Αναζήτηση

simosgeorgopoulosblog

Πάθος για το κρασί, τον καφέ, τη γεύση και τα αποστάγματα

Μια (ωραία)  βόλτα στον Αττικό αμπελώνα.

1

Η τελευταία από τις εκδηλώσεις ενώσεων οινοπαραγωγών του 2018 ήταν αυτή της ΕΝΟΑΑ. Last but not least, αφού στον αμπελώνα της Αττικής πρωταγωνιστής είναι το Σαββατιανό, μια από τις σπουδαιότερες κατά την γνώμη μου ποικιλίες της χώρας. Ένα σταφύλι που στα χέρια των ικανών παραγωγών της περιοχής μπορεί να μετατραπεί σε ένα κρεμώδες, ισορροπημένο και παντοδύναμο αντικείμενο οινικής απόλαυσης, που κάνει τα περισσότερα κρασιά της χώρας να φαντάζουν κρασάκια.

Ναι, ξέρω ότι η παραπάνω τοποθέτηση θα προκαλέσει την μήνιν πολλών, όμως η αλήθεια είναι ότι αν οι ίδιοι  βάλουν δίπλα -δίπλα ένα καλό Σαββατιανό και ένα κρασί από άλλες  εγχώριες ποικιλίες –του Ασύρτικου και (ίσως)  του Βιδιανού  εξαιρουμένων- θα καταλάβουν το επίμονο flavor και το γευστικό μάκρος της ιστορικής Αττικής ποικιλίας. Εκτός βέβαια αν είναι είτε προκατειλημμένοι είτε αδιάφοροι σε σχέση με τις εν λόγω αρετές…

Η αλήθεια πάντως είναι ότι το Σαββατιανό χρειάζεται μερικά χρόνια για να δείξει το μεγαλείο του, ιδιαίτερα μάλιστα αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του την αρωματική ντροπαλοσύνη του. Ως εκ τούτου τα ώριμα Σαββατιανά δεν αντιμετώπισαν καμία δυσκολία στο να καταλάβουν τις  περισσότερες θέσεις  στην λίστα με τα κρασιά που ξεχώρισα (από την οποία λείπει το οινοποιείο Γκίκα, η δουλειά του οποίου αξιολογήθηκε στα Οινοκεντρικά)  με τα ΄18αρια να είναι ακόμα ιδιαίτερα κλειστά, άχαρα και ασύνδετα.

Λευκά κρασιά.

Μυλωνάς, Naked Truth 2016: H “γυμνή αλήθεια” είναι άγρια, όξινη και στυφή, αφού η γλυκανάλατη φορεσιά της καταστράφηκε κατά την 15μερη παραμονή με τα στέμφυλα! Ένα ηδονιστικό, οινικό μπισκότο βουτύρου!  + 5 χρόνια. ( * * * * )

Εύοινος, Perihelion 2017: Ένα σπουδαίο κρασί στο peak του. Συμπύκνωση ώριμων κίτρινων φρούτων και ρετσινιού στην μύτη, απίθανο σώμα και βουτυράτο τελείωμα στο στόμα. Ίσως το καλύτερο Ελληνικό ‘17αρι για άμεση κατανάλωση! ( * * * * )

Μυλωνάς, Ρετσίνα NV: Τυφλά, δύσκολα θα καταλάβει κανείς  ότι στο ποτήρι του έχει μια Ρετσίνα. Αιτίες το αχαλίνωτο νεύρο, η ορυκτότητα και το flavor των κίτρινων φρούτων που μάλλον  θυμίζουν μια …Χατζηδακική Σαντορίνη! Από το 2023. ( * * * * )

Νικολού, Σαββατιανό Χωρίς Θειώδη 2018: Απίθανος εξωτισμός και όγκος για αυτό το εκρηκτικό, υπερσυμπυκνωμένο Σαββατιανό. Ανανάς, μάνγκο και βανίλια φτιάχνουν μύτη …Chardonnay, ενώ το ίδιο πράττει και η άφθονη λιπαρότητα. ( * * * ½ )

Μάρκου, Κλέφτες 2017: Η κορυφαία ετικέτα του οινοποιείου συνεχώς κερδίζει πόντους δύναμης και πολυπλοκότητας. Εκρήξεις καμφοράς, μαστίχας και δεντρολίβανου στην μύτη, όγκος και στρόγγυλη ισχύς στο στόμα. ( * * * ½ )

Λιέπουρη, Σαββατιανό 2017: Ο rookie της περσινής έκθεσης έχει …ανδρωθεί και έχει γίνει ένα πολύπλοκο κρασί γεμάτο μνήμες από κομφί λεμονιού και ώριμα  φρούτα. Ακόμα άγριο και τανικό, θα ανταμείψει άλλα 2-3 χρόνια υπομονής. ( * * * ½ )

Παπαγιαννάκος, Σαββατιανό 2018: Αν και σχεδόν άοσμη ακόμα, η εμβληματικότερη ετικέτα της ποικιλίας πείθει απόλυτα με τον όγκο, το βασισμένο σε εξαιρετική οξύτητα μάκρος, την πικάντικη αλμύρα της και το δυναμικό 10ετίας! ( * * * ½ )

Γκίνης, Άωτον Σαββατιανό 2017: Πυκνή και έντονη στην μύτη η πρόταση του Γκίνη με τα κίτρινα φρούτα να κυριαρχούν. Η διάρκεια και η ισορροπία είναι και εδώ –όπως σε κάθε εξαιρετικό Σαββατιανό- οι ύψιστες αρετές. Έως το ΄22. ( * * * ½ )

Γκίνης, Άωτον Σαββατιανό 2015: Έκρηξη στο ποτήρι με τα θραύσματα ξηρών καρπών και πετρόλ να κάνουν …ζημιά! Από την άλλη το στόμα είναι νευρικό, όξινο και φοβερά μακρύ, δημιουργώντας ασφάλεια για επιπλέον 5ετή παλαίωση. ( * * * ½ )

Μυλωνάς, Ασύρτικο 2018: Σχεδόν άχαρο αυτό το Ασύρτικο, αφού η αίσθηση των ορυκτών και των φρούτων είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Όμως η παρούσα εσωστρέφεια πατά πάνω σε φοβερή οξύτητα και μάκρος που αφήνουν υποσχέσεις 8ετίας! ( * * * )

Λιέπουρη, Σαββατιανό 2018: Διόλου συμπτωματική η αίσθηση που μου έκανε πέρυσι αυτό το κρασί, αφού και το ΄18 κινήθηκε σε υψηλά επίπεδα. Ντροπαλό στα λευκόσαρκα φρούτα αλλά νευρικό, μακρύ και όξινο. + 4 χρόνια. ( * * * )

Φράγκου, Σαββατιανό 2018: Η φωτιά κατέστρεψε το οινοποιείο της, όχι όμως και το κουράγιο της Αναστασίας Φράγκου. Το αποτέλεσμα είναι ένα κρεμώδες Σαββατιανό με εμφανές το ιδιαίτερο, μοντέρνο άγγιγμα της. ( * * * )

Εύοινος, Perihelion 2018: Αρκετά ώριμη μύτη –αν αναλογιστεί κανείς την νεότητά του- με μπριός και ώριμα κίτρινα φρούτα. Ισορροπημένο και πληθωρικό, θα φτάσει και αυτό, όπως το ΄17, σύντομα στην κορύφωσή του. +2-3 χρόνια ( * * * )

Μάρκου, Σαββατιανό 2013: Πλάι στα ανυπόφορα νεαρά 18αρια, το κρασί  αυτό εξηγεί γιατί τα λευκά –και δη το Σαββατιανό- πρέπει να παλαιώνουν. Ελαφρύ λόγω της κρύας χρονιάς, αλλά λεμονάτο και γεμάτο νότες καπνού και πετρόλ. ( * * * )

Παπαγιάννη, Μαλαγουζιά 2017: Η Μαλαγουζιά της Αττικής δεν με τρελαίνει, όμως αυτή η προσπάθεια υπόσχεται πολλά. Γιατί παρόλη την νεαρότατη ηλικία των αμπελιών είναι δροσερή και διόλου πλαδαρή.  Απολαύστε τη σε λίγους μήνες. ( * * ½ )

Attica_Vineyard1.jpg

Ροζέ Κρασιά.

Παπαγιαννάκος, Granatus 2018: Αυτό το blend  Cabernet Sauvignon/ Αγιωργίτικου εξακολουθεί να είναι από τα καλύτερα ροζέ της χώρας. Με το πρώτο μάλιστα να έχει φθάσει στο 85% παρουσιάζεται άγουρο, αυστηρό  και τανικό. Επομένως, 4 χρόνια κελάρι! ( * * * ½ )

Μυλωνάς, Μαλαγουζιά/ Μανδηλαριά 2018: Πολύ χαμηλές εντάσεις λευκών λουλουδιών και ιδιαίτερα ελαφρύ σώμα για αυτό το μοναδικό (λόγω ποικιλιακής σύνθεσης) ροζέ. Το όξινο νεύρο και το κρεμώδες τελείωμα πάντως δεν λείπουν. ( * * * )

Λιέπουρη, Θορίκιος Πέτρα NV: Ημίγλυκο ροζέ από Σαββατιανό και Μοσχάτο Αμβούργου. Όλα συνηγορούν για μια οινική καταστροφή, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι δροσερά τριανταφυλλένιο και ισορροπημένα γλυκόξινο. Βρε για δες… ( * * * )

Ερυθρά κρασιά.

Παπαχρήστου, Merlot 2004: Πολύ σπάνια ένα Merlot παλαιώνει τόσο όμορφα! Σύκο, χώμα και δέρμα συνθέτουν ένα πολύπλοκο μπουκέτο ενώ το σαρκώδες, γλυκόπιοτο στόμα έρχεται σε απόλυτη αρμονία. Το κορυφαίο ερυθρό της έκθεσης. ( * * * ½ )

Οινότρια Γη, Cabernet/ Αγιωργίτικο 2015: Βαρυφορτωμένη με μελάνι, μαύρες μαρμελάδες και γλυκό ξύλο αυτή η εν Καπανδρίτι προσπάθεια του Κώστα Λαζαρίδη.  Πληθωρική και σαρκώδης, θα φθάσει στο ζενίθ της σε 5-8 χρόνια. ( * * * ½ )

Κτήμα Κοκοτού, Cabernet Sauvignon 2017: Η ωρίμανση της μισής μόνο ποσότητας σε ξύλο προστατεύει το φρούτο (βατόμουρο) και τον χορτώδη χαρακτήρα της ποικιλίας. Λίγο σκληρό,  κορυφώνεται όμως στο τέλος απαιτώντας 2-4 χρόνια “ξάπλας”! ( * * ½ )

Τσουρής, Merlot 2015: Πολύ μεγάλη η πρόοδος του Λευτέρη Τσουρή και τρανή απόδειξη αυτό το Merlot. Λίγο σκληρό και άγαρμπο στο στόμα, με πολύ καλή όμως συμπύκνωση και ικανοποιητικό flavor δαμάσκηνου και σοκολάτας. ( * * ½ )

Advertisements

Cognac Hine, όπως λέμε κρασί…

hine

250 χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Thomas Hine πήρε των ομματιών του και άφησε το Dorset για να βρει την τύχη του στην Γαλλία. Νομίζω ότι και αυτός και εμείς σταθήκαμε τυχεροί, αφού αυτή η επιλογή του ήταν η αφετηρία για την δημιουργία του ομώνυμου οίκου, ενός εκ των πλέον καταξιωμένων στο Cognac.

Αν μάλιστα κανείς πιάσει τον τομέα ‘’pedigree’ o Hine μπορεί να καυχιέται ότι εδώ και μισό αιώνα είναι ο μοναδικός επίσημος προμηθευτής της Βρετανικής βασιλικής οικογένειας.  Όμως και στην συνείδηση των spirit afficionados -οι οποίοι δεν συγκινούνται από τα γαλαζοαίματα γούστα αλλά από την ποιότητα στην φιάλη- το όνομα Hine είναι ταυτισμένο με κάποια από τα σπουδαιότερα αποστάγματα της φημισμένης περιοχής και άρα του κόσμου.

Ο Hine έχει χτίσει την φήμη του γύρω από την σπάνια κατηγορία των χρονολογημένων Cognac που προέρχονται από τις περιοχές Grande και Petite Champagne, τα σπουδαία Grand Cru της ζώνης με τα γεμάτα κιμωλία εδάφη. Έχει όμως αρτύσει αυτήν την φήμη και με την παλαίωση ενός μέρους της παραγωγής στην Αγγλία, που με τις διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες της προσφέρει μια ιδιαίτερη πολυπλοκότητα στα πολύτιμα αποστάγματα.

Η πρόσφατη επαφή μου με τα προϊόντα του οίκου μπορεί να μην περιλάμβανε τα Vintage Cognac του, όμως τα 3 blend του δεν αφήνουν κανένα ασυγκίνητο ούτε με την προσοχή στην λεπτομέρεια αλλά ούτε και με τις διόλου ευκαταφρόνητες τιμές τους.

Το H by Hine Fine Champagne ( * * * ½ ) μπορεί να είναι η βασική ετικέτα της γκάμας ωστόσο και αυτή προέρχεται από τις δύο σπουδαίες υποπεριοχές που προαναφέρθηκαν, γεγονός αξιοθαύμαστο για την κατηγορία. Αυτό το VSOP που παλαιώνει για πάνω από 4 χρόνια σε βαρέλια βάζει πορτοκάλι και καραμέλα στην μύτη, ενώ παράλληλα διαθέτει λίγο επιθετική παρουσία που τονίζεται από τανίνες βαρελιού στο τελείωμα.

Tο Rare Fine Champagne ( * * * * ) μπορεί επίσης να φέρει την διάκριση παλαίωσης VSOP – που θέλει κατ’ ελάχιστον 4 χρόνια παλαίωσης- όμως είναι ένα εντελώς διαφορετικό «ζώο» αφού μαζί με τα  νεαρά αποστάγματα το blend περιέχει και 12χρονα, γεγονός που φέρνει τον μέσο όρο στα 8 χρόνια. Μια ηλικία που είναι πάνω από την ελάχιστη ακόμα και για την  κατηγορία XO και που μπολιάζει το Rare με τον χαρακτήρα της γλυκιάς πορτοκαλόφλουδας και του rancio. Το ξεκίνημα είναι γλυκό, όμως η συνέχεια είναι κατάξηρη, μακρύτατη και υπογραμμισμένη με εκπληκτικές τανίνες.

 Η ικανότητα του Cognac να ταιριάξει με πούρο είναι μοναδική, όμως ο Hine αποφάσισε να δημιουργήσει μια ετικέτα που θα διεύρυνε το εύρος αυτής της μοναδικότητας ακόμα και με τα πιο βαριά και σκουρόχρωμα Maduro’ s. Για το λόγο αυτό κυκλοφόρησε το Cigar Reserve XO, ένα 15χρονο δυναμίτη που περιλαμβάνει και μια μικρή ποσότητα αποσταγμάτων της  Fins Bois, υποπεριοχής που φημίζεται για την γευστική της δύναμη και τον ώριμο χαρακτήρα της. Και αυτά ακριβώς τα στοιχεία χαρακτηρίζουν το Cigar που γεμίζει το ποτήρι με γλυκό καρυδάκι, καφέ και αποξηραμένα φρούτα. Το στόμα είναι ισορροπημένο και επίμονο, χαρακτηριστικό που ενισχύεται από μια τζούρα τανινών.

Οι άνθρωποι του Hine πρεσβεύουν ότι ένα σπουδαίο Cognac είναι πρώτα από όλα ένα σπουδαίο κρασί. Και καταφέρνουν εξαιρετικά να μετουσιώνουν αυτό το πνεύμα σε υπέροχο οινο…πνεύμα, κάνοντας αυτήν τους την πεποίθηση  να μην φαντάζει διόλου φανφάρα!

Ο οίκος Hine εισάγεται από την εταιρεία Οινόκοσμος (210 9212205).

Μέγας Οίνος, Μέγας είσαι κύριε;

l1030324

Τα κελάρια της Κάβας Ανθίδη είναι γεμάτα από απίθανους οινικούς θησαυρούς και ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνονται αρκετές χρονιές του Μέγα Οίνου, ενός εκ των πλέον εμβληματικών ετικετών του Ελληνικού κρασιού.

Δηλώνω ευθύς αμέσως ότι αυτό το blend Αγιωργίτικου και Cabernet Sauvignon από το Μεγαλοβούνι -από το οποίο παίρνει και το όνομά του-ποτέ δεν ήταν του γούστου μου, όμως δεν θα μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να δοκιμάσω 12 χρονιές του, ευκαιρία που προσέφερε η γενναιοδωρία της οικογένειας Ανθίδη. Έστω και αν ήμουνα ο μόνος μέσα στην αίθουσα που δεν συμμεριζόμουν τον ενθουσιασμό και την έκσταση των λοιπών παραβρισκόμενων!

Ίσως κανείς αναρωτηθεί για τους λόγους που το καμάρι του Γιώργου Σκούρα δεν με αγγίζει με τον τρόπο που το πράττουν για παράδειγμα οι Άκρες, το Grande Cuvee και το Σύνορο, αμφότερα κορυφαία κατά την γνώμη μου ερυθρά στην κατηγορία τους. Και αυτοί μπορεί να αναζητηθούν τόσο στην αρωματική συμπύκνωση όσο και την γευστική διάρκεια, αρετές που για μένα βαραίνουν σημαντικά και οι οποίες νοιώθω ότι ο Μέγας Οίνος δεν διαθέτει σε υψηλό βαθμό.

Μάλιστα αυτό είναι περίεργο γιατί τόσο οι στρεμματικές αποδόσεις (30hl/ha) όσο και η μέση ηλικία του αμπελώνα (40 χρόνια) δεν δικαιολογούν κάτι τέτοιο. Αυτή η αδυναμία πάντως με ωθεί στην προτίμηση των ζεστών χρονιών -που βοηθούν στην συμπύκνωση- αλλά και στην πρόταση για κατανάλωση εντός της δεκαετίας, μιας και πιστεύω ότι το κρασί δεν αντέχει σε μεγάλη παλαίωση.

Όμως αυτό δεν θα μειώσει καθόλου την απόλαυση της κατανάλωσης αφού η ευγένεια και η ισορροπία σε συνδυασμό με την ποιότητα των τανινών δημιουργούν συνθήκες που εγγυώνται ευχαρίστηση ακόμα και στη νιότη του. Στα συν των χαρισμάτων του βέβαια, πρέπει να προστεθεί και η συνέπεια του στυλ, ένα χαρακτηριστικό που συχνά παραβλέπεται όμως είναι απαραίτητο προκειμένου να μιλήσει κανείς για  οινική καταξίωση.

Και την τελευταία ο Μέγας Οίνος την διαθέτει όσο λίγα κρασιά στην Ελλάδα, ανεξάρτητα από την προσωπική μου άποψη για αυτόν. Αν λοιπόν θέλετε μια ποιοτική σιγουριά και ισχυρές δόσεις κύρους από ένα κρασί ενώ την ίδια στιγμή η αρμονία είναι σημαντικότερη για σας από το μάκρος η εμβληματική αυτή ετικέτα θα προσφέρει …μέγα συγκίνηση!

2015: Όλες οι παραπάνω αρετές εμφανίζονται πειστικότατα στην πλέον πρόσφατη εσοδεία που μόλις κυκλοφόρησε. Βατόμουρο και garam masala στην μύτη σιγοντάρονται από υποδειγματική ισορροπία και υπέροχες τανίνες. Έως το 2028. ( * * * )

2007: Έντονα αρώματα δαμάσκηνου και μπαχαρικών σε ένα γλυκό σύνολο. Γλυκιά και η αρχική εντύπωση, που ρεφάρεται από όμορφη οξύτητα και καλοδουλεμένες τανίνες. + 2-3 χρόνια. ( * * * ½ )

2006: Ζεστό, πυκνό και εκφραστικό το 06, με την βοτανική διάσταση να συμπληρώνει την σαρκώδη αίσθηση. Έντονο flavor μελανιού. Από τα καλύτερα της ημέρας, ιδανικό για άμεση απόλαυση. ( * * * ½ )

2005: Η χρονιά αυτή τρέλανε τους παρευρισκόμενους, προσωπικά όμως την βρήκα εξελιγμένη με δέρμα και μπαχάρια στην μύτη. Η ισορροπία είναι καλή όμως το τελείωμα είναι στεγνό. Για τώρα. ( * * * )

2004: Εξελιγμένη μύτη με βρεγμένο δάσος και καραμέλα πλάι στα γλυκά μπαχαρικά. Το στόμα διαθέτει μέτριο σώμα, όμως υπολείπεται σε φρούτο και flavor. ( * * ½ )

2003 Magnum:  Υπέροχο μπουκέτο με σανταλόξυλο, ώριμο φρούτο, δέρμα και μπαχαρικά. Αρκετά πυκνό και μακρύ, είναι μπολιασμένο με τανίνες και οξύτητα για 5ετία.  ( * * * ½ )

2002 Double Magnum: Αν και η χρονιά ήταν καταστροφική αυτός ο Μέγας Οίνος ήταν καλύτερος από πολλούς. Εντάξει, ήταν ελαφρύς και σχετικά σύντομος όμως διέθετε ζουμερό βατόμουρο στην μύτη και ευχάριστη στρογγυλάδα στο στόμα. ( * * )

2001: Κλειστό και αυστηρό το 01 παρόλες τις ξεμυαλιστικές νύξεις βερίκοκου. Αιτία η γευστική αγριάδα που δημιουργεί η αφθονία της οξύτητας σε συνδυασμό με το τείχος των τανινών. Από το 2023! ( * * * )

2000 Magnum: Αρκετά γλυκιά ωριμότητα με λικέρ καφέ και καραμέλα βουτύρου να κυριαρχούν στην μύτη. Το στόμα βρίσκεται στο ζενίθ του, όντας μαλακό, τρυφερό και γήινο στην επίγευση. ( * * * )

1999 Double Magnum: Τα αρώματα του μανταρινιού, του αποξηραμένου βατόμουρου και της καραμέλας εμφανίζονται υδαρή, ενώ το ίδιο ισχύει και για το στόμα. Ως εκ τούτου το τελείωμα είναι στυφό και σύντομο. ( * * ½ )

1998 Magnum: Ο χρόνος αποδείχθηκε αδυσώπητος και απογύμνωσε το κρασί από το φρούτο του. Αν και η τυπική ισορροπία του Μέγα Οίνου είναι παρούσα, το στόμα είναι άδειο και η επίγευση σύντομη. ( * * )

1997: Πολλά τα χρόνια και πολύ προχωρημένο το άρωμα μανιταριών και κακάο. Ελαφριά η παρουσία με το φρούτο να έχει αποδημήσει αφήνοντας ένα σύντομο, στεγνό τελείωμα. ( * * )

 

Coffee Lab Cerrados Natural: Βραζιλιάνικη ίντριγκα.

l1030331

Βαθμολογία: *  *  *

Η Βραζιλία μπορεί να είναι η Νο 1 παραγωγός χώρα καφέ στον κόσμο, ωστόσο συνήθως εκεί η ποσότητα δρα σε βάρος της ποιότητας. Βέβαια σε ένα τόσο αχανές κράτος οι εξαιρέσεις είναι πολλές, με αρκετές από αυτές να λαμβάνουν χώρα στην περιοχή Cerrados που θεωρείται από τις ευγενέστερες  για την παραγωγή καλού καφέ.

Από εκεί προέρχεται αυτό το blend  που έχει υποστεί την ξηρή κατεργασία, δηλαδή το  φρούτο έχει στεγνώσει στον ήλιο -a la Vinsanto- πριν από την αφαίρεση των κόκκων. Ακόμα και αν όλα τα παραπάνω δεν έχουν κινήσει ήδη το ενδιαφέρον,  τότε το μάτι σίγουρα θα αγριέψει στην αναγραφή των δύο ποικιλιών που συμμετέχουν σε αυτό το blend. Τα Rubi και Acaia είναι δύο σπάνια δέντρα που προέρχονται από το Mundo Novo και βρίσκουν την καλύτερή τους έκφραση σε υψόμετρα 800-1250 μέτρων.

Ακριβώς από εκεί έρχεται αυτή η πρόταση της Coffee Lab που βάζει αρκετή συμπύκνωση στο φλιτζάνι, με τα αρώματα των ξηρών καρπών και του πιπεριού να πρωταγωνιστούν.

Η natural μέθοδος που προανέφερα συνεισφέρει στο σχετικά πλούσιο σώμα, ενώ η οξύτητα –συνήθως η αχίλλειος πτέρνα των καφέδων της χώρας- είναι τόσο καλή που δεν θα αφήσει περιθώρια για πολλές γκρίνιες ούτε και στους οπαδούς της Κόστα Ρίκα! Η επίγευση είναι απλά ικανοποιητική, ενώ το καβούρντισμα  κινείται ακριβώς πάνω στην συνοριακή γραμμή του overroasting, με τα μικρά λάθος βηματάκια να έχουν σαν αποτέλεσμα οριακές ακροβασίες ανάμεσα στην σοκολατένια μαλακότητα και την πίκρα.

Ο Cerrado μπορεί να μην αποτελεί την επιτομή της πολυπλοκότητας και της ατελείωτης επίγευσης, όμως είναι μια ισορροπημένη, ευχάριστη πρόταση που δεν θα “τρομάξει” τους αρχάριους που βουτούν για πρώτη φορά στα βάθη των  σοβαρών καφέδων ενώ παράλληλα θα ιντριγκάρει με την ποικιλιακή της σύνθεση τους ψαγμένους . Ε, δεν είναι αρκετά όλα αυτά;

Ο Alta Mogiana είναι μια δημιουργία των Coffee Lab. Ενδ. τιμή 37€/ κιλό (7.20€/200gr).

 

 

 

 

 

Οινοκεντρικά 2018: Από το Μούχταρο μέχρι την Κουντούρα.

poster-30x50_enoake_2018-768x1280

Το φορτωμένο πρόγραμμα και οι απανωτές γευσιγνωσίες του τελευταίου μήνα του 2018 άφησαν πίσω πολλές εκκρεμότητες σε θέματα εντυπώσεων. Όμως καμία όχι μόνο δεν πρόκειται να ξεχαστεί αλλά και με δεδομένο ότι τα περισσότερα 18αρια  των εκδηλώσεων ήταν φρεσκοεμφιαλωμένα ίσως αυτή είναι η καλύτερη στιγμή για να παρουσιαστούν μιας και (τουλάχιστον) τα λευκά θα έχουν αρχίσει να ηρεμούν λιγάκι.

Οι εντυπώσεις από την  ετήσια παρουσίαση της ΕΝΟΑΚΕ αποτελούν μέρος των εκκρεμοτήτων  και θα είναι αυτές που θα ξεκινήσουν τα post της νέας χρονιάς, μιας και ο αμπελώνας της κεντρικής Ελλάδας αποτελεί ένα από τους δυναμικότερους της χώρας. Οι  λόγοι είναι γιατί εκεί  δραστηριοποιούνται πολλοί καταξιωμένοι αλλά και ανερχόμενοι παραγωγοί   ενώ παράλληλα  βρίσκουμε σπάνιες, λίαν ενδιαφέρουσες  ποικιλίες όπως την Κουντούρα, το Μούχταρο και την Λημνιώνα.

Πολλά λοιπόν τα αξιόλογα κρασιά  στα Οινοκεντρικά και δύσκολη η απόφαση για το ποια θα περιληφθούν στην λίστα με τα πλέον ενδιαφέροντα.

Λευκά κρασιά.

Βρινιώτη, Assyrtiko 2017 Sur Lie: Από το αμπελοτόπι Αετός –έκτασης μόλις 5 στρεμμάτων προέρχεται αυτό το ντροπαλό στα αρώματα λεμονιού κομφί Ασύρτικο. Όλα τα λεφτά πάντως είναι το στόμα με την εκπληκτική διάρκεια και οξύτητα. Από το ΄23. ( * * * * )

Γκίκας, Pine Forest 2016: Κάθε χρόνο η κορυφαία ρετσίνα ραφινάρεται προσεγγίζοντας επίπεδα παγκόσμιας κλάσης. Το ΄16 διαθέτει απίστευτη οξύτητα και μάκρος που ιδανικά το flavor της ρητίνης και των βοτάνων. Από το 2021 ( * * * * )

Καραδήμος, Alba Vissa 2017: Ένα άγριο, πληθωρικό Ασύρτικο που κάνει πολλές Σαντορίνες να φαντάζουν …αρνάκια. Η οξύτητα “σκάβει”, οι τανίνες θυμίζουν ερυθρό και τα ορυκτά κοντράρουν τα ζαχαρωμένα φρούτα. +10 χρόνια. ( * * * ½ )

Μίγας, Chardonnay 2013 Magnum: Η μεγάλη φιάλη προσθέτει πόντους ποιότητας στο εξαιρετικό, ξηροκαρπάτο Chardonnay. Η 5ετία έχει φέρει λεμόνι κομφί και μάνφκο δίπλα στο ορυκτό ενώ το πληθωρικό στόμα είναι ταυτόχρονα και μακρύ.  ( * * * ½ )

Βρινιώτη, Ίαμα Λευκό 2018: Τέλεια σύμπραξη Μαλαγουζιάς – Ασύρτικου, αφού το πρώτο βάζει το σκέρτσο και το δεύτερο την αυστηρότητα. Και ο Κώστας Βρινιώτης βάζει το λιθαράκι του με σωστή ισορροπία και άψογη οινοποίηση.+3 χρόνια. ( * * * ½ )

Αγάτσα, Ιάνθη 2018: Και φέτος πολύ καλό αλλά και πολύ αυστηρό αυτό το blend Ασύρτικου και Μαλαγουζιάς. Η δεύτερη πάντως δεν φαίνεται ούτε σε μύτη ούτε σε στόμα αφήνοντας το Ασύρτικο να …αλωνίζει! Από το ΄21. Καλό value. ( * * * )

Κτήμα Αβαντίς, Λευκό 2018: Το βασικό λευκό του σπουδαίου οινοποιείου της Εύβοιας μπορεί να έχει αλλάξει σύνθεση (Viogner –Ασύρτικο) όμως το αποτέλεσμα είναι  πιο δροσερό, παιχνιδιάρικο και ισορροπημένο από ποτέ!  ( * * * )

Domaine Monsieur Nicolas, Mois je m’en fous 2018: Ένα κρασί που προκαλεί μέσα και έξω από την φιάλη, παρουσιάζοντάς μας την αυστηρή πλευρά της Μαλαγουζιάς. Λουίζα στην μύτη, με πάχος και νεύρο σε απόλυτη αρμονία. ( * * * )

Αργυρίου, Sauvignon Blanc 2018: Αν και νέα, εκρηκτική στα αρώματα του gooseberry και του καπνού η πρόταση από τον Παρνασσό. Και όλο δροσιά επίσης, με το κρύο κλίμα να έχει διαμορφώσει έναν ελαφρύ και άγριο χαρακτήρα. +2 χρόνια ( * * * )

Ροζέ κρασιά.

Λύκος, Grenache Rouge Rose 2017: To ροζέ αυτό εξακολουθεί και να είναι υπέροχο και να προσφέρει χρωματική και αρωματική συνέπεια. Ελαφρύ, κατάξηρο και χωρίς καθόλου τανίνες, αφήνει την ανάμνηση του ποτ πουρί για ώρα στο μυαλό. ( * * * ½ )

Βρινιώτη, Ίαμα Ροζέ 2017 Magnum: Έντονο στα αρώματα του βατόμουρου αυτή η μοναδική ροζέ οινοποίηση του σπάνιου Βραδιανού, ενώ το στόμα βασίζεται στην φοβερή οξύτητα και σε μια ιδέα τανινών για να φτιάξει συνθήκες δύναμης και μάκρους. ( * * * ½ )

Cellar, Grenache/Syrah 2018: Η συμπάθεια μου στο ροζέ της Cellar συνεχίστηκε και φέτος. Αποξηραμένα φρούτα και καραμέλα βουτύρου υποστηρίζονται από αρκετή οξύτητα και γευστική ισορροπία, και όλα αυτά μόνο με 3,8€!! ( * * ½ )

Ερυθρά κρασιά.

Αβαντίς, Syrah Collection 2014: Έχοντας ένα μικρό μερίδιο στην δημιουργία του ίσως να μην είμαι αντικειμενικός, όμως αυτό το Collection μου φαίνεται απίστευτα μακρύ, ντελικάτο και αέρινο, γεμάτο φρέσκα κόκκινα φρούτα και πιπέρια αλλά και εκπληκτικές τανίνες. Καλύτερα πάντως να κρίνετε μόνοι σας! + 20 χρόνια ( * * * * ½ )

Κτήμα Μουσών, Μούχταρο 2016: Ένα από τα κορυφαία ερυθρά από γηγενείς ποικιλίες, το Μούχταρο κόβει την ανάσα με την εκρηκτική “λευκή” του μύτη, το γευστικό εξωτισμό και τις τέλειες τανίνες. Εκπληκτικό από τώρα. ( * * * * )

Αργυρίου, Μαντείο 2015: Και πάλι αυτό το Cab είναι εξαιρετικό, αφού προσφέρει πυκνή μύτη μαύρων φρούτων και χόρτου καθώς και άγρια, πιπεράτη παρουσία στο στόμα. Κερασάκι στην τούρτα η φοβερή διάρκεια. +10 χρόνια. ( * * * ½ )

Κτήμα Μουσών, Λισγάρι 2014: Το πιο υποτιμημένο ερυθρό της χώρας καρυκεύει με μια εξωτική τζούρα Μούχταρου την αγριάδα του Cabernet Sauvignon και του Merlot, σε ένα επίμονο σύνολο που χρειάζεται 3-5 χρόνια στη φιάλη. ( * * * ½ )

Θηβαϊκή Γη, Στίγματα 2013: Τα καλύτερα Στίγματα ever, με την αέρινη μύτη να βάζει μαζί (ακόμα ντροπαλά) κρέμ καραμελέ και λουλούδια. Ευγενικό και το στόμα, με καλοδουλεμένες τανίνες, πιπεράτο μάκρος και τρυφεράδα. + 5 χρόνια. ( * * * ½ )

Θηβαϊκή Γη, Τρύπιο Λιθάρι 2012: Μια αξιόπιστη και λίαν αγαπημένη ετικέτα με φαρμακευτικές νότες να σιγοντάρουν το κοκκινόμαυρο φρούτο. Υποδειγματική  ισορροπία και άψογες τανίνες σε ένα σύνολο που εκφράζει ιδανικά το “μηδέν άγαν”. +2-3 χρόνια ( * * * )

Σαμαρτζής, Μ Barrique 2015: Merlot και Μούχταρο σε άψογη συνεργασία γεμίζουν το ποτήρι με ντελικάτα περάσματα σοκολάτας και βερίκοκου. Όμως σε αντίθεση με ότι θα περίμενε κανείς κάνουν το ίδιο και με στυφές τανίνες. +3-4 χρόνια. ( * * * )

Domaine Monsieur Nicolas, Μεσενικόλα 2015: Η κορυφαία έκφραση της εκ λίμνης Πλαστήρα ΠΟΠ είναι για μια ακόμα φορά ντελικάτη, ελαφρόπιοτη και λεπτοϋφασμένη στις τανίνες της. Επίσης όμως και πολύ εσωστρεφής αρωματικά… ( * * * )

Αργυρίου, Pinot Noir 2016: Όταν το οινοποιείο του Παρνασσού αποτάσσεται το αφόρητο βαρέλι, τα αποτελέσματα είναι υπέροχα. Το σπαρταριστό και καθόλα τυπικό Pinot είναι μια τέτοια περίπτωση, όμως η σκληράδα του απαιτεί 4 χρόνια στην κάβα. ( * * ½  )

Γκίκας, Βραδιανό/ Merlot 2017: Ωραιότατη νέα ετικέτα, με λουλούδια και χόρτα στην μύτη. Ευγενικό και το στόμα, το οποίο πάντως θέλει λίγο …γυαλόχαρτο για να χαρίσει την στρογγυλάδα που κανείς προσδοκά από ένα τέτοιο blend. ( * * ½ )

Thestia, Merlot/ Cabernet Franc 2010: Σοκολατένιο και μαλακό αυτό το ώριμο a la St. Emilion χαρμάνι. Η μύτη πάντως δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το στόμα αφού είναι πολύ ντροπαλή στα αρώματα του βατόμουρου. Για τώρα. ( * * ½ )

Βρινιώτη, Μεθέα Ερυθρό 2017: Αν και η Μαυροκουντούρα σέρνει το χορό το Μεθέα είναι φρουτώδες, βουτυράτο και μαλακό. Το κεράσι επικρατεί σε μύτη και στόμα ενώ η ελαφράδα επιτρέπει  ψυγείο. Και η τιμή των 6€ κιβώτια! ( * * ½ )

Οι απογοητεύσεις της έκθεσης.

Κτήμα Θεόπετρα: Και φέτος το οινοποιείο των Μετεώρων δεν κατάφερε να πείσει με (σχεδόν) κανένα κρασί του. Αφόρητα τανικά και ξυλώδη ερυθρά, κουρασμένα και πλαδαρά αφρώδη, υπερτιμημένα λευκά και το Bianco Nero να προσπαθεί – απελπιστικά μόνο- να γλυκάνει το χάπι… Δυστυχώς η οικογένεια Τσιλιλή δεν έχει ακόμα καταφέρει να φέρει την αύρα των εξαιρετικών αποσταγμάτων της στην γκάμα των κρασιών της.

Τα λευκά της Thestia: Αν και τα ερυθρά του οινοποιείου της Τριχωνίδας ήταν ικανοποιητικότατα τα λευκά δεν στάθηκαν στο ανάλογο ύψος. Το στυλ του οινοποιείου ρέπει προς το (υπερ) ώριμο και αυτό μπορεί να “δουλεύει” στα πρώτα, όμως τα δεύτερα φαινόντουσαν κουρασμένα και οξειδωμένα εν τη γενέσει τους…

2018: Τα καλύτερα για το τέλος!

IMG_9557
φωτό: Πόπη Wallick

Ηθελημένα άφησα την Exclusive Tasting του Οινόκοσμου για το κλείσιμο του οινικού 2018. Όχι ότι πίστευα ότι κάτι πιο δυνατό θα συνέβαινε μέχρι το τέλος της χρονιάς, απλά ήθελα η τελευταία οινογραφική γεύση της να αναφέρεται σε κάτι τόσο αξέχαστο όσο αυτή η παρουσίαση των 12 σπουδαίων φιαλών που έλαβε χώρα προ 2μήνου, στην διάρκεια της OenocosmosWine Fair2018.

Χωρίς πολλά λόγια συνεπώς στο ψητό, όπως στο ίδιο υποχρέωσε και η Jacquesson Cuvee No 737 Degorgement Tardif NV ( * * * * ½ ) χωρίς μάλιστα να  επιτρέψει ούτε.. ζέσταμα! Αυτή η παρτίδα των μόλις 15000 φιαλών έμεινε 90 μήνες με τις οινολάσπες, διάστημα που πλούμισε την πληθωρική φορεσιά της με λιβάνι, μπισκότο και αποξηραμένα φρούτα. Η πρώτη ζύμωση στο βαρέλι προσέδωσε βαρύ σώμα, που σε συνδυασμό με την φοβερή διάρκεια και το εκρηκτικό flavor έβαλαν φωτιά από την πρώτη κιόλας γουλιά.

Κάθε φορά ο Jacques Carillon με υποχρεώνει σε ένα μεγάλο “chapeau!”, και αυτή τη φορά το έπραξε με τον καρπό των 42χρονων κλιμάτων μισού εκταρίου! Το Puligny Montrachet 1er Cru Les Champs Canet 2015 ( * * * * ½ ) βάζει τόνους ορυκτών, καπνού και ροδάκινου στο ποτήρι και τους φυγοκεντρίζει σε μια επική ξηροκαρπάτη δύνη φοβερής ισορροπίας και διάρκειας, η ορμή της οποίας θα κρατήσει μια 20ετία.

Το Clos Vougeot Grand Cru 2012 ( * * * * ) του Louis Jadot προέρχεται από τα 2,6 ιδιόκτητα εκτάρια αυτού του περιφραγμένου θησαυρού της Cote de Nuits. Αρκετά εκφραστικό στα αρώματα της μέντας και των μπαχαρικών αλλά και στο γήινο flavor απαιτεί μια 20ετία προκειμένου η τανική του αγριάδα να μετατραπεί στο ασύγκριτο Βουργουνδικό βελούδο.

To Volnay 1er Cru Les Chevrets 2016 ( * * * * * ) του ύψιστου Henri Boillot όμως, το διαθέτει ήδη. Όχι, λάθος, είναι καθαρό μετάξι αυτό που ντύνει την πιπεράτη ελαφράδα και την απόλυτη αριστοκρατικότητα αυτού του συγκλονιστικού κρασιού. Προσθέσετε εδώ και αρώματα βιολέτας και φραγκοστάφυλου που τουρμπίζονται από αποδόσεις της τάξης των 20hl/ha(!) και θα καταλάβετε γιατί όλα τα άλλα μεγάλα κρασιά της γευσιγνωσίας φάνταζαν μικρά…

IMG_9558
φωτό: Πόπη Wallick.

Κακό χιούμορ το παραπάνω με μόνο σκοπό να τονίσει την υποκειμενική μου προτίμηση για αυτό το μεγάλο Pinot Noir. Γιατί αμέσως μετά ακολούθησε ένα άλλο πολυαγαπημένο μου, το Fonterutoli Siepi 2015 ( * * * * ½ ). Αν και δεν είμαι καθόλου φίλος των Super Tuscans προτιμώντας ένα κορυφαίο Chianti Classico, η φοβερή οικογένεια Μazzei μπολιάζει αυτό το blend Sangiovese και Merlot με μπαχάρια, βότανα, λουλούδια και τσάι, καθώς και τρομακτικά ισορροπημένη δύναμη για να προσφέρει ηδονιστικά ταξίδια στην 25ετία.

Αντίθετα για μια ακόμα φορά δεν εντυπωσιάστηκα από το Luce –εδώ του 2015- ( * * * ½ ) του Frescobaldi. Παρόλη την φήμη και το σερβίρισμα από magnum φιάλη, δεν κατάφερε να αποφύγει τον υπερώριμο χαρακτήρα, την αλκοολική υπερβολή και τις άγαρμπες (για αυτά τα ύψιστα επίπεδα)  αναλογίες.

Ευτυχώς το πάντα αξιόπιστο Ornellaia 2015 ( * * * * ½ ) μας επανέφερε σε τροχιά μεγάλων κρασιών. Φοβερή συμπύκνωση για αυτό το μπορντολέζικο χαρμάνι από το Bolgheri με υπέρπυκνη παρουσία βοτάνων και δαμάσκηνου. Παρόλη την εξαιρετική ωριμότητα του πάντως δεν φείδεται αγριάδας με άφθονες, σκληρές τανίνες που υποχρεώνουν σε τουλάχιστον 10ετή “κατάκλιση”!

To Chateau Clos Fourtet 2007 ( * * * * ½ ) εξηγεί την αναρρίχηση του πύργου του St Emilion στην ανώτερη ποιοτική κλάση των 1er Grand Cru Classe A. Με το Merlot σχεδόν να μονοπωλεί την σύνθεση του (90%) διαθέτει μια απίθανη ωρίμανση στο σύκο και το δαμάσκηνο που συνθέτουν την μύτη του, αλλά και μια σχεδόν τέλεια ισορροπία. Αν και το υπερώριμο στυλ του δεν είναι της αισθητικής μου, είμαι σίγουρος ότι οι οπαδοί των Parkerόκρασων  θα “φτιαχτούν” δεόντως…

Το Cotie Rotie Ampodium 2014 ( * * * * ½ ) του Rostaing ήρθε να αποδείξει πάντως ότι ένα φίνο Γαλλικό κρασί απλά δεν έχει αντίπαλο! Σχετικά ελαφρύ για Syrah, αυτό το έργο τέχνης με τις απόλυτες τανίνες, την πιπεράτη τσαχπινιά και την αναγνωρίσιμη ιωδιούχα διάσταση του μεγάλου Ροδανού δεν σου αφήνει περιθώρια για κανένα άλλο συναίσθημα πλην της συγκίνησης.

Είτε βρίσκεσαι στην κυρίως αίθουσα και δοκιμάζεις της Barbera του είτε σε αυτό το ιδιαίτερο event και απολαμβάνεις το “απλό” Barolo 2014 ( * * * * ½ ) του, η ουσία είναι μία: o Elio Altare είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς του κόσμου που με τέτοια γεμάτα καπνό, κόκκινα φρούτα και μαρμελάδα φράουλα αριστουργήματα ενισχύει την θέση του Piemonte ως μια από τις σπουδαιότερες οινοπαραγωγές περιοχές της γης.

Ανάλογο κύρος και ατίθασο χαρακτήρα φέρνει στα ποτήρια το Valdicava Brunello di Montalcino 2012 ( * * * * ). Πάντως η ετικέτα του πολυσυζητημένου παραγωγού της ζώνης είναι λίγο παραπάνω ατίθασο από όσο εγώ θα προτιμούσα, αφού το πλούσιο σώμα και οι αμέτρητες τανίνες καρυκεύονται από το ξύλο 100% καινούργιων βαρελιών.

Τα 20 χρονα Tawny είναι η αγαπημένη μου κατηγορία οξειδωμένων Port, αφού είναι λιγότερο αλκοολικά από των 10 και λιγότερο “αποστεωμένα” από των 30. Στην περίπτωση του Niepoort Tawny 20 Years Old ( * * * * ½ ) η ξεμυαλιστική βελούδινη αίσθηση τους σιγοντάρεται τόσο από την πολυπλοκότητα που προσδίδουν τα 60χρονα αμπέλια όσο και από το παραδοσιακό πάτημα με το πόδι. Απόλυτη ηδονή στο ποτήρι, ηδονή που μόνο η ελεγχόμενη οξείδωση μπορεί να προσφέρει…

Ευχές για ένα υγιές και ευτυχισμένο 2019 με την ελπίδα ότι θα φέρει πολλά ανάλογα έργα οινικής τέχνης στα ποτήρια!

Walichu Wachu: Αιθιοπική αίρεση!

L1030327

 

Η Αιθιοπία όχι μόνο παράγει κάποιους από τους κορυφαίους καφέδες του κόσμου αλλά μάλλον είναι μια από τις πιο παραδοσιακές χώρες στις παραγωγή και την καλλιέργεια. Βασισμένη σε ένα πλήθος ιθαγενών ποικιλιών – που σχεδόν πάντα μπλεντάρονται σε ένα heirloom σύνολο- και στην dry μέθοδο επεξεργασίας –κατά την οποία οι καρποί στεγνώνουν στον ήλιο πριν αφαιρεθούν οι κόκκοι- προσφέρει έναν πληθωρικό, ζωικό και απόλυτα αναγνωρίσιμο χαρακτήρα στο φλιτζάνι.

Όμως τα τελευταία χρόνια η έκρηξη του ποιοτικού καφέ την έχει καταστήσει και αυτήν πεδίο πειραματισμών και αναζήτησης, με την αρχή να έχει γίνει με την υιοθέτηση και της υγρής μεθόδου επεξεργασίας αλλά και -για να βάλουμε και άλλο αλάτι στην πληγή- και την αδιανόητη μέχρι πρότινος παραγωγή καφέδων από μια και μόνη ποικιλία!

Ο Walichu Wachu είναι μια τέτοια περίπτωση και μάλιστα άκρως αιρετική, αφού είναι ένας washed καφές από 100% ποικιλία Bourbon! Αν ήμασταν στο μεσαίωνα είναι σίγουρο ότι θα είχε καταλήξει στην πυρά, όμως και σήμερα η Samba Roasters της επιφυλάσσει το ίδιο τέλος στο καβουρντιστήρι της. Όχι όμως για να εξολοθρεύσει ένα όργανο του σατανά αλλά για να αναδείξει τα μοναδικά αρώματα και γεύσεις της ορεινής φυτείας (1900m) που βρίσκεται στην Oromia region!

Εν τούτοις, παρόλα τα παραπάνω …νεωτεριστικά ο Walichu Wachu φέρνει στο ποτήρι τα χαρακτηριστικά για την Αιθιοπία αρώματα του περγαμόντου και του μαύρου τσαγιού και τα βάζει πάνω σε ένα φόντο σοκολάτας γάλακτος.  Μάλιστα αυτό το καταφέρνει με ένα λαμπρότερο, ελαφρύτερο και διόλου ζωικό τρόπο, με την υπέροχη οξύτητα της Αιθιοπίας να προσφέρει ανεμπόδιστα την άφθονη ροπή που οδηγεί σε ένα μακρύ, κρεμώδες τελείωμα.

Επομένως τυπική αλλά και διαφορετική ταυτόχρονα αυτή η ιδιαίτερη πρόταση που σίγουρα θα ιντριγκάρει όσους ψάχνουν το νέο και το φρέσκο στον καφέ αλλά θα κάνει και τους οπαδούς της κλασσικής προσέγγισης περί μοναδικότητας της γεύσης –όπως είμαι του λόγου μου- να μην ψάχνουν στην αυλή τους για τα ξύλα της πυράς.

Πάντως με την αδιαμφισβήτητη ποιότητα του ο Walichu Wachu θα στείλει αιρετικούς και μη στον παράδεισο, και μάλιστα χωρίς αυτοί να χρειαστεί να προσχωρήσουν σε κάποιο κοινόβιο απομονωμένου ράντσου του Τέξας!

Ο Walichu Wachu  είναι μια δημιουργία των Samba Coffee Roasters, 210 5745786. Ενδ.τιμή 11€/ 250gr (44€/kg). 

 

Αφρός & Φυσαλίδες 2018: Οργασμός CO2!

p1b43tfd8d16pd2c7qvt1pkf2ug1_1400x800
Φωτό: FNL Guide.

Ναι, ξέρω ότι πολλές άλλες εκδηλώσεις έχουν προηγηθεί και περιμένουν την σειρά τους για να δημοσιευτούν σε αυτό το blog. Όμως εφ’ ενός ένα καλό κρασί δεν θα σταματήσει να είναι καλό όσο καθυστερημένα και αν αναφερθεί κανείς σε αυτό και εφ’ ετέρου το κλίμα των ημερών είναι εορταστικό. Ως εκ τούτων οι εντυπώσεις για την έκθεση Αφρός και Φυσαλίδες θα πάρουν τη σειρά άλλων, αν και πιστεύω ότι δεν πρέπει να περιμένει κανείς τις ειδικές στιγμές για να ανοίξει ένα καλό αφρώδες.

Και αυτό επειδή τα αφρώδη είναι σπουδαία κρασιά, οι κορυφαίες εκφράσεις των οποίων κάνουν οποιοδήποτε ήσυχο κρασί – όσες χιλιάδες euro και αν κοστίζει –να φαντάζει αδιάφορο, ιδιαίτερα αν η γευστική διάρκεια βρίσκεται στις υψηλές θέσεις των ποιοτικών κριτηρίων αυτού που θα το απολαύσει.

Το τελευταίο αποδείχθηκε περίτρανα στο Champagne Bar, όπου η διοργανώτρια Vinetum σε συνεργασία με το FNL Guide έφεραν αέρα Μεγάλων Κόκκινων, δίνοντας την δυνατότητα δοκιμής με κουπόνια σπουδαίων ετικετών από την Καμπανία που έκοβαν την ανάσα με την συμπύκνωση, την πολυπλοκότητα και την ατελείωτη επίγευση τους. Μια επίδειξη ισχύος ενός terroir  που βρίσκεται σε εντελώς δικό του ποιοτικό γαλαξία σε σχέση με τον παγκόσμιο ανταγωνισμό…

Όμως εκεί δεν ήμουν μόνο για τα σπουδαία αλλά και για τα πιο προσιτά και …ανθρώπινα αφρώδη, τα πλέον αξιόλογα εκ των οποίων –πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη- μπορείτε να δείτε στην συνέχεια.

Αφρώδη Ξηρά.

Furst von Metternich, Riesling Sekt NV: Και πάλι αυτό το Γερμανικό ξηρό αφρώδες ήταν το καλύτερο εκτός Καμπανίας. Τυπικό στα πετρόλ αρώματα και ελαφρύ στο σώμα, χάριζε ένα μακράς διάρκειας γλυκόξινο παιχνίδι. ( * * * ½ )

Veuve du Vernay, Brut Rose NV: Ένα υπέροχο ροζέ σε σχεδόν απίστευτη τιμή, το Veuve du Vernay γεμίζει το ποτήρι με αρώματα φρυγανιάς και αποξηραμένων φρούτων. Εντυπωσιακό πάντως και το αυστηρό στόμα που απαιτεί 1-2 χρόνια στη φιάλη. ( * * * )

Κτήμα Τσέλεπου, Αμαλία Brut NV: Σε αντίθεση με την περυσινή του μετριότητα, το Μοσχοφίλερο αυτό  ήταν το καλύτερο εγχώριο αφρώδες της έκθεσης, χαρίζοντας έναν όμορφο συνδυασμό στρογγυλάδας -νεύρου  και  γευστική διάρκεια. ( * * * )

Cair, Brut NV: Το πλέον παρεξηγημένο αφρώδες της χώρας ήταν και πάλι super, με άνθη εσπεριδοειδών και ζυμάρι να κυριαρχούν στην μύτη και ελαφριά αυστηρότητα να χαρακτηρίζει το στόμα, που όμως γίνεται τροπικό με την ώρα. Έως το 2020. ( * * * )

Mionetto, Prosecco Brut NV: Απόλυτη, ντυμένη στο αχλάδι τυπικότητα για αυτό το αφρώδες από το Veneto. Σε σχέση με τον ανταγωνισμό διαθέτει το πιο πλούσιο σώμα και την δυνατότερη γευστική παρουσία σε ένα γεροδεμένο (για Prosecco) σύνολο. ( * * * )

Ζοίνος, Ζίτσα ΠΟΠ Ημιαφρώδης NV: Κρεμώδης, αρτυσμένη με μοσχοκάρυδο παλέτα που θυμίζει μουσακά. Με “αρπαγμένη” μελιτζάνα μάλιστα, αφού η καπνιστή αίσθηση προσδίδει έξτρα πολυπλοκότητα σε αυτή την στρόγγυλη πρόταση από Ντεμπίνα! ( * * ½ )

Σαμπάνιες.

Jacques Selosse, Initiale Grand Cru NV: Ένα Sauternes με CO2 θυμίζει αυτό το συγκλονιστικό κρασί του Anselme Selosse. Απέραντη αγριάδα κι οξύτητα μπλέκονται με μέλια και βοτρύτη σε μια ζυμωμένη σε βαρέλια αξέχαστη Blanc de Blancs. ( * * * * * )

Perrier Jouet, Belle Epoque Rose 2006: Ροζέ φαντασία, με τα 6 χρόνια παραμονής με τις οινολάσπες να έχουν δημιουργήσει εκρηκτικές συνθήκες αποξηραμένων φρούτων και δέρματος. Το στόμα είναι ένα απόλυτο βελούδο με σοκαριστικό flavor. ( * * * * * )

Guiborat, Grand Cru Vintage 2011: Ένα 100% Chardonnay αριστούργημα από Grand Cru αμπελοτόπια που προέρχεται μόνο από πρόρωγο. Πολύ νέα και άγρια, διαθέτει απίστευτο μάκρος, flavor σπαραγγιού και δυναμικό 20ετίας. ( * * * * ½ )

Agrapart, Terroirs Blanc de Blancs Grand Cru NV: Όλα τα μεγάλα χωριά του Chardonnay συμμετέχουν σε αυτή την άγρια και ντελικάτη extra brut πρόταση και συνεισφέρουν στο μέτριο σώμα και το ατελείωτο flavor λεμονόφλουδας. ( * * * * ½ )

Ulysse Collin, Les Maillons Blanc de Noirs NV: Από 2,5 εκτάρια φυτεμένα με 40χρονα αμπέλια προέρχεται αυτή η άγρια, μακριά ροζέ Σαμπάνια, με την ζύμωση σε βαρέλι να φέρνει αρώματα λιβανιού πλάι σε αυτά των ώριμων φρούτων. ( * * * * ½ )

Laurent Perrier, Grand Siecle NV: Όσοι σνομπάρουν τις αχρονολόγητες Σαμπάνιες μάλλον θα αλλάξουν χρώμα αν δοκιμάσουν αυτό το ποίημα από 100% Grand Cru αμπελώνες. Λεμονάτη αριστοκρατικότητα, γευστική διάρκεια και κλάση στο max! ( * * * * ½ )

Bollinger, Grande Annee Rose 2007: Καταιγίδα αποξηραμένων φρούτων, δέρματος και καφέ θέτουν τους αρωματικούς τόνους και το πληθωρικό αλλά απόλυτα ισορροπημένο στόμα τους γευστικούς, σε αυτή την …ατελείωτη ροζέ απόλαυση ( * * * * ½ )

Deutz, William Deutz Parcelles d’ Ay 2010: Φόρος- τιμής στον ιδρυτή του οίκου από 2 ιδιόκτητα αμπελοτόπια Pinot Noir δίπλα στο “σπίτι” της Deutz. 100% Pinot Noir και φαίνεται, αφού είναι πλούσια, άγρια και τανική. Από το 2035. ( * * * * ½ )

Perrier Jouet, Grand Brut NV: Αν και το Chardonnay “μετράει” μόλις 20% η Grand Brut διαθέτει γλυκά  λεμόνια και μπριός στην μύτη μαζί με αέρινη ευγένεια και δαντελένια μακριά επίγευση λεμονόφλουδας σε ένα σύνολο που θυμίζει Blanc de Blancs. ( * * * * )

Γλυκά και ημίγλυκα Αφρώδη.

Cair, Mos NV: Η Cair εξακολουθεί να ξεμυαλίζει με αυτό το Μοσχάτο ημιαφρώδες. Δυόσμος, μέντα, λουίζα  και βερίκοκο παρελαύνουν σε σειρά, ενώ η ντελικάτη γεύση τουρμπίζεται από απίθανη οξύτητα. Το καλύτερο του είδους! ( * * * )

Χατζηγεωργίου, D’ Ifestia NV: Μεγάλη ένταση για αυτό το Λημνιό γλυκό ημιαφρώδες, που φέρνει στο νου βασιλικό και δυόσμο. Το στόμα είναι ελαφρύ και παιχνιδιάρικο, ενώ η όλη παρουσία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από ένα Moscato d’ Asti. ( * * * )

Cavino, Deus NV: Το κρασί που άνοιξε τον δρόμο για το είδος στην Ελλάδα, εξακολουθεί να εντυπωσιάζει με την σταθερότητά του. Πιο κλειστό από τα άλλα και με πιο cool climate χαρακτήρα, θα πατήσει (και άλλο γκάζι) μετά το 2020. ( * * * )

Castello di Poggione, Moscato d’ Asti 2017: Ένα από τους κορυφαίους εκπρόσωπους της Πιεμοντέζικης ονομασίας προέλευσης στην χώρα μας. Έντονες μνήμες καμφοράς και ναφθαλίνης συνδυάζονται με υπέροχη ελαφριά, γλυκόξινη γεύση. ( * * * )

Κτήμα Θεόπετρα, Bianco Nero NV: Τριαντάφυλλα και λουκούμια ξεπηδούν από το ποτήρι αυτού του ροζέ ημιαφρώδους από Μοσχάτο Τυρνάβου. Το σώμα είναι ελαφρύ και γλυκό, όμως η οξύτητα δεν του επιτρέπει να γίνει πλαδαρό. Όμορφο… ( * * * )

Μεγάλα Κόκκινα, μεγάλη sold out γιορτή.

L1030326

Όταν λες ότι μια εκδήλωση γίνεται θεσμός δεν μπορεί από να έχεις σαν οινικό πρότυπο τα “Μεγάλα Κόκκινα Κρασιά”, με το FNL Guide και τη Vinetum να ρισκάρουν και να δικαιώνονται διοργανώνοντας μια έκθεση όπου ο επισκέπτης πληρώνει για αυτό που δοκιμάζει.

Και επειδή τελικά  μόνο  όταν  πληρώνεις κάτι το εκτιμάς, οι οινόφιλοι έδειξαν την εκτίμησή τους με την αθρόα προσέλευση, την εξάντληση σχεδόν όλων των πανάκριβων κρασιών που ανοίχθηκαν και την ανάγκη συλλογής και …μεταπώλησης των κουπονιών αφού όλα τα εκτυπωμένα εισιτήρια για αυτήν την οινική απόλαυση εξαντλήθηκαν σχετικά νωρίς τουλάχιστον ένα 2ωρο πριν από την λήξη!

Θύμα αυτής της ζήτησης έπεσα και εγώ, αφού η εμμονή μου να δοκιμάσω πολλά  από τα σπουδαία Ελληνικά ερυθρά τρέχουσας κυκλοφορίας με έφερε μπροστά στα τραπέζια των μεγάλων κόκκινων κατόπιν εορτής! Βέβαια δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει κάτι ανάλογο σε εκθέσεις, γεγονός που αποδεικνύει ότι μερικοί άνθρωποι απλά δεν μαθαίνουν ποτέ από τα λάθη τους…

Συνεπώς οι εντυπώσεις μου αφορούν λίγα μόνον από τα σπουδαία κρασιά εισαγωγής και περισσότερα Ελληνικά, αμφότερα εκ των οποίων δεν ήταν δυνατόν να εκτιμηθούν σωστά λόγω των υψηλών θερμοκρασιών που επικράτησαν και φέτος στην αίθουσα της Μεγάλης Βρετανίας, πρόβλημα το οποίο αποτελεί και την μόνη λαβή για γκρίνια σε αυτή την μεγαλοπρεπή κόκκινη γιορτή.

Εντυπώσεις εντός…

Η σχέση μου με το La Tour Melas δεν βελτιώθηκε ούτε και φέτος παρόλο που το 2016        ( * * * ) είναι ίσως η καλύτερη εσοδεία του που έχω δοκιμάσει. Αιτία και πάλι η μέτρια γευστική διάρκεια και το σχετικά αδύναμο flavor, αρετές που βαραίνουν ιδιαίτερα στην  δική μου αξιακή κλίμακα. Από την άλλη  οι Παλιές Ρίζες 2016 ( * * * ½ ) ήταν συγκριτικά πιο πειστικές και πολύπλοκες, χωρίς ωστόσο και αυτές να με βοηθούν να κατανοήσω τον θόρυβο γύρω από τα κρασιά του οινοποιείου της Φθιώτιδος.

Διαφορετικές όψεις της αγριάδας προσέφεραν τα εξαιρετικά Κτήμα Κατσαρού 2012          ( * * * ½ ) και Μαυροτράγανο Σιγάλα 2014 ( * * * ½ ). Αυστηρότητα ντυμένη με μελάνι και γραφίτη για το πρώτο και γλυκόξινη γεύση βασισμένη στο σύκο για το δεύτερο, με τις άγριες τανίνες να αποτελούν κοινό γνώρισμα αμφοτέρων. Με αρκετό flavor αλλά και υπερβολικά “λιαστή” αίσθηση  είναι προικισμένο το Μαυροτράγανο του 2016 ( * * * )  ενώ το 2009 ( * * ½ )  μάλλον πέρασε το peak του όντας στεγνό και ιδιαίτερα ζωικό.

Ο Χρήστος Αϊβαλής εμμένει στις Μπορντολέζικες ποικιλίες και κατά τη γνώμη μου το μόνο που καταφέρνει είναι να καταστρέφει τα σπουδαία Αγιωργίτικά του! Τόσο ο Αρμακάς 2014 ( * * ½ ) όσο και το Deux Dieux 2015 ( * * ½ ) εντυπωσιάζουν με τις πυκνές μύτες τους, όμως είναι σύντομα, αλκοολικά και ανυπόφορα τανικά. Στο αντίποδα, το πιπεράτα ντελικάτο Αίμα της Πέτρας 2016 ( * * * ½ ) και το ισχυρότατο στην πολύπλοκη δομή πολυπλοκότητα  “4” 2014 Magnum ( * * * * ½  ) αποτελούν διαφήμιση για το Αγιωργίτικο και  την ΠΟΠ Νεμέα.

Άλλη μια οινική ωδή –αυτή τη φορά στο χαρισματικό Cabernet Franc- προσφέρει το Κάβα Αμέθυστος 2015 ( * * * * ) του Κτήματος  Κώστα Λαζαρίδη. Τα μπαχάρια μπλέκονται με φρέσκο φρούτο, ενώ η φοβερή αρμονία κορυφώνεται σε απίστευτα βελούδινο τελείωμα. Κόντρα- πούντο το Syrah/ Αγιωργίτικο 2015 ( * * * ½ ) της Οινότριας Γης που …τερματίζει το υπερσυμπυκνωμένο, γλυκόπιοτο στυλ, σήμα κατατεθέν του εμβληματικού παραγωγού από την Δράμα.

Κάποιες φορές στο παρελθόν, η σειρά  Le Roi des Montagnes εκτροχιαζόταν από τις ράγες της ισορροπίας ολισθαίνοντας πάνω σε τόνους αλκοόλης, τανινών και υπερωρίμανσης. Όμως το απίθανο Cuvee 2016 ( * * * * ) διαψεύδει εμφαντικά τα παραπάνω με την φρέσκια μύτη που αρτύζεται από βιολέτα και τομπάκο, την εκπληκτική οξύτητα και το γευστικό μάκρος. Ο Γιάννης Παπαργυρίου παρουσίασε και την καινούργια του προσπάθεια  που όμως απαιτεί πολύ δουλειά, αφού το σπάνιο Unique Mavrostyfo 2017 ( * * ) μάλλον θα έπρεπε να λέγεται Αδειόστυφο…

Το πρώτο συνθετικό πάντως του τελευταίου χαρακτηρισμού αποτέλεσε και την Αχίλλειο πτέρνα στο Νόημα 2009/10 ( * * ½ ) του Παλυβού. Το blend 2 εσοδειών και 3 ποικιλιών χαρίζει όμορφη μύτη και ισορροπία, όχι όμως και ανάλογο φρούτο στο στόμα.

Οι μεγάλες οινοποιίες Τσάνταλη και Μπουτάρη πολλές φορές αντιμετωπίζονται με σνομπισμό από πολλούς “δήθεν” οινόφιλους που μπορεί να συζητούν επί ώρες για ασήμαντα κρασιά. Όμως με ετικέτες όπως το μεταξένιο Αγιορείτικο Άβατον Gold Selection 2013 ( * * * * ) και το σπουδαίο Ξινόμαυρο Legacy 1879 2012  ( * * * ½ ) θέτουν τον πήχη της οινικής απόλαυσης σε ύψη που οι περισσότεροι …μικροί παραγωγοί δεν μπορούν καν να κοιτάξουν!

Τα παραπάνω λίγο έως πολύ ισχύουν και στην περίπτωση του Κτήματος Χατζημιχάλη που εξακολουθεί να συγκινεί με κάποιες ετικέτες του. Και το Οπούς ιβ΄ 2004 ( * * * * ) στέλνει την συγκίνηση στον ουρανό βάζοντας πλάι -πλάι φινετσάτη φρεσκάδα και βελούδινη ωριμότητα σε ένα έργο τέχνης σμιλευμένο από Cabernet Franc.

Αρχικά δεν είχα περιλάβει το κορυφαίο κρασί του κτήματος Αβαντίς  στο άρθρο μιας και μετά τις γιορτές θα έχω την ευκαιρία να αναφερθώ εκτενώς στο καλύτερο κατά την γνώμη μου Syrah της Ελλάδος, του οποίο κάποιες χρονιές έχω αναλάβει την διαλογή και το blending των βαρελιών. Το Syrah Collection 2013 ( * * * * ) δεν είναι μια από αυτές , όμως – επειδή συμπεριλαμβάνεται στην παρακάτω φωτογραφία- με αναγκάζει να πω προς το παρόν ένα λιτό «Chapeau!» στην ομάδα που δημιούργησε ένα απίστευτα πολύπλοκο, μακρύ και αρμονικό  σύνολο με  20ετές ορίζοντα.

L1030321

…και εκτός.

Τα Pinot Noir  θέλουν μεγάλο balloon, σωστές θερμοκρασίες σερβιρίσματος, οικιακή ηρεμία και meditation διάθεση, συνεπώς δεν εκφράζονται ιδανικά σε συνθήκες εκθέσεων. Πάντως ακόμα και έτσι το Chambolle Musigny 1er Cru Les Amoureuses 2016 ( * * * * ) του Albert Bichot επιδεικνύει τα προικιά του φρέσκου φρούτου, της αέρινης αριστοκρατικότητας και της ελαφριάς πλην επίμονης παρουσίας. Βέβαια μην  υποεκτιμάτε το δυναμικό παλαίωσης που θα ξεπεράσει την 15ετία.

Μόλις 1 μικρή γουλιά από το Corton 2016 ( * * * * ½ ) του Bonneau du Martray είχε μείνει στην φιάλη, όμως αυτή ήταν ικανή να γεμίσει το ποτήρι με τρομακτική φινέτσα και φρεσκάδα. Ένα μεγάλο Grand Cru που ίσως κέρδιζε το 5αρι της βαθμολογίας στην σωστή ποσότητα και που αποδεικνύει γιατί το Pinot Noir είναι η σπουδαιότερη ποικιλία του κόσμου.

Και αν χρειάζεστε μια πιο πληθωρική απόδειξη, το Καλιφορνέζικο West Block Pinot Noir 2014 ( * * * * ½ ) του σπεσιαλίστα στο ύψιστο σταφύλι Rochioli θα φέρει την απόλυτη ηδονή μαζί με ιβίσκο, γλυκά μπαχαρικά και εκπληκτικά βελούδινες τανίνες.

Νοτιότερα από την Russian Valley που χάρισε αυτό το αιθέριο αριστούργημα, το Passo Robles φρόντισε να φέρει 16,1 βαθμούς στο ποτήρι του Aventure Cuvee 2012                ( * * * * ) του ομώνυμου κτήματος. Και μαζί μια blockbuster συνύπαρξη φρέσκου φρούτου και λικέρ καφέ που τρομάζει!

Το Cabernet Franc είχε την τιμητική του στα Μεγάλα Κόκκινα, δίνοντας μαζί με μια τζούρα Malbec το El Gran Enemigo Gualtallary 2013 ( * * * * ). Στην κορυφή της γκάμα του Αργεντίνικου οινοποιείου El Anemigo, παραδίδει μαθήματα ποικιλιακής ταυτότητας με βιολέτα και χόρτο στην μύτη και στρόγγυλη ευγένεια στο στόμα.

Γιγαντομαχία πάνω στα ντιβάνια της Valpolicella προσέφεραν τα Allegrini Amarone della Valpolicella Fieramonte 2011 ( * * * * ½ ) και Dal Forno Amarone della Valpolicella 2011 ( * * * * ). Τρομακτική συμπύκνωση, επαναπροσδιορισμός της έννοιας full- bodied και ατελείωτη διάρκεια αποτέλεσαν κοινό τόπο, με την ευγένεια του πρώτου να κερδίζει τον γεμάτο πτητική εντυπωσιασμό του δεύτερου στην δική μου παλέτα.

Η Ιταλία πάντως έδωσε άλλα δύο έργα οινικής τέχνης, από το Bolgheri και το Chianti αντίστοιχα. Το Sassicaia 2015 ( * * * * * ) της San Guido κατάφερε και φέτος να με μαγέψει με γραφίτη, στάχτη και αυτό το φοβερό flavor με το οποίο ντύνει την τυπική του αυστηρότητα, αποδεικνύοντας ότι είναι ένα από τα σταθερότερα “μεγάλα” του κόσμου.

Από την άλλη το Vigneto La Casuccia Chianti Classico Gran Selezione 2011 ( * * * * * )  του μυθικού Castello di Ama κάνει όλα τα super- Tuscan να ντρέπονται με το μάκρος, την αριστοκρατικότητα και το ντυμένο με τσάι, ελιά και ώριμο φρούτο μπουκέτο του. Και δικαιώνει όλους εμάς που πιστεύουμε ότι το Chianti είναι η ύψιστη έκφραση της Τοσκάνης.

Τίτλοι τέλους με την ευχή ότι του χρόνου θα καταφέρω να δοκιμάσω (για δεύτερη φορά στην ζωή μου) το Opus One, που κάθε χρόνο θέλω και κάθε χρόνο δεν προλαβαίνω…

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑