερέσκος, Chardonnay 2017: Αν και η γκάμα περιλαμβάνει την βαρελάτη εκδοχή Αγριλιά, εγώ προτιμώ την inox. Αιτία η λεμονάτη ζωντάνια, η ορυκτή παρουσία και το νεύρο που απαιτεί 2 χρόνια στη φιάλη. Πάντως ακόμα είναι ντροπαλό… ( * * * )

Patsouros, Ilian 2017: Και εδώ τα νέα αμπέλια δεν επιτρέπουν ατελείωτο γευστικό μάκρος. Όμως αυτό το σπάνιο Grenache Blanc φέρνει ήδη στα ποτήρια το γεμάτο γιασεμί, μπανάνα και  λιπαρή στρογγυλάδα προφίλ της ποικιλίας. ( * * ½ )

Νέστωρ, Avarino 2017: Τρομερή σχέση ποιότητας τιμής  για αυτό το blend Φιλεριού και Ροδίτη που βάζει τριαντάφυλλο, βερίκοκο και κομφί λεμονιού στην μύτη. Όμως ακόμα εντυπωσιακότερο είναι το υπέροχο μάκρος και το νεύρο του. ( * * ½ )

Νέστωρ, Φιλέρι 2017: Αν και χαμηλό σε ένταση –όπως άλλωστε συμβαίνει με όλα τα Φιλέρια- ρεφάρει με το παραπάνω στο στόμα. Και αυτό γιατί συνδυάζει ελαφράδα με εξαιρετική οξύτητα αλλά και αξιόλογο flavor. Σαν Ροδίτης! ( * * ½ )

Costa Navarino, 1827 2017: Από τον αμπελώνα της Κόστα Ναβαρίνο προέρχεται αυτό το blend στο οποίο το Chardonnay κυριαρχεί με το άρωμα του σπαραγγιού και τη στρογγυλάδα του. Όμως ο Ροδίτης το αποτρέπει από το  να γίνει πλαδαρό. ( * * ½ )

IMG_8279.JPG

Ροζέ κρασιά.

Oinotropai, Ροές Merlot 2017: Ένα εκπληκτικό ροζέ που δεν θυμίζει την πρόταση του Κώστα Λαζαρίδη μόνο λόγω της ποικιλιακής του σύνθεσης, αλλά και της αυστηρότητας, της λιπαρότητας και του εντυπωσιακού μάκρους. +2 χρόνια ( * * * ½ )

Νέστωρ, Avarino 2017: Και το ροζέ Avarino προφέρει απίθανο value λόγω της ισορροπίας και της ζωντάνιας του. Κατά τα άλλα αυτό το blend Ροδίτη, Φιλεριού και Grenache Rouge διαθέτει γλυκιά μύτη καραμέλας βουτύρου και πετροκέρασου. ( * * ½ )

IMG_8277

Ερυθρά κρασιά.

Oinotropai, Ροές Tempranillo 2015: Ένα 15βαθμο τέρας από παλιά αμπέλια που σε γρονθοκοπεί από την αρχή μέχρι το τέλος. Αίμα, ιβίσκος, μαύρα φρούτα στη μύτη, αγριάδα βασισμένη σε τόνους οξύτητας και τανινών στο στόμα. +10 χρόνια. ( * * * ½ )

Δερέσκος, Αγριλιά 2015: Μπορντολέζικη σύνθεση με Cabernet Sauvignon 70% και Merlot 30%. Εκφραστική ώριμη μύτη με κέδρο, δέρμα και μαρμελάδες αλλά και πληθωρική, ελάχιστα rustic, τανική γεύση. Από τον ομώνυμο αμπελώνα στα 350μ. ( * * * )

Παναγιωτόπουλος, Cabernet Sauvignon 2010: Οι λάτρεις των ώριμων ερυθρών δεν μπορεί παρά να ευχαριστηθούν τα δέρματα, τις μαρμελάδες και το πούρο που συν θέτουν το μπουκέτο αυτού του κρασιού. Οι τανίνες πάντως θέλουν 2-3 χρόνια κελάρι. ( * * * )

Παναγιωτόπουλος, Cabernet Sauvignon Bio 2010: Αν και συνομήλικο με το μη βιολογικό αδελφάκι του, αυτό το κρασί διαθέτει μεγαλύτερη φρεσκάδα, όντως ακόμα πιο ανέτοιμο και τανικό. Αποζητά επομένως τουλάχιστον μια 5ετία στην κάβα… ( * * * )

Νέστωρ, CS 2016: Η στόφα που αποκτά το Cabernet Sauvignon στο terroir της περιοχής είναι εμφανής ακόμα και σε οικονομικές ετικέτες όπως το CS. Τυπικό flavor πιπεριάς και κέδρου συμπληρώνεται από μέσου βάρους, τανικό στόμα. + 1-2 χρόνια ( * * ½ )

Ζεϊμπέκικο: Τα πρόβατα στο τσακίρ κέφι!

ZEIBEKIKO_Avli_wide

Μια δεκαετία προτού οι περισσότεροι σφετεριστές της ψαγμένης κρεατοφαγίας μάθουν αν το μοσχάρι έχει 2 ή 4 πόδια, οι αδελφοί Τσιλιγκίρη μάθαιναν  στους Έλληνες τις διάφορες κοπές, το dry ageing και τις γαλαζοαίματες ράτσες.

Όμως όπως η τεχνολογία των super car περνά –μετά από χρόνια- στα καθημερινά μας αυτοκίνητα, έτσι και η “επιστήμη” του εκλεκτού κρέατος περνά στον καθημερινό μας γύρο. Και βέβαια κανείς άλλος δεν θα ήταν καταλληλότερος για να μας προσφέρει αυτήν την μοντέρνα εκδοχή του, από τους δημιουργούς του Τηλέμαχου.

Το “Zeibekiko- To Elliniko Souvlaki” εκπληρώνει αυτή τη ανάγκη για  έναν επαναπροσδιορισμό του κλασικού σουβλατζίδικου, όμως αυτό δεν το πράττει βεβηλώνοντας την υπόληψη του. Αντίθετα το καθιστά νοστιμότερο βάζοντας στην θέση κάθε κρέατος ένα γευστικότερο συγγενή του!

Αρκεί κανείς να δοκιμάσει το Angus Greco για να μπει στο νόημα του Zeibekiko και να γευτεί ένα ανείπωτης τρυφεράδας και νοστιμιάς καλαμάκι από Ελληνικό πρόβατο (ή τον εξίσου νόστιμο γύρο από το ίδιο κρέας),  ενώ αντίστοιχο –αν και όχι το ίδιο ηδονιστικό – είναι το ντουέτο  της αρχαίας φυλής  του Μαύρου Χοίρου.

ZEIBEKIKO_kalamakia-meze.jpg

Όμως δίπλα στα κλασικά πιάτα που κανείς μπορεί να απολαύσει τόσο στην κατάφυτη, δροσερή αυλή όσο και στο open σουβλάκι μπαρ, βρίσκονται πανάξιοι συμπαραστάτες όπως το απίθανα αέρινο (ωστόσο ήπιο στο κάψιμο) λαχματζούν ή το αμαρτωλό γεμιστό λουκάνικο με γίδινη μυζήθρα, πιάτο που είναι ικανό να αναβάλει την εξέταση χοληστερίνης για τουλάχιστον ένα εξάμηνο.

Το Zeibekiko πάντως  δεν εξαντλεί την αναζήτησή του στο κρέας αλλά βάζει πινελιές ψαγμένης νοστιμιάς και στα πρώτα. Απόδειξη η Βυζαντινή βοτανοσαλάτα που γεμίζει το στόμα με την δροσιά του ροδιού, των βοτάνων και του άνηθου αλλά και η μελιτζανοσαλάτα με ταχίνι που βάζει στο πιάτο ήπιες τζούρες καπνού.

Δεν μπορώ να πω ότι η μουσική ήταν το φόρτε της υπόθεσης. Προφανώς σε ένα μαγαζί με το όνομα Zeibekiko  δεν περιμένεις να ακούς από τα ηχεία την Συμφωνική του Cincinnati, όμως το πρόγραμμα “βαραίνει” κάποιες φορές πολύ περισσότερο από όσο ένας χώρος εστίασης αντέχει.

Ακόμα όμως και αυτοί που δεν θα έρθουν στο τσακίρ κέφι με  τις ζεϊμπεκιές είναι σίγουρο ότι θα παρασυρθούν  από τα υψηλά γαστρονομικά vibes που εκπέμπουν τα περισσότερα πιάτα αυτού του νέο-σουβλατζίδικου. Και μάλιστα δεν θα διστάσουν καν να λικνιστούν στους ρυθμούς του, αφού το Zeibekiko προσφέρει μια απόλυτα ενοχοποιημένη εκδοχή του ποιοτικού κρέατος στην οποία είναι ευπρόσδεκτοι και όσοι δεν ξέρουν τι είναι το brisket, το tri-tip ή το flank!

Zeibekiko- To Elliniko Souvlaki: Φραγκοπούλου 22 & Μάρκου Μπότσαρη, Κάτω Κηφισιά.

TOMS: Και καφές και νερό!

TOMS store ATHENS

Μπορεί όλα να ξεκίνησαν από ένα ζευγάρι εσπαντρίγιες, όμως το όραμα του Blake Mycoskie έχει πλέον μετουσιωθεί σε μια …ΜΚΟ –brand, αφού ένα μεγάλο μέρος των εσόδων της TOMS διατίθεται στην ανακούφιση ανθρώπινων αναγκών ανά τον κόσμο.

Τα 75 εκατομμύρια ζευγάρια παπουτσιών που έχουν μοιραστεί σε πολλές χώρες –25000 εκ των οποίων και στην Ελλάδα μέσω της δράσης “Μαζί για το Παιδί” -καθιστούν το εν λόγω προϊόν ως το πλέον εμβληματικό της TOMS. Όμως η One for One φιλοσοφία όπου με κάθε αγορά βοηθιέται ένα άτομο που έχει ανάγκη, έχει οδηγήσει σε μια συνεχώς διευρυνόμενη γκάμα που περιλαμβάνει από γυαλιά μέχρι κούπες και από τσάντες μέχρι καφέ.

Αυτή ακριβώς η τελευταία δραστηριότητα με έφερε στο TOMS Flagship Store της Πλατείας Μητροπόλεως στο Μοναστηράκι. Εκεί στεγάζεται το TOMS Roasting Co που μετά από την τρομακτική επιτυχία της Θεσσαλονίκης φέρνει και στην Αθήνα την ανταποδοτική προσπάθεια προς τις φτωχές χώρες παραγωγής καφέ.

Ίσως κινδυνέψω να χαρακτηριστώ κυνικός, όμως δεν είμαι φίλος τέτοιου είδους προσεγγίσεων στον κόσμο του καφέ. Φυσικά κάθε βοήθεια προς έναν άνθρωπο που υποφέρει δεν μπορεί παρά να είναι a priori και άξια σεβασμού και άξια αρωγής, όμως πιστεύω ότι τις περισσότερες φορές λειτουργεί απλά ως εργαλείο marketing χαμηλής ποιότητας προϊόντων. Για το λόγο αυτό, αν θελήσω να βοηθήσω έναν συνάνθρωπό μου προτιμώ να πίνω έναν καλό καφέ και να κάνω δωρεά σε κάποιον οργανισμό παρά να πιώ έναν κακό καφέ, μέρος των εσόδων του οποίου θα πάει προς την ίδια κατεύθυνση!

Όμως η TOMS με την ποιότητα των καφέδων της ίσως να με γλυτώσει από το λιντσάρισμα μιας και δεν σου αφήνει περιθώριο για τέτοιες “αντι-ουμανιστικές” σκέψεις. Χρησιμοποιώντας καφέδες που επιλέγει και καβουρντίζει για λογαριασμό της η WiseCup, προσφέρει espresso από την Γουατεμάλα, παρασκευές φίλτρου από την  Κολομβία και decaf από το Μεξικό. Δεν έχω εμπειρία για να κρίνω τον τελευταίο –που πάντως είναι απαλλαγμένος από την καφεΐνη του με φυσικό και όχι χημικό τρόπο- όμως ο πρώτος διαθέτει την εξαιρετική πληθωρική ισορροπία που έχει κάνει την Γουατεμάλα  τόπο λατρείας των coffee aficionado, ενώ ο δεύτερος την ντελικάτη ελαφράδα της Νο 1 χώρας σε παραγωγή specialty coffee στον κόσμο.

TOMS store ATHENS2 (2)

Σε συνεργασία με εξειδικευμένους φορείς, η δράση της TOMS οδηγεί σε κατασκευή υποδομών ύδρευσης, εξασφαλίζοντας με κάθε καφέ που φεύγει από τους μύλους της την ημερήσια ποσότητα νερού για έναν κάτοικο των φτωχών αυτών χωρών, ενώ με κάθε σακουλάκι την εβδομαδιαία.

Συνεπώς, μια επίσκεψη στο πανέμορφο πρώην υφασματάδικο της ιστορικής πλατείας της πόλης θα φέρει εξαιρετικό καφέ στα γαλάζια ποτηράκια σας και πόσιμο νερό στα ποτηράκια κάποιων εκ των 780 εκατομμυρίων ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση σε αυτό. Καλό και …TOMS αληθινό!

TOMS Store Athens, Πλατεία Μητροπόλεως 8, Μοναστηράκι Αθήνα.

Ρόδος, μια Λακάνη νοστιμιάς!

L1020921
Παράγκα: Καράβολοι  με κρεμμυδάκια.

Η πρόσφατη επίσκεψη στην Ρόδο δεν ήταν μόνο αφορμή για την εξερεύνηση του Αθηριού, του Μοσχάτου και των άλλων αξιόλογων ποικιλιών του νησιού αλλά και των καράβολων, της λακάνης και των λοιπών γαστρονομικών καλουδιών του. Όταν μάλιστα στην θέση του Ντέιβιντ Λίβινγκστον έχεις την Ελένη Ψυχούλη ξέρεις ότι αν μη τι άλλο οι ανακαλύψεις σου δεν θα είναι αυτές του μέσου τουρίστα.

Το γαστρονομικό ταξίδι βέβαια ξεκίνησε πιο κοσμοπολίτικα από το γαστρονομικό εστιατόριο του Rodos Palace, με το ξενοδοχείο πάντως να μας κερδίζει κατ’ αρχήν με την απόλυτη θέα, το ντους –εμπειρία και το εντυπωσιακό πρωινό! Αν όμως η απερίγραπτη ποικιλία του τελευταίου  αφήσει χώρο στο στομάχι, τα 12 Νησιά κάτω από την μπαγκέτα του σεφ Νίκου Ζερβού είναι εξίσου απολαυστικά.

Βέβαια όταν στο μενού συνυπάρχουν “πικάντικος τόνος ceviche με μακαντέμια και γαλάκτωμα από passion fruit”, “σεφταλιές κοτόπουλου με ριγανάτες πατάτες” και  “σαλάτα σπανακόπιτα με μέλι, σουσάμι και σταγόνες από σιρόπι άνηθου” καταλαβαίνει κανείς ότι αυτό δεν διεκδικεί δάφνες ισχυρής γαστρονομικής  ταυτότητας. Όμως η νοστιμιά των πιάτων ήταν απόλυτα ικανοποιητική ενώ ο μόλις καταρτισθείς κατάλογος είμαι σίγουρος ότι θα έχει ήδη ενηλικιωθεί την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κερδίζοντας πόντους σε όλα τα επίπεδα.

Η Παράγκα αυτοπροσδιορίζεται ως ελληνικό μαγειροτεχνείο. Σίγουρα το δεύτερο συνθετικό της τελευταίας λέξης έχει την τιμητική του, μιας και ο Γιάννης Ευθυμίου προσφέρει έργα τέχνης βγαλμένα από τους εντυπωσιακούς ξυλόφουρνούς του. Το ορεινό location στα Απόλλωνα εξασφαλίζει ότι η Παράγκα δεν είναι εγκλωβισμένη στο ανταγωνιστικό, τουριστικό μοτίβο της παραλίας  και έτσι μπορεί να χαρίσει εκρήξεις γεύσης και αυθεντικότητας με πιάτα όπως οι “καράβολοι (μικρά σαλιγκάρια) με κρεμμυδάκια”, η “τραχανόσουπα με ζωμό κρέατος”,το “λαθούρι με καπνιστή ρέγκα και πίκλες”, η “κατσίκα στιφάδο” και το “αντικριστό αρνί” από την περιοχή.

L1020920
Παράγκα: Λαθούρι με καπνιστή ρέγκα και πίκλες.

Το Angela’s Castle δεν θα μπορούσε να λάβει υψηλότερη βαθμολογία για την  μοναδική αίσθηση του παλιού αρχοντικού που σου μεταφέρει. Και ένα τέτοιο ακριβώς είναι το υπέροχο κτίσμα μέσα στην παλαιά πόλη της Ρόδου, που στεγάζει την προσπάθεια του Γιάννη και της Άννας Κατσιμπράκη μετά την αποχώρησή τους από την οικογενειακή, διάσημη ψαροταβέρνα Αλέξης. Δυστυχώς το φαγητό δεν στάθηκε στο ύψος της ατμοσφαιρικότητας, αφού ο πολυδιαφημισμένος “τόνος με εποχιακά λαχανικά” ήταν τελείως στεγνός, το “γεμιστό καλαμάρι με μαύρες φαρφάλες” ήταν βαρύ και άνοστο με τα ζυμαρικά παραβρασμένα, τα “χτένια με κρέμα” ήταν …κρέμα με χτένια, ενώ και οι εμπνεύσεις της συνύπαρξης λακέρδας και μαριναρισμένου τόνου με γλυκές σάλτσες μάλλον ανεπιτυχείς.

L1020942
Angela’s Castle: Γεμιστό καλαμάρι με μαύρες φαρφάλες.

Οι φίλοι της υψηλής κουζίνας σίγουρα γνωρίζουν το πολυβραβευμένο εστιατόριο Μαυρίκος, που αν και βρίσκεται στην πολύβουη και άκρως τουριστική Λίνδο έχει κάνει το νησί γαστρονομικά γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο. Και μπορεί να μην είχαμε την τύχη να το απολαύσουμε,  όμως βιώσαμε μια πολύ πιο ιδιαίτερη εμπειρία αφού ο Δημήτρης και ο Μιχάλης Μαυρίκος μας άνοιξαν το σπίτι τους. Και μας  προσέφεραν εκτός από έναν …μεζέ της ευγένειάς και της καλοσύνης τους και πολλούς μεζέδες που έκοβαν την ανάσα, όπως το σοφά ζεματισμένο μικροσκοπικό “Λινδιακό γαριδάκι”, το “πατέ” από το ίδιο  και μια γιαμ –γιαμ εκδοχή του “ιμάμ”. Όμως τα μαχαιροπήρουνα πήραν φωτιά την ώρα που έφτασε η ηδονιστική “Λακάνη”- η παραδοσιακή συνταγή  με κρέας (αρνί την περίπτωση μας), σπασμένο σιτάρι, ρεβίθια  και ντομάτα- σιγοψημένη στον ξυλόφουρνο σε ανοιχτή γάστρα με σχήμα λεκάνης.

L1020945
Δημήτρης Μαυρίκος: Ένας απλό αλλά ουσιαστικό «ορεκτικό» πριν από την Λακάνη.

Και αν η εξέταση χοληστερίνης είχε μετά από αυτήν κάποιες ελπίδες αίσιας έκβασης, τα πανφρεσκα ωμά θαλασσινά του εστιατορίου Αβαντίς φρόντισαν να τις εξανεμίσουν! Φούσκες κυδώνια, νυχάκια, πορφύρες και φυσικά υπέροχα στρείδια δημιουργούσαν πάρτι ιωδιούχων πυροτεχνημάτων στο στόμα, αναγκάζοντάς σε να ψάχνεις απελπισμένα για ένα  παγωμένο αφρώδες του νησιού.

Θα μπορούσε κανείς να πει και άλλα για αυτή την περιήγηση που εντάσσεται στο (εκπονημένο από την Ελένη Ψυχούλη και η Μαίρη Καμπουράκη ) πρόγραμμα abav2 και στοχεύει στην γνωριμία με μια “άλλη” Ρόδο. Θεωρώ όμως σημαντικότερο να χρησιμοποιήσω αυτήν την παράγραφο προκειμένου να αναφέρω ότι η δεύτερη κυρία είναι η ιδιοκτήτρια του Rodos Palace, ενός ξενοδοχείου που αν κινούταν με την κλασσική λογική θα έπρεπε να ανεμίζει το λάβαρο του all inclusive! Αντ΄ αυτού, προτρέπει τους επισκέπτες να γυρίσουν, να “μυρίσουν”, να δοκιμάσουν και εν τέλει να αποκομίσουν μια συνολική εμπειρία του κοσμοπολίτικου νησιού, πολύ πιο δυνατή από αυτήν που θα αποκόμιζαν  αν περιορίζονταν στα στενά όρια του (υποδειγματικού) ξενοδοχείου της και συνεπώς πολύ πιο ισχυρή ως επικοινωνία και ως ανάμνηση. Μια αντίληψη που δεν κοιτάει μόνο το σήμερα αλλά και το αύριο, όντας πρότυπο για την Ρόδο αλλά και για όλη την τουριστική Ελλάδα.

Η Ρόδος των σταφυλιών.

005
πηγή: simadiatouaigaiou.wordpress.com

Η Ρόδος είναι ένα περίεργο νησί. Διότι εκεί -σε κάθε μέτρο- εναλλάσσονται η κακόγουστη τουριστική ανάπτυξη και η ανείπωτη φυσική ομορφιά. Είναι όμως και οινικά περίεργη, μιας και ενώ από την μία πλευρά είναι απούσα (εξαιρουμένης της Cair) από το οινικό γίγνεσθαι του κρασιού, από την άλλη διαθέτει 2 ΠΟΠ –που μάλιστα καλύπτουν όλα τα στυλ κρασιών- ενώ παράλληλα είναι και ο μοναδικός τόπος που η ποικιλία Μαλαγουζιά συμμετέχει σε ονομασία προέλευσης!

Για να ανακαλύψει βέβαια κανείς την οινική Ρόδο έπρεπε να ξεκουνήσει από τα εκπληκτικής θέας και αισθητικής δωμάτια του Ρόδος Palace, κάτι που δεν είναι και τόσο εύκολο. Τουλάχιστον όμως φεύγει γεμάτος ενέργεια μιας και το ξενοδοχείο προσφέρει ένα από τα πλέον πλούσια πρωινά που κανείς μπορεί να απολαύσει.

Την ενέργεια πάντως θα την χρειαστεί για να σκαρφαλώσει μέσα από μια πανέμορφη διαδρομή στο όρος Ατάβυρος, με μεγάλο μέρος του αμπελώνα να βρίσκεται στις πλαγιές του και σε υψόμετρα που φθάνουν τα 600 μέτρα. Δυστυχώς η Cair ακολουθεί πιο δημοσιοϋπαλληλικά ωράρια και έτσι δεν είναι ανοιχτή τα Σαββατοκύριακα, όμως η δυτική πλευρά φιλοξενεί άλλα, νεότερα οινοποιεία.

Προφανώς η ιδρυθείσα το 1924 Emery δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία όντας μιας από τις παλαιότερες οινοποιίες της χώρας, όμως η εσωστρέφεια της τελευταίας 10ετίας ίσως να μην την καθιστά γνωστή στους νεότερους οινόφιλος. Αν και συνεχίζω να προτιμώ το θεωρητικά απλούστερο Villare της, το Αθήρι Βουνοπλαγιάς 2017 ( * ½ ) εισαγάγει στην τυπικότητα της ποικιλίας, με γιασεμί και αχλάδι στην μύτη και ιδιαίτερη μαλακότητα στο στόμα. Το Δεξαμενή Νο 4 2017 ( * * ) βάζει δίπλα στο σημαντικότερο σταφύλι της Ρόδου το κοσμοπολίτικο Sauvignon Blanc και ως εκ τούτου πινελιές οξύτητας και δροσιάς. Από την άλλη το Zacosta 2015 ( * * ½ ) κινείται στα …κόκκινα προσφέροντας  την κορυφαία έκδοσή του Αμοργιανού, της γνωστής δηλαδή Μανδηλαριάς. Ισορροπημένο –αν κανείς εξαιρέσει την κλασσική σκληράδα της ποικιλίας- αλλά και ενδιαφέρον στα αρώματα της στάχτης και της σταφίδας.

Πολύ νεότερο το οινοποιείο Κουνάκη που καλλιεργεί 40 στρέμματα στην Έμπωνα προσφέροντας μια πιο αυστηρή και άγουρη έκφραση της ποικιλίας με το Αθήρι 2017 ( * * ½ ), με το μεγάλο υψόμετρο πάντως να  φέρνει ελαφράδα στο σώμα αλλά και ανάγκη για περαιτέρω παλαίωση 1-2 ετών. Το ίδιο ισχύει και για το Κυματοθραύστης 2017 ( * * * ), ένα αλμυρούτσικο Blend Ασύρτικου και Μαλαγουζιάς που πλάι στην ορυκτή αυστηρότητα φέρνει μέντες και δυόσμους.

Ανάλογες επιδόσεις έρχονται και με το ερυθρό Oak Blend 2015 ( * * * ), που συνδυάζει την γλύκα του Merlot, τη δομή του Cabernet και το φρούτο του Syrah. Γλυκιά όμως επίγευση δεν αφήνει μόνο η δουλειά του Γιάννη Κουνάκη αλλά και το λιαστό Μοσχάτο Ρόδου NV ( * * ½ ). Αν και το λιάσιμο δεν “ακούγεται” όσο κανείς θα προσδοκούσε, αυτή η cuvee των 4000 φιαλών είναι γενναιόδωρη σε πάχος, στρογγυλάδα και αρώματα λουίζας και δυόσμου.

Το λιλιπούτειο οινοποιείο του Παναγιώτη Πιπέρη στην Απόλλωνα είναι ακόμα νεώτερο, εν τούτοις δεν εκτίθεται με το Κορυφή 2017 ( * ½ ) που μπορεί να παρουσιάζεται ελάχιστα πλαδαρό, όμως ταυτόχρονα είναι καθαρότατο και ανθώδες. Ο παραγωγός πάντως δείχνει να προτιμά τα αζύμωτα σάκχαρα και ενίοτε τα καταφέρνει ικανοποιητικά. Το Aenigma 2016 ( * * * ) είναι μια τέτοια περίπτωση αφού ισορροπεί παρά την τονισμένη αλκοόλη, βάζοντας λάιμ και δυόσμο σε πρώτο αρωματικό πλάνο και μαλακότητα σε πρώτο γευστικό. Ο τρύγος του 2017 ( * * ) αυτού του Μοσχάτου πάντως διαθέτει ανάλογο προφίλ και flavor, υπολείπεται όμως στο γευστικό μάκρος.

Η Ρόδος σίγουρα είναι ικανή να αφήσει το δικό της οινικό αποτύπωμα –την στιγμή μάλιστα που διαθέτει και πολλούς αυτόριζους αμπελώνες- όμως προς το παρόν είναι δέσμια της “sold out” τουριστικής κατάρας της. Και μπορεί το να ξεπουλάς να ακούγεται (ειδικά αυτούς τους χαλεπούς καιρούς) θεόσταλτο, αν όμως αυτό συμβαίνει μόνο στο πλαίσιο μιας επιτόπου τουριστικής πελατείας στερεί τα οινοποιεία από την επαφή με τον “έξω κόσμο” και την πρόοδο στην οποία εξαναγκάζει η πίεση του ανταγωνισμού.

“Ιδού η Ρόδος, ιδού και το οινικό πήδημα!” επομένως, με το μέλλον να δείχνει αν η οινοποιητική δυναμική της  θα φέρει τα κρασιά της και στα ποτήρια των εκτός νησιού οινόφιλων!

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑